Силсила– Марти 2016 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Баъзе дастурҳои амалӣ дар бораи
ҲАСАД
Биёед ҳоло мисолҳоеро, ки барои дастури имондор (1 Қӯр. 10:11) дар бораи гуноҳи хатарноки ҳасад сабт шудаанд, мухтасар дида бароем. Ман мегӯям «хатарнок», зеро хоҳем дид, ки он дар хислати худ аст.
Намунаи аввал
Мо бори аввал ҳасадро дар Қобил (Ҳас. 4) меёбем. Ӯ дид, ки қурбонии бародараш қабул шуд (бо хун), дар ҳоле ки қурбонии ӯ рад шуд, ба бародараш ҳасад бурд. Ин боиси хашм, сипас нафрат ва ниҳоят куштор гардид. Дар 1 Юҳанно 3:12 ин ҳодиса ҳамчун огоҳии ошкоро ба мо ҳамчун масеҳиён дода шудааст.
Мисоли навбатиро мо дар Ҳастӣ 26:14 мегирем. Фалиштиён ба шукуфоии заминии Исҳоқ ҳасад бурданд, ҳамон тавре ки Қобил ба шукуфоии рӯҳонии Ҳобил ҳасад бурд (нигаред ба Воиз 4:4). Ҳасади онҳо бо бадхоҳӣ, ё хоҳиши зарар расонидан ба дигарон зоҳир шуд (Ҳас. 26:15).
Мо ба писарони Лабон (31:1) мегузарем, ки ба Яъқуб ҳасад бурданд. Лабон низ аз Яъқуб пур аз хашм шуд, гарчанде ки Худо ба ӯ иҷозат надод, ки онро нишон диҳад (оятҳои 2,24). Қобили зикр аст, ки гарчанде Исҳоқ ва Яъқуб ҳарду ба сарваташон ҳасад бурданд, мо намеёбем, ки Иброҳим (гарчанде ки баробар сарватманд буд) ҳеҷ гоҳ ҳасад бурда бошад – ин далел дар бораи хислати ӯ бисёр чизҳоро мегӯяд.
Мисоли навбатӣ бародарони Юсуф дар Ҳастӣ 37:11 мебошад. Онҳо куртаи ӯро кашида, ӯро ба чоҳ партофтанд, то нобуд шавад. Сипас, ба ҷои ин, бародаронаш ӯро ба ғуломӣ ба ивази бист сиккаи нуқра фурӯхтанд – се амале, ки мо онҳоро танҳо ҳамчун бераҳмии шадид, ки танҳо аз ҳасад бармеояд, тавсиф карда метавонем.
Ҳасад дар фарзанди Худо
Еҳушаъ яке аз охиринҳост, ки мо ин бадиро дар ӯ интизор набудем, аммо тухми он, мутаассифона, дар ҳамаи дилҳои мост. Мо дар Ададҳо 11:28-29 Еҳушаъро меёбем, ки кӯшиш мекунад кори Худоро бо ин рӯҳи тарснок ва хатарнок монеъ шавад. Аммо, дуруст аст, ки илова кунем, ки эҳтимол ҳасад на барои худаш, балки барои Мусо, ки хизматгори ӯ буд, буд.
Мо танҳо бояд ба боби навбатӣ равем, то як ҳолати бешубҳаи ҳасадро дар Аҳрон, саркоҳин, ва дар хоҳараш Мириам пайдо кунем. Онҳо наздикии афзояндаи Мусоро ба Худо ва тарзи дигари суханронии ХУДОВАНДро ба ӯ дар муқоиса бо онҳо дӯст намедоштанд. Ҳасад онҳоро водор сохт, ки хизматгори Худоро нафрат кунанд. Аммо, Худованд Мусоро танҳо нагузошт, ки ҷангҳои худро кунад, зеро Мириам махавӣ шуд, мисли барф сафед. ОВАНД бо ӯ сухан гуфт, дар муқоиса бо онҳо. Ҳасад онҳоро водор сохт, ки хизматгори Худоро нафрат кунанд. Аммо, Худованд Мусоро танҳо нагузошт, ки ҷангҳои худро кунад, зеро Мириам махавӣ шуд, мисли барф сафед.
Гуноҳи Қӯраҳ, ки дар Ададҳо 16 ба таври наздик пайравӣ мекунад, низ комилан аз ҳасад бармеояд (Заб. 106:16) ва ба оқибатҳои боз ҳам даҳшатноктар оварда расонд. Ҳасад дар ин ҳолат Қӯраҳ, Дотон ва Абирамро ба дурӯғгӯии даҳшатнок ва таҳқири Мусо ва Аҳрон (Адад. 16:13-14) бурд ва ба онҳо марги даҳшатноктаринро овард (ояти 32). Худо дар ҷазо додани онҳо барои гуноҳашон зуд буд.
