Оё мо ҷуръат мекунем, ки фаромӯш кунем?
Элегияи сардори соқӣ
Он гоҳ сардори соқӣ ба фиръавн сухан ронда, гуфт:
«Ман имрӯз гуноҳҳои худро ба ёд меорам».
Ҳастӣ 41:9
Оё мо ҷуръат мекунем, ки фаромӯш кунем, эй Худо, оё мо ҷуръат мекунем, ки фаромӯш кунем?
Оё мо ҳанӯз дар ҳайрати тӯлонӣ таваққуф намекунем
Барои мулоҳиза кардан дар бораи Он ки гуфт:
«Инро кунед, чунон ки шумо дар ёд доред, ки ман як вақт мурда будам
То ки шумо бо Ман зиндагӣ кунед ва ҳеҷ гоҳ намуред
Вақте ки ман дар ҷалол аз осмон бармегардам». Оё мо ҷуръат мекунем, ки азобҳои ҷони Ӯро фаромӯш кунем
Вақте ки мавҷҳо бархӯрданд ва обҳои хашмгин ғелиданд
Бар ҷисми бечорааш, вақте ки дар салиб буд
Ӯ печида ва ларзид, то гумшударо наҷот диҳад?
Пас кӣ ҷуръат мекунад, ки инкор кунад: «Ӯ барои ман бардошт
Он се соати абадии азоб»? Оё мо ҷуръат мекунем, ки фаромӯш кунем, оё мо бояд ин қадар зуд фаромӯш кунем
Он саҳнаи беофтоби торикии нисфирӯзӣ?
Ситорагон аз ғам чашмони гирёни худро пинҳон карданд
Моҳ аз даҳшат аз осмони сиёҳшуда гурехт
Вақте ки раъду барқ, барқи интиқомгиранда, жолаи сӯзон
Мисли дӯзах гарм бар он ҷисми нозук борид. Кӣ метавонад фаромӯш кунад ва боз ба ёд наорад
Торикии стигиан, дарди тартариан
Вақте ки аз он вартаи торик илтимос шунида шуд:
«Худои ман, чаро маро тарк кардӣ?»
Инро дар хотир доред, Ӯ чунин тарк карда шуд
Зеро ки мо ҳама Худоро кайҳо тарк карда будем! Оё мо ҷуръат мекунем, ки Худо гуноҳи моро фаромӯш кард
Барои ҳамеша, вақте ки гуноҳҳои арғувонии мо кушта буданд
Писари бегуноҳ ва азобкашидаи Ӯ, ки наметавонист бимирад
Ба ғайр аз дигарон, ки маҷбур шуданд гиря кунанд:
«Эй Худо, ба ҷони гунаҳкори ман раҳм кун»
Ниҳоят, вақте ки Масеҳ онҳоро шифо дод, сулҳ ёфтанд. Пас биёед нон хӯрем ва шароб нӯшем
То даме ки Ӯ биёяд, ки ток зинда аст
Асои ҳаёти беохир, нони зинда
Ки ҷонҳои моро абадӣ пур кард, вақте ки мо хӯрок хӯрдем
Бар гӯшт ва хуни Ӯ бо имон, то ки мо
Абадӣ суруд хонем: «Ӯ барои ман мурд!» Аз ҷониби Том Саммерҳилл
