ДАРСҲО АЗ ЗАНҲОИ КИТОБИ МУҚАДДАС
*Марто ва Марям:* Хидмати шодмон, ибодати бошукӯҳ
*«Пас, эй бародарон, шуморо аз рӯи марҳамати Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо гардонед, ки ин ибодати маънавии шумост». Румиён 12:1 NIV*
Ибодат ва хидмат ба назар муқобил менамоянд. Яке аз онҳо ба бузургӣ ва муҳаббати Худои муқаддас ва аҷоиби мо тамаркуз мекунад. Дигаре ба одамон – гунаҳкор ва хеле ноаҷоиб – тамаркуз мекунад. Мо, албатта, эътироф мекунем, ки хидмат барои Худо анҷом дода мешавад, чунон ки Қӯлассиён 3:17 нишон медиҳад, аммо аз асри як инҷониб, масеҳиён кӯшиш мекарданд, ки худро аз ҷаҳон ҷудо кунанд, то ки худро комилан ба ибодат бахшанд, гӯё ин интихоби беҳтар бошад.
Аммо интизор шавед! Оё Исо ҳамин чизро ба Мартои бечора ва хаста нагуфт, дар ҳоле ки Марям дар пойҳои Ӯ нишаста, ризоияти Ӯро ба даст овард? Биёед Луқо 10:38-42-ро хонем ва бубинем, ки Исо чӣ гуфт ва чӣ нагуфт: «Вақте ки онҳо мерафтанд, Ӯ ба деҳае даромад; ва зане бо номи Марто Ӯро ба хонаи худ қабул кард. Ва ӯ хоҳаре дошт бо номи Марям, ки низ дар пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро мешунид. Аммо Марто аз хидмати зиёд парешон буд, ва ӯ назди Ӯ омада гуфт: “Худовандо, оё ту парво надорӣ, ки хоҳарам маро танҳо гузоштааст, то хидмат кунам? Пас, ба ӯ бигӯ, ки ба ман ёрӣ диҳад”. Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: “Марто, Марто, ту дар бораи бисёр чизҳо ғамгин ва ташвишдор ҳастӣ. Аммо як чиз лозим аст, ва Марям он қисми некро интихоб кардааст, ки аз ӯ гирифта нахоҳад шуд”».
Омӯзиши хидмати шодмон Марто барои замони худ зани намоён буд. Вай хоҳар ва бародари калонсол дошт, аммо Китоби Муқаддас ба таври возеҳ мегӯяд, ки вай Исоро ба хонаи «худ» қабул кард; ба ибораи дигар, хона ба ӯ тааллуқ дошт. Вай на танҳо дари худро ба Исо боз кард, балки шогирдони Ӯро низ дохил кард – на камтар аз сездаҳ меҳмон, ҳамин тавр! Истифодаи калимаи «қабул кард» чунин садо медиҳад, ки вай аз ҳузури Ӯ шод буд, ва дигар порчаҳое, ки мо баъдтар дида мебароем, нишон медиҳанд, ки онҳо дӯстони хуб буданд.
Марто, ки мизбони хуби Ховари Миёна буд, эҳтимол аллакай ба меҳмононаш чизе барои нӯшидан ва хӯрдан дода буд. Сипас вай ба ошхона рафт, то фаҳмад, ки ба сездаҳ меҳмони ғайричашмдошт чӣ пешниҳод кунад. Дар ҳоле ки вай Исо ва шогирдони Ӯро бо хурсандӣ ба хонаи худ қабул карда буд, дар ҷараёни пухтупази ӯ шодӣ аз байн рафт. Аз ошхонаи гарми худ, вай ба толори сард нигоҳ кард, ки дар он Исо нишаста, таълим медод, ки гирду атрофашро ҷонҳои гурусна иҳота карда буданд, ки ҳар калимаеро, ки аз лабони Ӯ мебаромад, фурӯ мебурданд. Ногаҳон, Марто дид, ки чӣ қадар кор бояд анҷом дода шавад; вай ба Марям (духтари танбал!) нигоҳ кард, ки дар пойҳои Исо нишаста буд. Ва хашмгин шуд.
Бетактикона, вай таълимро қатъ кард ва Меҳмони гиромии худро ба бепарвоӣ нисбат ба ӯ айбдор кард. Агар Ӯ парво мекард, Марямро барои кӯмак мефиристод, аммо аён аст, ки Ӯ ва ҳамаи дигарон мехостанд, ки Марто танҳо худаш кор кунад. Худованд дар ҷавоб ишора кард, ки вай дар бораи бисёр чизҳо ғамгин ва ташвишдор аст. Ӯ ба вай нагуфт, ки хидматро бас кунад, аммо ба вай гуфт, ки танҳо як чиз зарур аст, ва Марям интихоби беҳтарро кардааст. Марям он чизеро интихоб кард, ки аз ғизои ҷисмонӣ муҳимтар буд. Он ҷони ӯро ғизо медод ва аз ӯ гирифта намешуд, чунон ки он чизҳои ҷисмонӣ, ки Марторо ташвиш медоданд, гирифта мешуданд.
