Силсила– феврали 2016 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Баъзе дастурҳои амалӣ дар бораи
ҒУРУР
Гуноҳи худхоҳӣ, ки мо моҳи гузашта дар борааш навишта будем, метавонад махсусан ҳамчун гуноҳи аз ҳама бештар ба Масеҳ монанд набуда тавсиф шавад; аммо гуноҳи ғурур мустақиман аз шайтон аст. Яке зиддимасеҳӣ ва дигаре шайтонӣ аст. Дар ҳақиқат, ин забони равшани Навиштаҳост. Дар 1 Тимотиюс 3:6 мебинем, ки аз ғурур баланд шудан сабаби «маҳкумияти иблис» буд ( KJV ); ва дар Ҳизқиёл 28 мо ҳисоботи муфассалро мехонем, ки чӣ тавр дили касе, ки замоне «пур аз ҳикмат ва дар зебоӣ комил» буд, аз сабаби зебоии худ баланд шуд. Аммо ҳикмати ӯ аз сабаби дурахши ӯ фасод шуд ва аз ин рӯ ӯ аз осмон ба дӯзах афтод.
Ғурур аз дил сарчашма мегирад
Ғурур дар ҳар дили инсонӣ аст. Ҳама аз ин беморӣ азият мекашанд, гарчанде ки бисёриҳо онро на ҳамчун нуқсон, балки ҳамчун ороиш меҳисобанд. Каломи Худо ба таври оддӣ мегӯяд, ки «чашми баланд ва дили ғурур» – ки дар ҷаҳон хеле баланд қадр карда мешаванд – «гуноҳ» мебошанд (Мас. 21:4). Онҳо барои Худо (Мас. 6:16-17; 16:5) ва барои Масеҳ, ки бо ҳикмат тасвир шудааст (Мас. 8:13), нафратоваранд.
Решаи ҳамаи ғурур дар дил аст: «Аз дили одамон ... ғурур, беақлӣ ... мебарояд» (Марқ. 7:21–22). Чӣ тавр як имондор метавонад аз дили ғурур халос шавад? Танҳо як роҳ вуҷуд дорад – бо нишастан дар пойҳои Ӯ, ки дар дил фурӯтан ва хоксор аст, то даме ки мо аз идомаи қадр кардани сифате, ки ба Масеҳ монанд нест, аммо ба шайтон монанд аст, шарм дорем.
Ғурури рӯҳонӣ
Биёед чанд намуди ғурурро, ки дар Калом гуфта шудааст, дида бароем. Мо як намуди он, ғурури рӯҳонӣ ё диниро, дар фарисиён мебинем. Онҳо аз он шарм намедоштанд, ки бо чунин суханон ба назди Худо оянд: «Худоё, Туро шукр мегӯям, ки ман мисли дигар одамон нестам» (Луқ. 18:11). Албатта, чунин ифода дар дуоҳои имондорон ҷой надорад.
Мо бояд дар хотир дорем, ки ғурур яке аз хусусиятҳои рӯзҳои охир аст (2 Тим. 3:2) ва аз ин рӯ мо бояд аз он хеле эҳтиёткор бошем. Ғурури рӯҳонӣ шояд бадтарин навъи он аст, зеро он аз зоҳир кардани худ дар робита бо номи Масеҳ шарм намедорад – ин як чизи даҳшатнок аст, вақте ки мо фикр мекунем, ки чунин шахсон худро пайравони Исои фурӯтан ва хоксор медонанд. Бигзор ин гуноҳ аз мо дур бошад ва ҳеҷ касе, ки ин сатрҳоро мехонад, ба Худо чунин гуноҳи даҳшатнок накунад, ки ҳақиқати Ӯро барои кӯмак ба худ дар содир кардани ҳамон гуноҳи иблис – ғурури рӯҳонӣ – истифода барад.
Вақте ки мо дар ҳақиқат ба ҳузури Ӯ дохил мешавем, ин ҳеҷ гоҳ наметавонад чунин бошад. «Он гоҳ шоҳ Довуд даромада, пеши Худованд нишаст ва гуфт: «Ман кистам, эй Худованд Худо? Ва хонаи ман чист, ки Ту маро то ин ҷо овардӣ?» (2 Подш. 7:18). Аммо вақте ки мо аз ҳузури Худо дур ҳастем, он гоҳ фахр кардан оғоз меёбад (2 Қӯр. 12:7-ро дида бароед).
