Назар– июл/августи 2019 —Маҷаллаи файзу ҳақиқат
Инсон роҳ меравад — Худо роҳ меравад
Ин шеър 50 сол пеш, вақте ки инсон бори аввал ба Моҳ қадам ниҳод, навишта шудааст.
«Инсон дар Моҳ роҳ меравад» – ин хабар дар ҷаҳон паҳн шуд Вақте ки моҳвораи саманд ва хомӯши замин меҳмони худро қабул кард; Як қадам аз ҷониби инсон, ҷаҳиши бузург барои тамоми инсоният –Суханони ифтихори ғалаба, вақте ки он ба истироҳат омад Дар хоки Моҳ вазни пойҳои инсонӣ,
Онро киштии флагмани флоти кайҳонии мо бурдааст.
Мо сардӣ ва устувориро табрик мекунем Аз онҳое, ки дар ҷустуҷӯи ҷасуронаи худ ҳама чизро зери хатар гузоштанд; Дар баробари пешгузаштагони худ дар нажоди инсонӣ Ки сарвати худро ба чархи шӯҳрат сармоягузорӣ карданд. Инсон замин, баҳр, ҳаво, фазо, дигар кураҳоро забт мекунад,
Аксар вақт бо арзиши хун, меҳнат, арақ ва ашк.
Ва акнун лавҳае дар Моҳ сабт дорад: Иқтибос: «Мо барои тамоми инсоният бо сулҳ омадем». Сулҳ? Мо метавонем пурсем, ки он аз куҷо омадааст –Аз дили мардоне, ки онҳоро дар паси худ гузоштанд? Мо аз камбизоатии худ чӣ сулҳе метавонем бахшем?
Бегонагон ба сулҳ, резандагони хун дар рӯи замин! 1
Аз як инсон гуноҳ ва аз гуноҳ марг омад; 2 Мо сатрҳоро хеле хуб медонем, шармашонро нодида мегирем,Ва дар паи аҷдодони худ Барои худ бурҷ, шаҳр ва ном месозем: 3 Бурҷи кайҳонӣ, ки қуллааш ба осмон расад –
Панҷгонаи марговар инсон аз шаш ба ҳафт боло мерафт. 4
Ва дар ҳоле ки мо ҳар як корнамоии ҳайратангезро ҷашн мегирем,Сипосҳои худро бо шукӯҳу шаҳомат мерезем,Ҳар рӯз аз гӯшҳои мо беэътиноӣ мегузарад Хабарҳо барои инсоният бо оқибатҳои беҳамто. Аммо хабаре, ки гуфта мешавад, хандаи шубҳанокро ба вуҷуд меорад:
На «Инсон дар Моҳ роҳ рафт», балки «Худо, дар рӯи замин».
Он рӯз дар таърих эътирофи бузурге надошт Аз шаҳрвандони ин ҷаҳон; на экрани милт-милткунанда Хабари «Иммонӯил!»-ро дар саросари ҷаҳон паҳн кард. 5 Вақте ки Худо дар шакли инсонӣ дар рӯи замин дида шуд. На дурахшонӣ ва ҷилои намоиши Мавлуди Исо,
Балки оғили бадбӯй ва кати хасбеда. 6 Аммо ин хабар аз ҷониби қудратҳои бузургтар эълон шуд: Фариштагон якдилона шодии худро паҳн карданд. Худовандро ситоиш карда, ин суханонро гуфтанд: «Шукӯҳ ба Худо,«Некӣ ба инсон», онҳо суруданд, ва «Сулҳ дар рӯи замин!»7 Сулҳ? Мо метавонем пурсем – чаро, бале, сулҳи Худо
Оварда аз ҷониби Он ки сулҳи моро бо хун ба вуҷуд овард. 8
Ва оё мо омадани Худои худро табрик кардем? Оё мо сулҳи Ӯро дар дилҳои худ ҷой додем Вақте ки Ӯ барои тамоми инсоният бо сулҳ ба ин ҷо омад? Оё мо ин ҳодисаро дар сарлавҳаҳои ғафс эълон кардем? Оё мо он вақт, хафашуда, ҳасад бурда, нагуфтем,
«Мо намехоҳем, ки ин Инсон бар мо ҳукмронӣ кунад»? 9
Ба суханони ҷасуронаи Петрус гӯш диҳед:«Шумо, ки озодии қотилро хостаед,«Шумо Қуддус, Одилро инкор кардед,«Дар нодонӣ Шоҳи Ҳаётро куштед!»10 Пас, чӣ тааҷҷубовар аст, ки сулҳ аз мардум дур бошад,
Ки Шоҳи Сулҳро то марг таъқиб карданд.
Пас, дар замони мо рӯҳи беқарори инсон саргардон аст,Сарҳадҳои фазои ақибнишинро скан мекунад; Ҳанӯз дар ҷустуҷӯи донише, ки аз дастраси ӯ берун аст,Аз ҳудуди ҷои таъиншудаи худ саркашӣ мекунад; 11 Ташнагии қонеънашуда, аммо ҳанӯз кӯшиш мекунад
Барои пур кардани холигие, ки танҳо Худо метавонад пур кунад. 12
Замин макони зисти инсон аст; аз гили он 13 Инсон офарида шудааст; аз Каломи Худо меомӯзем Ки ҳарчанд Худо моро ба сурати худ офаридааст,14 Аммо мо хок ҳастем, ба хок бармегардем. 15 Ҳарчанд инсон дар миёни ситорагон лонаи худро гузорад,16
Аммо замин бояд ҷои ниҳоии истироҳати ӯ бошад. 17
Ва Худо пирӯз хоҳад шуд! Сулҳ дар рӯи замин ҳукмронӣ хоҳад кард; 18 Дар зери Шоҳи Сулҳ ҷангҳо хомӯш хоҳанд шуд,Ва, аз ин ҳукмронии осоишта қаноатманд,Мардум заминро, ки барои пур кардани он тарҳрезӣ шуда буданд, пур мекунанд. 19 Пас, замин шод бош! Омадани Ӯ наздик аст;
Шоҳи Шоҳон дар Зайтун хоҳад истод! 20—Пол Аллисон
ЭЗОҲҲО
1. Рум. 3:15,17
2. Рум. 5:12
3. Ҳас. 11:4
4. Ҳас. 3:5; 2 Тас. 2:4; Ваҳй 13:18
5. Мат. 1:23
6. Луқ. 2:7 7. Луқ. 2:14
8. Қӯл. 1:2,20
9. Луқ. 19:14
10. Аъм. 3:14-17
11. Аъм. 17:26
12. Юҳ. 4:13-14
13. Иш. 45:18. 14. Ҳас. 1:26
15. Ҳас. 3:19
16. Абд. 1:4
17. Воиз 12:7
18. Иш. 9:7
19. Омӯс 9:14; Ҳас. 1:28
20. Закарё 14:4