Муносибат бо Исои Масеҳ комил аст. Гарчанде ки мо метавонем хидматро ҳамчун вокуниш ба имони худ илова кунем, дар асл ҳеҷ коре нест, ки мо барои беҳтар кардани мавқеи худ бо Исои Масеҳ карда метавонем. Мо бояд имони худро парвариш кунем, ҷонҳои худро бо Каломи Худо ғизо диҳем. Агар мо аз хидмат хаста шуда бошем, шояд мо бояд ба як сӯ равем, то аз таълимоти Исо лаззат барем. Агар мо хоҳем, ки дигарон кӯмак кунанд, шояд мо дар бораи бисёр чизҳо ғамгин ва ташвишдор ҳастем. Мо бояд танаффус гирем ва бигзорем, ки Исо дар бораи кӣ хидмат мекунад, ғамхорӣ кунад, дар ҳоле ки мо муддате дар пойҳои Ӯ менишинем. Ба ҳар ҳол, меҳмонон ғизо мегиранд, Мактаби якшанбе кор мекунад, барномаи мусиқӣ комилан фурӯ намеафтад, ва касе нон ва шаробро тайёр мекунад.
Марто хато кард, ки фикр кард, саҳми ӯ муҳимтарин аст ва он бояд анҷом дода шавад. Дар асл, ҳамааш дар бораи Исо аст, ва агар ин сабаб, ангеза ва шодӣ барои он чизе, ки мо мекунем, набошад, мо бояд бас кунем. Аксар вақт дар Навиштаҳо ба мо фармуда мешавад, ки шодӣ дошта бошем ё шодмон бошем (Фил. 4:4-7). Агар мо шодмон набошем, мо бояд эътироф кунем, ки дар ин соҳа мо аз паи Масеҳ нестем. Итоаткорӣ ва хидмат муҳим аст, аммо дар итоаткорӣ ва хидмат бо хоҳиш ва шодӣ чӣ қадар арзиши бештар вуҷуд дорад.
Омӯзиши ибодати бошукӯҳ Порчаи дуюме, ки ин мавзӯъро каме равшантар мекунад, Юҳанно 12:1-8 аст. Пас аз он ки Ӯ бародари Марям ва Марто, Лаъзорро аз мурдагон эҳё кард, зиёфате ба ифтихори Исо дода шуд. Юҳанно 12:2 танҳо Марторо бо ду калима зикр мекунад – «Марто хидмат мекард». Ин нишон медиҳад, ки вай хидматро комилан тарк накарда буд. Умедвор будан мумкин аст, ки то ин вақт вай афзалиятҳои худро дуруст муайян карда буд, танҳо барои хидмат ба Худованд ба тавре ки медонист – бо шодӣ.
Муҳаббати Марям, аз тарафи дигар, ба таври бошукӯҳ ифода ёфт, вақте ки вай равғани гаронбаҳои худро ба пойҳои Ӯ рехт. Вақте ки дигар меҳмонон ба сарф кардани ин қадар пул ба Исо эътироз карданд, Ӯ аз вай дифоъ кард. Дар изҳороти худ, Ӯ нишон дод, ки ҳадафи тадҳин кардани Ӯ аз миннатдории оддӣ барои баргардонидани Лаъзор хеле бештар буд. Вақти ибодати Исо дар ҷисм кӯтоҳ мешуд, ва Ӯ амали вайро ҳамчун пешгӯӣ истифода бурд. Бӯи равғани хушбӯи вай, гаронбаҳо ва тез, эҳтимол то ҳол ба пойҳои Исо мечаспид, вақте ки Ӯ шаш рӯз пас дар салиб овезон буд. Вақте ки ҷасади мурдаи Исоро бояд пеш аз шанбе зуд ба қабр мебурданд, Ӯ аллакай бо равғанҳои дафни Марям тадҳин шуда буд. Гарчанде ки дигарон эътироз карданд, Исо аз шакли ибодати вай қаноатманд буд.
Солҳои зиёд пеш шавҳарам Флойд бо дӯсташ ба калисое рафт, ки дар он роҳбари сурудхонӣ пайваста ҷамъомадро ташвиқ мекард, ки дастҳои худро барои ҳамду сано баланд кунанд. Ӯ гуфт, ки агар онҳо дастҳои худро баланд накунанд, онҳо Худоро дуруст ибодат намекунанд. Шавҳарам ва дӯсташ хашмгин шуда, дастҳои худро ба ҷайбҳояшон андохтанд. Роҳбари сурудхонӣ хато мекард, ки исрор меварзид, ки танҳо дастҳои баландшуда Худоро шод мекунанд, аммо ҳамин қадар хато мебуд, ки пешниҳод кунем, ки баланд кардани дастҳо дар ибодат аз ҳад зиёд аст.
