Назар– Июл/Август 2014 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Дуо барои шогирдонаш
Юҳанно 17:9-19
«Ман барои онҳо дуо мекунам». —Юҳанно 17:9 КҶВ
Чӣ қадар аҷиб аст шунидани шафоати Ӯ дар назди Падари Худ! Аммо Ӯ барои ҷаҳон дуо намекунад. Дар асл, барои ҷаҳон ҳамчун системае, ки аз Худо дур аст, умеде нест – он ба доварӣ таъин шудааст (Аъмол 17:31). Аммо шогирдони ҳақиқӣ атои Падар ба Писари Ӯ ҳастанд; ва азбаски Ӯ онҳоро муваққатан тарк мекунад, Ӯ онҳоро ба ғамхории меҳрубононаи Падар месупорад, зеро онҳо ба ҳамон андоза, ки Писар аз Падар аст, аз Падар мебошанд.
Ояти 10-и Юҳанно 17 тасдиқ мекунад, ки ҳар он чизе ки аз Падар аст, Ӯ бо Писар муштарак аст ва ҳар он чизе ки аз Писар аст, Ӯ бо Падар муштарак аст. Ғайр аз ин, Писар дар шогирдон ҷалол ёфтааст. Дар онҳо далели аҷиби бузургии кори Ӯст, гарчанде ки Ӯ дар ин ҷо бо фурӯтании комил буд ва барои Худ ҷалоле намеҷуст.
Аммо Ӯ ҷаҳонро тарк мекард ва худашро дар он, дар ҳоле ки Худаш ба Падари Худ бармегашт; ки Ӯро «Падари Муқаддас» мехонад, ба сабаби муносибати Падар бо фарзандонаш. Писар муқаддас аст – аз ҳама бадӣ ҷудо, некиро дӯст медорад. Ва Ӯ бо имондорон бо чунин муқаддасӣ муносибат мекунад, на танҳо бо адолат, чунон ки бо ҷаҳон (ояти 15) муносибат мекунад, ки Ӯ доварӣ хоҳад кард.
Ӯ аз Падар хоҳиш мекунад, ки онҳоеро, ки ба Писар дода шудаанд, дар номи Худаш нигоҳ дорад. Писар онҳоро дар ҳоле ки бо онҳо буд, нигоҳ дошт ва ин ғамхорӣ ба сабаби набудани Ӯ қатъ намешуд. Ҳеҷ яке аз худаш гум нашуд. Агар Яҳудо истисно менамуд, ин аз он сабаб буд, ки ӯ «писари ҳалокат» буд ва ҳеҷ гоҳ шогирди ҳақиқӣ набуд (ояти 12). Навиштаҳо хиёнати Яҳудо ва поёни ғамангези ӯро дар доварӣ пешбинӣ карда буданд. Агар ӯ шогирди ҳақиқӣ менамуд, ин танҳо ба сабаби фиреби ӯ дар пинҳон кардани дурӯғи ӯ буд. Аммо Каломи Худо пирӯз мешуд. Ояти 13 равшан аст, ки ин дуои Худованд барои шогирдони ҳақиқии Ӯ гуфта ва сабт шудааст, то ки шодии Худаш дар онҳо иҷро шавад – шодии муоширати мустақим бо Падар.
Дар ин бора каломи Падар муҳим буд ва Писар ин иртиботи пурраи ақли Падарро ба онҳо дода буд. Маҳз ҳамин чиз нафрати ҷаҳонро нисбат ба худаш ба вуҷуд овард, зеро онҳоро аз ҷаҳон ҷудо кард. Дар асл, ба ҳамон андоза, ки Масеҳ аз ҷаҳон нест, шогирдони Ӯ низ аз ҷаҳон нестанд (ояти 14). Каломи Ӯ ба таври равшан хатро мекашад.
Аммо воқеияти муқаддасшавии онҳо бояд бо муваққатан дар ҷаҳон мондани онҳо исбот мешуд. Худованд дуо мекунад, ки онҳо аз бадие, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст, ҳангоми гузаштан аз миёни он нигоҳ дошта шаванд. Дар ин робита Ӯ суханони Худро дар охири ояти 14 такрор мекунад. Дар ҳоле ки Ӯ дар ҷаҳон буд, Ӯ аз ҷиҳати ахлоқӣ дар воқеияти пок аз он ҷудо буд. Ӯ ҳам объекти онҳо ва ҳам намунаи онҳо буд.
Онҳо барои ба даст овардани ин муқаддасшавии амалӣ ба ҳақиқат, Каломи Худо ниёз доранд. Ӯ аз Падар хоҳиш мекунад, ки инро татбиқ кунад, зеро бе чунин қудрати мутлақ мо бечора мебудем. Худи Падар ба каломи Худ таъсир мебахшад.
Чӣ тавре ки Писар аз ҷониби Падар фиристода шуда буд ба ҷаҳон, ҳамон тавр Писар шогирдони Худро ба ҷаҳон мефиристад – на барои он ки ҷузъи он бошанд, балки ҳамчун намояндагони Ӯ. Дар ҳақиқат шаъну шарафи аҷиб! Ба хотири онҳо Ӯ қариб буд, ки Худро ба таври комил муқаддас кунад, яъне бо тарк кардани ҷаҳон ба таври комил ва ба Падари Худ баргаштан, то ки шогирдони Ӯ дар ҳақиқат муқаддас шаванд. Чӣ қадар зебо ин баъдтар дар китоби Аъмол дида мешавад: Масеҳ, ки дар ҷалол ҷудо шудааст, чунон объекте мегардад, ки чашмони шогирдони Ӯ ба осмон нигаронида мешаванд, ки ҷаҳон тамоми ҷолибияти худро барои онҳо гум мекунад. Муқаддасшавии онҳо муқаддасшавии ҳаётӣ ва воқеӣ мегардад – ҳақиқати Калом қудрати зиндаро бар ҷонҳои онҳо нигоҳ медорад. Агар аз ҷаҳон муқаддас шуда бошанд, ин ба сабаби қудрати мусбати муқаддасшавӣ ба Масеҳ дар ҷалол аст.
(Бо иҷозати Biblecentre.org истифода шудааст)
Аз ҷониби Лесли М. Грант (мутобиқшуда)