Ҳасад ба куштор мебарад
Биёед ҳоло ба Шоул дар 1 Подшоҳон 18:8 гузарем, ки мегӯяд: «Ва Шоул хеле хашмгин шуд, ва ин сухан ба ӯ писанд наомад; ва ӯ гуфт: «Ба Довуд даҳ ҳазорро нисбат доданд, ва ба ман танҳо ҳазорҳоро нисбат доданд: ва ӯ чӣ метавонад бештар аз подшоҳӣ дошта бошад?» Ҳасад дар ин ҷо Шоулро чунон даҳшатнок ба даст мегирад, ки комилан бар ӯ ҳукмронӣ мекунад ва ӯро се маротиба ба кӯшиши куштани Довуд водор месозад. Ба касе, ки намедонад, ки заҳри ҳасад чӣ қадар зуд ва марговар кор мекунад, қариб ғайри қобили бовар менамояд, ки Шоул бо чунин сабаби ночиз метавонист кӯшиш кунад, ки ҳамон касеро, ки Исроилро наҷот дода буд, бикушад. Аммо ман мутмаинам, ки ҳеҷ яке аз мо, ки аз дили худ чизе медонад, наметавонад тухми ҷиноятҳои бузургро дар эҳсосоте, ки аз ҳасад бармеояд, пайгирӣ кунад.
Дар Ҳизқиёл 35:11 мо дар ҳолати Адом меёбем, ки ҳасад ба нафрат мебарад. Дар достони Дониёл (Дон. 6:3-4) ба назари ман, равшан аст, ки ҳасад «сарварон ва шоҳзодагонро» ба рафтори бераҳмонаи худ водор сохт, ки онро танҳо бад ва бевиҷдонӣ номидан мумкин аст.
Мо ҳоло ба даҳшатноктарин коре, ки ҳасад то ҳол анҷом додааст, мегузарем. Дар Марқӯс 15:10 Исо, Писари Худо, ба Пилат тавассути эҳсоси бадбахтона ва ғамангези ҳасад, ки ҳамаи он чизеро, ки ҳатто инсонӣ буд, дар дилҳои хизматгорони эълоншудаи Худо, саркоҳинон, хӯрда буд, супурда шуд. Дар ин ҷо, ҳасад онҳоро водор сохт, ки Масеҳро салиб кунанд!
Дар Аъмол 13:45 мо ҳамон гуноҳи даҳшатнокро меёбем, ки яҳудиёнро, аз нафрати муваффақияти Инҷил, ба дурӯғгӯӣ ва куфр мебарад. Ва дар Аъмол 17:5 як гурӯҳи шабеҳ, ки аз ҳамон эҳсосот гумроҳ шуда буданд, дар ошӯб ва зӯроварӣ гунаҳкор буданд.
Гуноҳҳое, ки ҳасад ба онҳо мебарад
Биёед ҳоло танҳо ҷиноятҳоро аз чанд мисоле, ки мо интихоб кардем, ки дар Калом сабт шудаанд, ҳамчун ҷиноятҳое, ки тавассути гуноҳи ҳасад содир шудаанд, ҷамъбаст кунем. Мо дидем, ки тавассути ҳасад Масеҳ салиб шуд, Ҳобил кушта шуд ва Юсуф ва Довуд қариб кушта шуданд. Ҳасад дар вақтҳои гуногун ба нафрат, рафтори бад ва бевиҷдонӣ, дурӯғгӯӣ ва куфр, ошӯб ва зӯроварӣ, монеъ шудан ба кори Худо, нафрат кардани хизматгорони Худо, дурӯғгӯии бештар ва таҳқир, бадхоҳӣ, хашм ва бераҳмии шадид оварда расонд.
Албатта, ҳоло ки мо аз Навиштаҳо як қисми шакли даҳшатноки ин бадиро нишон додем, хонандагони масеҳии мо бояд аз фикр кардан, ки решаи ҳамаи ин ҷиноятҳо дар дилҳои худашон пинҳон аст, ба ларза оянд. Яъқуб дудила намешавад, ки бигӯяд, ки ҳасад решаи ҳар кори бад аст (Яъқ. 3:16). Он аз хашм ё ғазаб бадтар аст – ҳеҷ кас наметавонад дар назди ҳасад истодагарӣ кунад (Мас. 27:4). Он ба афзоиш дар файз монеъ мешавад (1 Пет. 2:1-2), далели дунявият аст (1 Қӯр. 3:1-3) ва яке аз корҳои ҷисм аст (Ғал. 5:19-21). Ҳасад аз шукуфоӣ ва корҳои неки дигарон (Воиз 4:4) ва аз баҳсҳо ва муноқишаҳо (1 Тим. 6:4) ба вуҷуд меояд.
