Хушхабар– Сентябри 2013 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
ПАЁМ БА ВОЛИДОН
Шуморо пайравӣ мекунанд
Доктор Блэк дар ҷомеаи худ як духтури хеле мӯҳтарам буд. Вай инчунин шавҳар ва падари содиқ буд, махсусан ба писари хурдиаш Бобби наздик буд. Вақте ки духтур дар хона буд, писарбача ҳеҷ гоҳ аз паҳлӯи падараш дур набуд. Баъзан ӯ ҳатто ҳангоми аёдати беморон бо духтур ҳамроҳ мешуд – ин ба онҳо хеле писанд меомад.
Аммо як ҷойе буд, ки падар ва писар ҳеҷ гоҳ якҷоя намерафтанд. Ҳар як субҳи якшанбе Бобби бо модар ва хоҳараш ба калисо мерафт, аммо духтур ҳеҷ гоҳ бо онҳо намерафт.
Бобби аз мактаби якшанбегӣ лаззат мебурд ва ӯ муаллимаашро дӯст медошт. Дарси якшанбе, ки «Хонаи осмонӣ» ном дошт, ба кӯдакон хеле таваҷҷӯҳ зоҳир кард ва онҳо саволҳои зиёд доданд.
«Бобби, вақте ки ба осмон меравӣ, аввалин чизе, ки мебинӣ, чӣ хоҳад буд?» — пурсид муаллима.
Бобби лаҳзае дудила шуд, сипас оромона ҷавоб дод: «Ман ба осмон намеравам».
Муаллима дар ҳайрат монд.«Бобби, албатта ту мехоҳӣ ба осмон равӣ. Ҳама мехоҳанд».
«Ман не», — ҷавоб дод Бобби. «Модарам ва хоҳарам ба осмон мераванд, аммо ман бо падарам меравам – мо ҳама ҷо якҷоя меравем!» Ҷавоби ӯ муаллимаро сахт ранҷонд.
Пас аз чанд рӯз,ҳангоми мулоқот бо доктор Блэк, муаллима ба ӯ гуфт, ки писараш чӣ гуфтааст. Духтур кӯшиш кард, ки инро бо ханда гузаронад, аммо баръало ба ларза омад. «Ин мисли Бобби аст – ҳамеша мехоҳад ба ҳар ҷое, ки ман меравам, биравад».
«Ва шумо ба куҷо меравед, доктор?» Саволи муаллима ба ҳадаф расид. Табиб аз шарҳи писараш дар бораи осмон гурехта натавонист. Ин ӯро то шаби шанбе таъқиб кард, вақте ки ӯ дар тавба ба Худо зону зад. Ҳангоми дуо гуфтан, ӯ Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кард ва махлуқи нав шуд (2 Қӯр. 5:17).
Субҳи рӯзи дигар ӯ имони нави худро бо оилааш мубодила кард ва ба онҳо дар мактаби якшанбегӣ ҳамроҳ шуд. Акнун ӯ барои Бобби як ҳамсафари бехатар буд, ки бо ӯ ҳатто ба осмон мерафт.
Волидон, шумо чӣ? Агар фарзандони шумо аз паи шумо раванд, шумо ҳарду ба куҷо хоҳед расид? Хоҳ ба шумо писанд ояд ё не, шумо фарзандони худро ё ба осмон ё ба дӯзах мебаред, зеро шумо ба яке аз онҳо равонаед. Хоҳ шумо донед ё не, шумо бузургтарин таъсир дар ҳаёти онҳо ҳастед.
Барои он ки фарзандони худро ба осмон баред, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки шумо бояд аввал гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кунед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед (1 Юҳ. 4:14-15). Он гоҳ Худо метавонад бигӯяд, ки Ӯ шуморо мешиносад ва медонад, ки шумо фарзандони худро дар роҳи Худованд роҳнамоӣ хоҳед кард (Ҳас. 18:19).
Агар шумо наҷоти ройгони Худоро рад кунед ё нодида гиред, натиҷаҳо марговаранд: «...беимонон... насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст» (Ваҳй 21:8). Оё ин ғамгин намебуд, агар Худо дар бораи фарзанди шумо мегуфт: «Ӯ... дар назари Худованд бадӣ кард ва дар роҳи падараш ва дар роҳи модараш рафт» (1 Подш. 22:52).
Интихоб аз они шумост: Роҳи шумо шуморо ба куҷо мебарад? Шумо фарзандони худро ба куҷо мебаред? Ҳоло ба Масеҳ рӯ оваред барои некии абадии худ ва оилаи худ низ! Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
Ҳамчун рисолаи Инҷил дастрас аст аз Файз ва Ҳақиқат.