Ғурури мавқеъ
Навъи дигари ғурур аз сарват ва мавқеъ бармеояд. Мо метавонем намунаҳои инро дар Ҳизқиё (2 Подш. 20:13), Набукаднесар (Дон. 4:30), Белшасар (Дон. 5:22), Ҳиродус (Аъм. 12:21) ва бисёри дигарон бубинем. Савол ин аст: «Оё он дар мо дида мешавад? Оё мо дар ягон амали худ ин рӯҳияи ғайримасеҳиро ба касоне, ки аз мо камбағалтар ва фурӯтантаранд, нишон медиҳем?» Албатта не! Зеро агар ғурури рӯҳонӣ даҳшатнок бошад, ин яке нафратовар аст ва ба таври равшан нишон медиҳад, ки мо ҳеҷ гоҳ ҷойеро, ки файзи мутлақи Худо моро гузоштааст, дар ҳақиқат нафаҳмидаем. Ба он дар Яъқуб 3 ишора шудааст.
Дигар шаклҳои ғурур
Барои ба вуҷуд овардани ғурур сарват лозим нест. Ин тухми марговар дар ҳама ҷо дида мешавад ва аксар вақт камбағалтаринҳо аз ҳама ғурур доранд – ки ин махсусан дар байни халқи Худованд чунин аст. Бисёриҳо масеҳӣ шуда, сипас бо онҳое, ки ҳеҷ гоҳ дар дигар асос вохӯрда наметавонистанд, озодона ва баробар омезиш ёфта, ба ҷои афзоиш дар фурӯтанӣ, он чиро, ки доштанд, аз даст дода, дили ғурурро инкишоф додаанд.
Вақте ки мо дар бораи доштани эҳсосоти хеле ҳассос ва аз суханони дигарон ранҷидан сухан меронем, ин аксар вақт танҳо ғурур аст, ки нишон медиҳад, ки мо то чӣ андоза ба худ машғул ҳастем. Ғурурро дар ороиши зоҳирӣ, либоспӯшӣ ба таври ҷаҳонӣ ва ба тавре ки барои масеҳӣ мувофиқ нест, дидан мумкин аст. Навъи дигар аз тӯҳфаҳое, ки Худо додааст, мағрур шудан аст.
Даво
Худованд худаш ба таври возеҳ эълон кард, ки Ӯ «дар дил фурӯтан ва хоксор» аст (Мат. 11:29). Мо мебинем, ки Ӯ инро бо роҳҳои гуногун нишон медиҳад, масалан, бо гирифтани табиати мо ба ғайр аз гуноҳ (Фил. 2:7; Ибр. 2:14, 4:15) ва дар интихоби мавқеи худ дар зиндагӣ (Юҳ. 9:29). Чанд нафари мо, ки худро зоҳиркунандаи рӯҳи Ӯ медонем, агар ба худамон вогузор мешудем, ки ҷои худро дар ин ҷаҳон интихоб кунем, чунин интихоб мекардем? Мо даъват шудаем, ки ба сурати Худованди худ мувофиқат кунем. Аз кӣ аз мо ин дуруст аст? Мо метавонем ин саволро вақте пурсем, ки масеҳиёнро мебинем, ки дар ин ҷаҳон аз волидони худ муваффақтар шудан мехоҳанд ё фарзандони худро аз худашон баландтар мебардоранд. Мо нисфи аввали Яъқуб 1:9-ро қатъиян риоя мекунем – «Бигзор бародари пастмақом аз он ки баланд шудааст, шодӣ кунад» – аммо чанд нафар вақте ки паст карда мешаванд, шодӣ мекунанд (ояти 10)?
Масеҳ ё худ
Хате аз осмон намоён аст, хоҳ мо дар замин онро фарқ карда тавонем ё на. Дар як тараф масеҳиёне ҳастанд, ки ҳар чӣ бошанд, кӯшиш мекунанд, ки чизи бештаре бошанд ё худро чизе тасаввур мекунанд, ки нестанд. Онҳо аз он чизе, ки доранд, лаззат бурда наметавонанд, зеро бештар мехоҳанд ва қаноатманд шуда наметавонанд, зеро ҳеҷ гоҳ қаноатманд нестанд. Баъзеҳо ҳатто аз мавқеъе, ки Устодашон интихоб кардааст, шарм медоранд, аммо аз мавқеъе, ки Ӯ рад кардааст, ғурур доранд. Дар тарафи дигари ин хат Масеҳ ва имондороне ҳастанд, ки сурати Ӯро нишон медиҳанд. Ин маънои онро надорад, ки мо даъват шудаем, ки ҷои худро дар зиндагӣ тағйир диҳем, балки мо даъват шудаем, ки ақли худро тағйир диҳем.
