Силсила– Май 2016 –Маҷаллаи файз ва ҳақиқат
Баъзе дастурҳои амалӣ дар бораи
ТАМАЪКОРӢ
Тамаъкорӣ гуноҳ аст ки аз он чизе, ки аз он ғизо мегирад, меафзояд. Он ба ҳама гуна гуноҳҳои дигар оварда мерасонад ва ягона гуноҳи дил аст, ки бевосита аз ҷониби Даҳ Аҳком манъ шудааст (Хур. 20:17). Ин гуноҳи пинҳонӣ ва махфӣ аст: «Зеро аз дарун, аз дили одамон ... тамаъкорӣ бармеояд» (Мқ. 7:21-22 KJV ). Дар мавриди пул он «решаи ҳамаи бадиҳост» (1 Тим. 6:10). Ҳеҷ гоҳ қаноатманд нест, он ба беадолатӣ ва зулм (Мик. 2:2) ва дур шудан аз имон (1 Тим. 6:10) оварда мерасонад. Тамаъкорӣ аз ҷониби Худо нафрат дорад (Заб. 10:3), ва бо гуноҳҳое чун дуздӣ, бутпарастӣ ва зино якҷоя карда шуда, он аз Малакути Худо маҳрум мекунад (1 Қӯр. 6:10). Ин яке аз гуноҳҳои рӯзҳои охир аст (2 Тим. 3:2; 2 Пет. 2:1-3).
Тамаъкорӣ чунин аст, вале ин гуноҳ чунон фиребанда аст, ки кам имондорон аз хислати хатарнок ва даҳшатноки он огоҳанд. Дар ҷаҳон он қариб ки гуноҳ ҳисоб намешавад. Аз ин рӯ, барои як масеҳии дунявӣ фаҳмидан душвор аст, ки чӣ тавр тамаъ кардани моли дигарон дар назди Худо ба мисли дуздӣ ё мастӣ бад аст. Далел ин аст, ки танҳо меъёри Каломи Худо ба мо нишон медиҳад, ки гуноҳ чист – ваҳйе, ки то андозае ҷаҳон аз он фоида дидааст.
Тамаъкорӣ дуздии дил аст
Аммо, мо ба онҳое менависем, ки Каломро, на кодекси ахлоқии ҷаҳонро, барои меъёри худ қабул мекунанд, мо аз ин гуноҳ сахт ҳушдор медиҳем. Аммо шумо мегӯед: «Вақте ки ман камбағал ва мубориза мебарам ва дигаронро хеле хуб мебинам, тамаъ накардан хеле душвор аст». Ин дуруст аст, аммо шумо бояд ғалаба ба даст оред. Бо гузоштани муҳаббати худ ба чизҳои болоӣ шумо хоҳед дид, ки шумо аз онҳое, ки дар ҷаҳон ҳастанд, хеле сарватмандтаред. Мавқеъҳо баръакс шудаанд: Марди сарватманд, ки аз сарватҳои худ норозӣ аст, ба ақли ором ва хушбахти масеҳии фурӯтан тамаъ мекунад. Худо моро чунон сарватманд кардааст, ки танҳо аз бехабарӣ аз сарвати мо ё аз сабаби завқҳои заминӣ мо тамаъ мекунем. Инро мо дар Забур 73 мебинем, ки тамоми он барои исботи ин нукта навишта шудааст.
Намунаҳои тамаъкорӣ
Гӯш кунед, ки Каломи Худо ба мо тавассути мисол дар бораи ин гуноҳ чӣ мегӯяд, бодиққат мушоҳида кунед, ки он ба кадом гуноҳҳо оварда мерасонад. Гуноҳи аввал, волидайни ҳамаи гуноҳҳои дигар, қисман аз сабаби тамаъкорӣ буд. Ҳавво дид, ки мева барои хӯрок хуб аст. Вай медонист, ки он барои ӯ нест, аммо вай тамаъ кард, гирифт ва афтод. Тамаъкорӣ аксар вақт натиҷаи нигоҳ кардан ба чизҳоест, ки мо набояд. Агар мо чашмони худро аз Масеҳ ба ҷаҳон афтонем, ба зудӣ хоҳем дид, ки дилҳои камбағали мо аз паси он медаванд. Он гоҳ тамаъкорӣ ва як қатор гуноҳҳои дигар пайравӣ хоҳанд кард.
Дар Еҳушаъ 7:21 мо як ҳолати даҳшатноки тамаъкорӣ дар Охонро мебинем: «Вақте ки ман дидам ... он гоҳ ман тамаъ кардам ... ва гирифтам». Ин мисли Ҳавво буд ва натиҷаҳои он чӣ қадар даҳшатнок буданд – на танҳо марги худи ӯ ва 36 нафари дигарро, балки шикасти Исроилро дар назди душманонашон низ ба вуҷуд овард. Худо наметавонист онҳоро ба ғалаба бо марди тамаъкор дар миёнашон роҳнамоӣ кунад! Мушоҳида кунед, ки дар ҳарду ҳолат тамаъкорӣ ба беитоатии мустақим ба Худо оварда расонд. Оё ягон хонандаи ман гуноҳи пинҳонӣ мисли Охон дорад, ки хушбахтии онҳоро хароб мекунад, ҳаёти рӯҳонии онҳоро мехӯрад ва шояд дигаронро осеб мерасонад ва ғамгин мекунад? Оҳ, биёед худро доварӣ кунем, то аз ҷониби Худованд доварӣ нашавем.
