МУЛОҲИЗАҲО ДАР БОРАИ
Таваллуди
ИСУСИ МАСЕҲ
«[Шимъӯн] Ӯро ба оғӯш гирифт ва Худоро ситоиш карда, гуфт: «Худовандо, акнун Ту ба бандаи Худ иҷозат медиҳӣ, ки мувофиқи каломи Ту дар сулҳ биравад; зеро чашмони ман наҷоти Туро диданд, ки Ту пеш аз рӯи ҳамаи халқҳо омода кардаӣ, нуре барои ошкор кардани ҳақиқат ба халқҳо ва ҷалоли халқи Ту Исроил». ... Он гоҳ Шимъӯн онҳоро баракат дод ва ба Марям, модари Ӯ, гуфт: «Инак, ин Кӯдак барои афтодан ва бархостани бисёриҳо дар Исроил ва барои нишонае, ки бар зидди он сухан гуфта хоҳад шуд (бале, шамшер аз ҷони худи ту низ хоҳад гузашт), таъин шудааст, то ки фикрҳои бисёр дилҳо ошкор шаванд».
Ва дар он ҷо як зан буд, Анна, пайғамбарзан, духтари Фануил, аз қабилаи Ошер. Вай хеле пир буд ... бевазан ... ки аз маъбад дур намешуд, балки шабу рӯз бо рӯза ва дуо ба Худо хизмат мекард. Ва дар ҳамон лаҳза омада, ба Худованд шукр гуфт ва дар бораи Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки дар Ерусалим наҷотро интизор буданд, сухан гуфт.» — Луқо 2:28-38 NKJV
Матто 1:1-2:6
Садои пайғамбарон чорсад сол хомӯш буд, аммо барои Худо «пуррагии замон фаро расида буд» (Ғал. 4:4 KJV ). Ӯ қарор буд «тавассути Писари Худ» сухан гӯяд ва ба халқи Худ, ба ҷаҳон ва ба ҳар яки мо шахсан хушхабари Инҷилро ошкор кунад (Ибр. 1:1-2). Ин дар чанд калима ҷамъбаст шудааст: атои Писари Ӯ.
Чӣ тавр мо бо ақли маҳдуди худ метавонем чунин шахсро бишносем? Худо барои ин тавассути додани чаҳор Инҷил ба мо имконият фароҳам овардааст, то мо ҷалоли Писари Ӯро аз ҷиҳатҳои гуногун баррасӣ кунем, ҳамон тавре ки барои намоиши як ашёи гаронбаҳо равшании гуногун истифода мешавад. Матто Инҷили Подшоҳ аст. Дар он ҷо, насабнома барои ҷойгир кардани Масеҳ дар доираи ваъдаҳое, ки ба Иброҳим дода шудаанд ва барои бешубҳа исбот кардани унвони Ӯ ҳамчун вориси тахти Довуд зарур аст (Ғал. 3:16; Юҳ. 7:42). Дар рӯйхати дароз баъзе номҳои бадном (Оҳоз, Манашше, Омун ва дигарон) аз сабт нест нашудаанд. Пеш аз ошкор кардани Наҷотдиҳанда, Худо бори дигар равшан нишон дод, ки дар ҳар насл, хоҳ патриарх бошад, хоҳ подшоҳ ё зани шубҳанок, ҳар кас ба ҳамон наҷот ва ҳамон Инҷил ниёз дорад. Шумо худатон ба онҳо ниёз доред, хонандаи азиз, ба мисли ҳар каси дигар.
Худованд Исо интихоб кард ки ба ин ҷаҳон ба ҳамон тарзе, ки ҳама одамон, тавассути таваллуд, дохил шаванд. Юсуф ва Марям, ки мавриди илтифоти фавқулоддаи илоҳӣ қарор гирифта буданд, барои қабул ва тарбияи кӯдаки илоҳӣ интихоб шуданд. Маслиҳатҳои Худо иҷро шуданд. Мувофиқи пешгӯиҳо, таваллуди вориси тахти Довуд дар шаҳри шоҳии Байт-Лаҳм сурат гирифт. Шояд шумо пай баред, ки дар Матто ҳеҷ зикре аз охуре, ки ҳамчун гаҳвораи Ӯ хидмат мекард, ё аз чизе, ки ба мо камбизоатии Ӯро хотиррасон мекунад, нест. Баръакс, Худо тавре тадбир андешид, ки Писари Ӯ аз ҷониби чанд меҳмони ашроф: мардони доно аз шарқ, эҳтиром карда шавад. Дар байни пешвоёни яҳудиён, ҳеҷ кас аз ҷиҳати ахлоқӣ мувофиқ набуд, ки омада, дар назди Масеҳи Исроил саҷда кунад. Онҳо омадани Ӯро намехостанд. Замон, илова бар ин, яке аз ториктарин давраҳои таърихи ин халқ буд. Ҳироди бераҳм дар Ерусалим дар нақзи Такрори Шариат 17:15 ҳукмронӣ мекард, зеро ӯ эдомӣ буд!