Худованд ҷои пасттар аз дуредгарро гирифт. Ӯ хизматгори ҳама шуд (Мат. 20:28; Луқ. 22:27), ҳатто пойҳои шогирдонашро шуст (Юҳ. 13:5). Аз сабаби ҳамаи ин Ӯро нафрат карданд (Марқ. 6:3; Юҳ. 9:29) – ва онҳое, ки аз Ӯ пайравӣ мекунанд, низ нафрат карда мешаванд. Онҳоро «рӯҳи паст» меноманд ва аз ҷониби ғурурмандон ва шӯҳратпарастон тела дода, поймол карда мешаванд. Ин муҳим нест, зеро агар онҳое, ки азоб мекашанд, аз чашмаи поки фурӯтанӣ дар Филиппиён 2 нӯшида бошанд, ҷонҳои онҳо чунон тароват меёбанд, ки онҳо аз танҳо бардоштани зебоии Худованди худ пур аз шодӣ хоҳанд буд.
Худо дар бораи фурӯтанон чӣ фикр мекунад
Бишнавед, ки Худо дар бораи фурӯтанон чӣ мегӯяд:
- Ӯ онҳоро мешунавад (Заб. 9:12).
- Онҳо аз ҳузури Ӯ лаззат мебаранд (Иш. 57:15).
- Ӯ онҳоро наҷот медиҳад (Айюб 22:29).
- Ӯ онҳоро баланд мебардорад (Луқ. 14:11; 18:14).
- Ӯ ба онҳо файзи бештар медиҳад (Яъқ. 4:6), дар ҳоле ки Ӯ ба ғурурмандон муқобилат мекунад.
Муқаддасон даъват карда мешаванд, ки фурӯтаниро ба бар кунанд ва бо он «пӯшида шаванд». Калимаи дар 1 Петрус 5:5 истифодашуда зебост, ки маънои онро дорад, ки аз ҳар тарафе, ки ба мо наздик шаванд, фурӯтанӣ дида мешавад. Имондорон бояд дар фурӯтанӣ роҳ раванд (Эфс. 4:1-2) ва дар айни замон аз фурӯтании дурӯғин дар худ эҳтиёт бошанд (Қӯл. 2:18,23), ки танҳо ғурур дар ниқоб аст.
Шояд ҳеҷ чиз қудрати тағйирдиҳандаи файзи Масеҳро бештар аз он нишон намедиҳад, ки вақте инсони табиатан ғурурманду мағрур дар рӯҳ дар ҳақиқат фурӯтан ва хоксор мешавад. Баръакс, ҳеҷ чиз бештар аз он нишон намедиҳад, ки чӣ тавр ҳарфи ҳақиқат, ки аз Масеҳ ҷудо нигоҳ дошта мешавад, фасод мекунад, вақте ки мо мебинем, ки шахси фурӯтан ва ором пас аз омадан ба байни масеҳиён мағрур ва худписанд мешавад. Мутаассифона, ин манзараест, ки хеле зуд-зуд дида мешавад!
Пас, дар охир, мо аз хонандагони азизамон хоҳиш мекунем, ки ду файзеро, ки мо аллакай дар бораашон сухан рондем – беғаразӣ ва фурӯтанӣ – парвариш кунанд ва ба Масеҳ монанд шаванд. Гуноҳи зиддимасеҳии худхоҳӣ ва гуноҳи шайтонии ғурурро ҳамчун чизҳои нафратовар дур кунед.
Кӣ барои ин чизҳо кофӣ аст? Худоро шукр, ҷавоб дур нест: «Кофӣ будани мо аз Худост» (2 Қӯр. 3:5); Ӯ фурӯтанонро роҳи Худро меомӯзонад (Заб. 25:8-9). Бигзор мо бо тамоми фурӯтанӣ ба Ӯ назар кунем, то файзи Масеҳро бештар ба мо ато кунад ва моро барои пайравони фурӯтани Худованд Исои Масеҳ будан беҳтар мувофиқ созад.
«Оҳ, бигзор он ақл дар мо ёфт шавад Ки дар Ту чунон дурахшон буд –Ақли фурӯтан, хоксор ва паст Аз ғурур ва ҳасад озод.»
Аз Алфред Т. Скофилд, (мутобиқшуда)
Моҳи оянда дастурҳои амалии бештарро интизор шавед.