Тамаъкорӣ ба гуноҳҳои зиёд оварда мерасонад
Баъдан мо мушоҳида мекунем, ки ин тамаъ ва тамаъкории писарони Самуил, Юил ва Абиё буд, ки мардумро водор кард, ки подшоҳ талаб кунанд (1 Подш. 8:1-5). Ин подшоҳ, Шоул, тоҷ ва подшоҳии худро аз даст дод, зеро ба Худо беитоатии мустақим кард, ки ба он аз сабаби тамаъкорӣ роҳнамоӣ шуд (1 Подш. 15:9-19). Мо баъдтар ба Аҳоб мерасем, ки аз сабаби тамаъкории токзори Нобот ба куштори судӣ, ки аз ҷониби Изабел маслиҳат дода шуда буд, даст зад (1 Подш. 21). Тамаъкории Геҳазӣ ӯро ба роҳи дурӯғгӯӣ ва фиреб бурд ва ба ӯ вабои даҳшатноки махавро овард (2 Подш. 5:20-27).
Тамаъкорӣ яке аз гуноҳҳои доимӣ ва такроршавандаи Исроил буд: «Аз хурдтарини онҳо то бузургтарини онҳо ҳар як ба тамаъкорӣ дода шудааст» (Ирм. 6:13). Аммо биёед дар хотир дорем, ки ин тамаъкорӣ дар Исроил аз он чизе, ки дар байни мост, аз ҷиҳати хислат қариб бад набуд, зеро онҳо танҳо як ҳиссаи номуносиби он чизеро, ки Худо ба ҳамаи онҳо дода буд, тамаъ мекарданд. Баракатҳои онҳо заминӣ буданд ва ҳеҷ кас наметавонист онҳоро барои баланд қадр кардани пул ва моликият айбдор кунад.
Моликияти масеҳӣ рӯҳонӣ аст, аммо хеле кам аст, ки масеҳиён барои ба даст овардани ҳиссаи номуносиби инҳо талош кунанд. Баръакс, объекти тамаъкории масеҳиён аксар вақт ҷаҳон ва чизҳоест, ки дар он ҳастанд – чизҳое, ки онҳо набояд дил ё муҳаббати худро ба онҳо гузоранд. Ҳатто камтар, масеҳӣ набояд ба онҳое, ки аз онҳо бештар доранд, ҳасад барад. Аз ин рӯ, вақте ки фарзанди Худо, вориси ҷалол, ба сарватҳои камбағали замин тамаъ мекунад, ин чӣ гуна ҳикояи мурдагии рӯҳонӣ аст. Ман метавонам илова кунам, ки Бобил (Дон. 4:29-30), намунаи ин ҷаҳон дар шукуфоии худ, пур аз тамаъкорӣ буд.
Ҳоло ба Аҳди Ҷадид рӯ оварда, мо дар таърихи даҳшатноки Яҳудо мебинем, ки ин тамаъкории пул буд, ки ӯро водор кард, ки Устоди худро хиёнат кунад. Ин хислати гуноҳест, ки ҳар яки мо низ метавонем гунаҳкор бошем, гарчанде ки албатта на ба ҳамин тарз. Фарисиён ҳамчун тамаъкор тамға зада шудаанд, ва ин гуноҳ онҳоро водор кард, ки суханони содиқ ва ҷустуҷӯкунандаро рад ва нафрат кунанд: «Шумо наметавонед ба Худо ва мамон хидмат кунед» (Луқ. 16:13). Тамаъкорӣ инчунин гуноҳи Бильом аст (2 Пет. 2:15), ва онҳое, ки дилҳояшон пур аз амалҳои тамаъкорӣ ҳастанд, гуфта мешавад, ки роҳи Бильомро пайравӣ мекунанд.
Ҳамин тавр, мо дидем, ки таъсири тамаъкорӣ ҳамеша бад аст, ки он ба беитоатӣ ба Худо, рад кардани Каломи Ӯ, дурӯғгӯӣ, фиреб ва куштор оварда мерасонад. Ҳеҷ кас аз ин гуноҳ озод нест.
Давои мутмаин
Аз ин рӯ, доштани давои мутмаин барои ин гуноҳ аҷиб аст! Он танҳо дар лаззат бурдан аз моликияти ин қадар чизҳо – чизҳои аз боло – пайдо мешавад, ки мо наметавонем бештар хоҳем ё ҳатто он чизеро, ки дорем, нигоҳ дорем. Чунин як қисм масеҳӣ аст. Агар дилҳои мо ба Масеҳ бештар содиқ мебуданд, мо аз хоҳишҳои камбағал ва тамаъкор камтар ташвиш медоштем. Дар Ӯ мо бештар аз он чизе, ки мехостем ва бештар аз он чизе, ки дилҳои мо метавонанд дар бар гиранд, дорем. Аз ин рӯ, агар мо воқеан бо тамоми пуррагии Худо пур шуда бошем, барои фикри тамаъкорӣ чӣ ҷой ҳаст? Машғулият бо Масеҳ на танҳо моро пур мекунад, балки моро тағйир медиҳад!
Тамаъкорӣ пеш аз ҳама аз он сабаб нест, ки мо пур ҳастем, балки аз он сабаб, ки мо аз хоҳиши худхоҳона даст кашидаем. Ба ҷои ин, мо он чизеро, ки барои ҷалоли Масеҳ аст, мехоҳем – манфиатҳои Ӯ ҷои манфиатҳои моро гирифтаанд. Пас, Масеҳ давои тамаъкорӣ аст, ҳам аз рӯи қудрати қаноатбахш ва ҳам аз рӯи қудрати тағйирдиҳандаи худ. Ҳеҷ кас аз масеҳие, ки аз Масеҳ қаноатманд аст, хушбахттар нест.
Аз ҷониби Алфред Т. Скофилд, (мутобиқшуда)
Хулосаи ин силсиларо моҳи оянда интизор шавед.