Китоби Муқаддас ва китобҳои сурудхонии мо пур аз ифодаҳои ҷисмонии ибодат мебошанд. Аммо дар ҳоле ки мо дар бораи баланд кардани дастҳои муқаддас ё саҷда кардан дар назди Ӯ мехонем ва месароем, мо бо эҳтиёт нишаста, китобҳои сурудхонии худро сахт дошта, ба ҷуз лабҳо ва чашмони худ чизеро ҳаракат намедиҳем. Вақтҳое буданд, ки ман сурудеро дар бораи зону задан дар назди Наҷотдиҳандаи худ месароидам ва мехостам ҳамон лаҳза дар он ҷо зону занам, ки аз беарзишии худ ва бузургии Ӯ ғолиб омада будам. Аммо ман ин корро накардам, зеро дар ҷамъомад дигарон буданд, ки маро медиданд ва фикр мекарданд, ки ман аз ҳад зиёд вокуниш нишон медиҳам. Мо аз ифодаҳои бошукӯҳи ибодат нороҳат ҳастем.
Аксарияти мо Марторо мефаҳмем. Мо хидмат карданро дӯст медорем, зеро хидмат зарур ва фаҳмиданаш осон аст. Ҳар кас ниёзҳои ҷисмонӣ дорад, аз ин рӯ одамон онҳоеро қадр мекунанд, ки тароватбахшҳоро ташкил мекунанд, конфронсҳоро ба нақша мегиранд, биноҳоро тоза мекунанд, тӯйҳоро ба нақша мегиранд ва Мактаби якшанберо сол ба сол таълим медиҳанд. Мо инчунин метавонем бо хашми Марто дар бораи бефоидагии Марям ҳамдардӣ кунем. Аксар вақт мо то дараҷаи хастагӣ хидмат мекунем, ва ҳеҷ кас барои кӯмак ё ташвиқ кардани мо кӯмак намекунад!
Аммо Мартои дар мо буда бояд аз Марям омӯзад. Марям барои Исо вақт ҷудо кард. Вай дар бораи он ки дигарон чӣ фикр мекунанд, ғамгин набуд. Вай ба қадрдонии ҳеҷ кас, ба ҷуз Худованд, ниёз надошт. Таваҷҷӯҳи вай ба Ӯ чунон комилан равона шуда буд, ки Худованд буд, ки ба айбдоркунандагони вай ҷавоб дод. Амали Марям дар рехтани равғани гаронбаҳо барои эҳтироми Исо ҳадафи мантиқӣ надошт. Амали вай гуруснагонро ғизо намедод ва бараҳнагонро намепӯшонд. Одамоне, ки ӯро мушоҳида мекарданд, аз тарзи эҳтироми Исо ва нишон додани муҳаббати ӯ норозӣ буданд. Аммо Ӯ ӯро барои ибодат кардани Ӯ ба тавре ки аз ҳад зиёд буд, ситоиш кард.
Мо чанд маротиба ибодати худро ба он чизе, ки дигаронро шод мекунад, маҳдуд мекунем? Мо чанд маротиба онҳоеро, ки мисли мо ибодат намекунанд, маҳкум мекунем? Ибодати мо ба кӣ равона шудааст – ба дигарон ё ба Худованд? Мо кӣро шод кардан мехоҳем – дигаронро ё Худовандро? Оё вақти он нарасидааст, ки чашмони худро аз он чизе, ки дигарон (норозӣ) дар бораи мо фикр мекунанд, дур кунем ва пурсем, ки оё ибодати мо барои Худованд қобили қабул аст? Биёед ибодати бошукӯҳро оғоз кунем!
Бӯи ширини ҳарду Ман фикр карданро дӯст медорам, ки Марто низ он рӯз ибодат мекард – танҳо дар ошхона. Вақте ки вай нонҳоро хамир мекард, шояд бо шодӣ хандида бошад, зеро медонист, ки Исо аз хӯрок чӣ қадар лаззат мебарад. Вай гӯшт ва сабзавотро бо ҳамон бошукӯҳӣ ва муҳаббат, ки Марям дар ошхона ифода мекард, хушбӯй кард. Ва арақе, ки аз пешонии ӯ мечакид, дар назари Худо, мисли равғани хушбӯи Марям ширин буд. Зеро ибодат, гарчанде ки аксар вақт ба таври оммавӣ анҷом дода мешавад, ҳамеша ифодаи хусусии он аст, ки мо дар бораи Худованд чӣ қадар фикр мекунем ва Ӯро дӯст медорем.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Кристин Шнайдер ва шавҳараш, Флойд, дар Аврупо ва ИМА калисоҳо таъсис додаанд. Вай асарҳои таърихӣ ва дастурҳои омӯзиши Китоби Муқаддас менависад ва дар Коллеҷи Библиявии Эммаус дарс медиҳад. Шнайдерҳо ду писари оиладор ва се набера доранд.
