Хушхабар–Апрели 2019 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Тафовутҳои нофаҳмо
Чунин корҳои аҷибро дар куҷо ёфта метавонем ба монанди онҳое, ки дар Инҷили Исои Масеҳ меёбем? Ин нофаҳмо аст, ё фаҳмиданаш ғайриимкон аст, ки Писари ягонаи Худо Инсон шавад. Ӯ Иммануил аст, ки маънояш «Худо бо мост» (Мат. 1:23). Бовар кардан душвор аст, ки Устод, Худованди Худовандон, нақши хизматгорро барои Худ интихоб кунад ва то марг итоаткор шавад –марги салиб! Подшоҳи Подшоҳон қудрати осмониашро як сӯ гузошт ва тоҷи хорро, ки масхараомез буд, қабул кард. Довари олии зиндагон ва мурдагон худаш аз ҷониби инсони оддӣ доварӣ, маҳкум ва қатл карда мешуд. Бо вуҷуди ин, ҳамаи ин дуруст аст, ва гарчанде ки мо онро намефаҳмем, Беҳтарин Дӯсти инсоният аз ҷониби инсоният нафрат ва рад карда шуд.
Ғайр аз ин, Ӯ ҷалол ва шукӯҳи бузурги Падарашро тарк кард, Худро инкор кард ва ба ин замин омад, ки аз сабаби гуноҳ фасод ва лаънат шудааст. Ӯ ҳатто ҷое барои сар мондан надошт! Ҳуқуқҳои Худро дар баробари Падараш ва болотар аз фариштагони муқаддас тарк карда, Ӯ бо гуноҳкорони нафратшуда хӯрок хӯрдан ва нӯшиданро писандид.
Ҳамаи ҳикматро дошта,Ӯ бо одамони оддӣ муошират мекард. Қодири Мутлақ мисли барра заиф ва бедифоъ шуд. «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ мисли ин Мард сухан нагуфтааст!» (Юҳ. 7:46 NKJV), «вале даҳони Худро накушод» (Иш. 53:7) дар дифоъи Худаш. Қудрати комилро бар беморӣ ва дард дошта, Ӯ азобҳои бешумори салиби Ҷолҷоторо таҳаммул кард.
Комилан бегуноҳ, «Ӯ бо гуноҳкорон ҳисоб карда шуд» (ояти 12). Пок, муқаддас ва одилона, Ӯ марги бадтарин ҷинояткорро мурд. Бениҳоят гаронбаҳо, Ӯ ба нархи ғулом фурӯхта шуд! Ҳеҷ инсоне ҳеҷ гоҳ ин қадар муносибати бадро надида буд, ва ин дар ивази ин қадар некӣ буд!
Оё ягон қурбонӣ метавонад комилтар бошад? Дар асл, Ӯ Худро дод, «одил барои ноодилон» (1 Пет. 3:18); ва ба воситаи чунин «тӯҳфаи тасвирнопазир» (2 Қӯр. 9:15) файзи Худо дар наҷот зоҳир шуд.
Ӯ «наҷоти бузург» (Ибр. 2:3) «бо шодии бебаён» (1 Пет. 1:8) ва «сарватҳои номаҳдуд» (Эфс. 3:8)-ро дар шакли «мероси фанонопазир ва беайб» (1 Пет. 1:4) пешниҳод мекунад. Сулҳе, ки дода мешавад, «аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст» (Фил. 4:7).
Ҳамин тариқ, Ӯ ба гуноҳкори бадбахт, камбағал, кӯр, урён имконият дод, ки чеҳраи Худои одилона, Офаридгор ва Худованди ҳамаро бубинад. Чунин шахс, ҳамчун имондор, метавонад аз умқи дил фарёд занад: «Аббо, Падар» (Рум. 8:15).
Худованд Исо омад, то наҷот диҳад гуноҳкорро ва гумшударо ҷӯяд. Устод омад, то хизмат кунад ва азоб кашад – то ҷони Худро ҳамчун фидия барои ҷони шумо диҳад. Оё мумкин аст, ки шумо чунин наҷоти бузургро, ки бо чунин нархи бебаҳо харида шудааст, нафрат кунед?
Хонандаи азиз, ин фурсатро аз даст надиҳед, то наҷоти ҷони худ ва ҳаёти навро бо Масеҳ қабул кунед. Ҳаёти худро ба Худованд кушоед, то Ӯ даромада, ҳамеша дар шумо зиндагӣ кунад.
«Инак, Ман дар назди дар истода, мекӯбам. Агар касе овози Маро шунида, дарро кушояд, Ман ба назди ӯ даромада, бо ӯ хӯрок мехӯрам, ва ӯ бо Ман» (Ваҳй 3:20). Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
Нусхаи ин мақола аз Файз ва Ҳақиқат бо забони испанӣ, ҳамчун рисолаи испанӣ №123 дастрас аст.