Ба истиснои чанд нафари парҳезгор, ки Луқо ба мо муаррифӣ кард, ҳеҷ кас дар Исроил Масеҳро интизор набуд. Чӣ қадар аз онҳое, ки имрӯз Ӯро эътироф мекунанд, воқеан баргаштани Ӯро интизоранд?
Луқо 2:1-38
Император Август бехабар аз он, яке аз абзорҳое буд, ки Худо барои иҷрои нақшаҳои аҷиби худ истифода бурд. Марям ва Юсуф, ки ҳеҷ кас намедонист, ба Байт-Лаҳм баргаштанд ва дар он ҷо таваллуди Худованд Исо ба вуқӯъ пайваст. Писари Худо чӣ гуна ба ин ҷаҳон ворид шуд! Мо Ӯро дар охуре хобида мебинем, зеро дар меҳмонхона барои Ӯ ҷой набуд. Омадани Ӯ ҳамаро ба ташвиш овард. Бисёр дилҳо ба ин меҳмонхона монанданд: дар онҳо барои Худованд Исо ҷой нест.
На ба мардони бузург, балки ба чӯпонони фурӯтан хушхабар эълон шуд: «Барои шумо Наҷотдиҳанда таваллуд шудааст» (Луқо 2:11). Ӯ барои онҳо ва барои мо таваллуд шудааст. Ҳарчанд ҷаҳон ба таваллуди Наҷотдиҳанда таваҷҷӯҳ надошт, тамоми осмон дар ибодати ин сирри беҳамто ширкат варзид: «Худо дар ҷисм зоҳир шуд ... аз ҷониби фариштагон дида шуд» (1 Тим. 3:16). Онҳо дар суруди аҷиби худ Худоро ҷалол доданд, сулҳро дар рӯи замин ва ризоияти Худоро дар одамон эълон карданд. Мо метавонем он чизеро, ки дар Масалҳо 8:31 аз ҷониби касе, ки ҳикматро шахсият медиҳад, баён шудааст, ба ёд орем: «Дар қисмати маскунии замини Ӯ шодӣ мекард; ва лаззатҳои Ман бо писарони одамон буданд». Нишонае, ки ба чӯпонон дода шуд, ба онҳо кӯмак кард, ки кӯдаки хурдсолро пайдо кунанд. Онҳо он чиро, ки нав дида ва шунида буданд, нақл карданд ва дар навбати худ Худоро ҷалол доданд (Луқо 2:20). Биёед бо онҳо дар шукргузорӣ ва ситоиш муттаҳид шавем.
Дар мавриди кӯдаки хурдсол, ҳама чизе, ки дар шариати Худованд муқаррар шуда буд, иҷро шуд. Қурбоние, ки дар маъбад пешниҳод шуд, камбизоатии Юсуф ва Марямро таъкид кард, зеро Ибодат 12:8 мегӯяд: «Ва агар вай натавонад баррае биёрад, пас ду кабӯтар ё ду чӯҷаи кабӯтар биёрад; яке барои қурбонии сӯхтанӣ ва дигаре барои қурбонии гуноҳ: ва коҳин барои вай кафорат кунад, ва вай пок шавад».
Боз як бор, наҷотдиҳандаи Исроил ба мансабдорони баландпояи халқ муаррифӣ нашуд. Ба ҷои ин, Ӯ ба пирони фурӯтан ва худотарс: Шимъӯн ва Анна муаррифӣ шуд. Чаро ин имтиёз ба онҳо дода шуд? Зеро онҳо Ӯро интизор буданд!
Рӯҳ Шимъӯнро роҳнамоӣ кард ба маъбад ва ба ӯ касеро ошкор кард, ки «тасаллои Исроил» (Луқо 2:25), наҷоти Худо (ояти 30), нури халқҳо ва ҷалоли халқ (ояти 32) аст. Ӯ бо чашмони худ дид ва дар оғӯши худ ин кӯдаки хурдсолро, ки ҳамаи ин чизҳо барои имони ӯ ҳастанд, нигоҳ дошт. Ӯ ба Худо шукр гуфт ва сипас эълон кард, ки Худованд Исо ҳолати дилҳои одамонро ошкор хоҳад кард (Ишаъё 8:14). Худованд имрӯз ҳам ин корҳоро мекунад.
Дар навбати худ Анна, зани дуогӯ ва шоҳиди содиқ, омад ва ба ситоиш ҳамроҳ шуд. Бо тарк накардани маъбад вай Забур 84:4-ро таҷриба кард: «Хушо онҳое, ки дар хонаи Ту сокинанд: онҳо ҳамеша Туро ситоиш хоҳанд кард. Селоҳ.» Аз фаровонии дилаш вай дар бораи Ӯ сухан гуфт ва бо ин роҳ барои мо намуна аст!
ЭЗОҲ
Ин номи ХУДОВАНД дар оятҳои 22-24 чор маротиба такрор шудааст, гӯё ки ҳуқуқҳои илоҳӣ бар ин кӯдак ва иҷрои иродаи Худо аз гаҳвора тасдиқ карда шаванд.
Аз ҷониби Жан Кохлин (мутобиқшуда)
Мақола аз Рӯз ба рӯз, бо иҷозати Believers Bookshelf Canada.