Ҳоло огоҳ будан, мусаллаҳ будан аст. Ҳеҷ гоҳ ба шайтон ҷой надиҳем, ки ҳасад дар дилҳои мо сабзад ва нашъунамо ёбад. Баръакс, биёед ҳамеша аввалин пайдоиши рӯҳи ҳасадро боздорем.
Табобати ҳасад
Кӯшиш кунед, ки аз шукуфоии дигарон шодӣ кунед ва беғараз бошед, зеро, дар ниҳоят, ҳасад танҳо як шакли худхоҳӣ аст. Барои некии дигарон кӯшиш кунед, на барои худатон. Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи мо, Исои Масеҳро ба назар гиред, ки мисли Одам ҳасад набурд, балки худро холӣ кард ва ҳаёти худдорӣ аз нафсро дар салиб ба анҷом расонд (Фил. 2). Аз худ бипурсед: «Оё ман дар дили худ барои як лаҳза эҳсоси ҳасадро, эҳсосеро, ки салиби Худованди маро водор сохт, иҷозат медиҳам?»
Гуфтан мумкин нест, ки ҳатто фарзанди Худо то чӣ андоза метавонад роҳнамоӣ шавад, ки ҳатто як бор ихтиёран ин эҳсоси ҳасадро иҷозат медиҳад. Он чунон зуд афзоиш меёбад, ки аз танҳо оғози ҳасад бурдан ба муваффақият, шукуфоӣ ва мавқеи дигаре, мо метавонем ба зудӣ аз ӯ нафрат кунем ва сипас бар зидди ӯ қасд кунем.
Мисли ғурур, ҳасад низ чунин аст: шакли даҳшатноктарин ва марговартарини он вақтест, ки он худро дар зери пардаи ғайрат барои Худованд пинҳон мекунад. Ҳамаи чунин амалҳо дар курсии доварии Масеҳ ошкор хоҳанд шуд!
Эй хонандаи азиз, кӯшиш кунед, ки аз ин бадӣ дар назардошти огоҳиҳои даҳшатноке, ки Каломи Худо ба мо додааст, пок бошед. Дар хотир доред, ки он яке аз панҷ гуноҳест, ки муҳаббати моро ба худи Каломи Худо монеъ мешавад, мувофиқи 1 Петрус 2. Машғулияти воқеӣ бо ҷалол ва манфиатҳои Масеҳ ба ҷои манфиатҳои худамон ба таври муассир, гарчанде ки беихтиёр, на танҳо ин, балки бисёр гуноҳҳои дигарро бозмедорад. Танҳо худхоҳ ҳасад мебарад. Хизматгоре, ки метавонад мисли Устоди худ ба таври ҳақиқӣ бигӯяд: «Ман ҷалоли худро намеҷӯям», бешубҳа аз рӯҳи ҳасад раҳо ёфтааст.
Бигзор Худованд моро аз ин гуноҳе, ки мутаассифона, дар байни имондорони ҷавон ва пирон ҳеҷ гоҳ нодир нест, ҳифз кунад.
Аз ҷониби Алфред Т. Скофилд, (мутобиқшуда)
Моҳи оянда дастурҳои амалии бештарро ҷӯед.
«Бинобар ин, ҳамаи бадхоҳӣ, ҳамаи фиреб, риёкорӣ,ҲАСАД, ва ҳамаи суханони бадро як сӯ гузошта, мисли кӯдакони навзод, шири поки каломро орзу кунед, то ки аз он афзоиш ёбед, агар дар ҳақиқат чашида бошед, ки Худованд меҳрубон аст. Ба Ӯ ҳамчун санги зинда наздик шуда, дар ҳақиқат аз ҷониби одамон радшуда, аммо аз ҷониби Худо интихобшуда ва гаронбаҳо, шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, хонаи рӯҳонӣ, коҳинии муқаддас сохта мешавед, то қурбониҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст, пешниҳод кунед. Бинобар ин, дар Навиштаҳо низ омадааст: «Инак, ман дар Сион санги асосии гӯша, интихобшуда, гаронбаҳо мегузорам, ва касе ки ба Ӯ имон оварад, ҳеҷ гоҳ шарманда нахоҳад шуд.» Бинобар ин, ба шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо ба онҳое, ки нофармонанд, «Санге, ки бинокорон рад карданд, санги асосии гӯша гардид», ва «Санги пешпохӯрӣ ва санги хашм». Онҳо пешпо мехӯранд, зеро ба калом нофармонанд, ки ба он низ таъин шуда буданд. Аммо шумо насли интихобшуда, коҳинии шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсуси Ӯ ҳастед, то ки ситоиши Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст, эълон кунед; ки як вақтҳо халқ набудед, аммо ҳоло халқи Худо ҳастед, ки раҳмат наёфта будед, аммо ҳоло раҳмат ёфтаед.»—1 Петрус 2:1-10 NKJV