Хушхабар– Январи 2009 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Дар ҷои тамоман дигар бедор шудан
«Ба ҳаёти Ман қасам», — мегӯяд Худованд Х УДО ВАНД, «Ман аз марги шарир хурсанд нестам, балки аз он ки шарир аз роҳи худ баргардад ва зиндагӣ кунад. Баргардед, аз роҳҳои бади худ баргардед!»– Ҳизқиёл 33:11 NKJV
Зиёда аз 70 сол Ман ҳар шаб ба хоб мерафтам ва пурра интизор будам, ки субҳ дар муҳити шинос бедор мешавам. Аммо барои ман ин ба зудӣ тағйир хоҳад ёфт ва ман дар ҷои тамоман дигар бедор хоҳам шуд.
Ҳамчун кӯдак шумо интизори тағирот нестед. Шумо ҳар субҳ бедор мешавед ва зиндагӣ ба таври муқаррарӣ идома меёбад. Сипас дар як лаҳза фикри кӯтоҳе ба шумо меояд, ки ин ҳамеша чунин нахоҳад буд. Аммо шумо мегӯед: «Ин ба ман нахоҳад шуд. Барои ман ҳамеша чунин хоҳад буд». Сипас, вақте ки шумо калонтар мешавед, шумо ҳаёти атрофи худро бештар мушоҳида мекунед ва дарк мекунед, ки он ҳамеша як хел нахоҳад монд.
Дар Библия гуфта шудааст:«Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст» (Ибр. 9:27), ва шумо ҳоло медонед, ки ин дуруст аст. Ҳар кас дар як лаҳза мемирад. Аммо баъд саволи ҷиддӣ ба миён меояд: «Пас аз марг дар куҷо бедор мешавед?»
Тавре ки гуфтам, рӯзе мо дар ҷои тамоман дигар бедор хоҳем шуд. Бо файзи Худо, вақте ки ман бедор мешавам, дар осмон хоҳад буд ва ман Исоро хоҳам дид. Ман мисли дузд дар салиб хоҳам буд, ки шунид Исо гуфт: «Имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43).
Ҳавворӣ Павлус ба филиппиён навишт, ки «рафтан ва бо Масеҳ будан ... хеле беҳтар аст» (Фил. 1:23). Ва ӯ инчунин ба тассалуникиён навишт, ки «мурдаҳо дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд ... Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Тас. 4:16-17).
Ман медонам, ки Исоро хоҳам дид зеро ҳангоми таваллуди Ӯ фариштае гуфт, ки Ӯ омадааст, то «халқи Худро аз гуноҳҳояшон наҷот диҳад» (Мат. 1:21), ва Ӯ «гуноҳҳои моро дар ҷисми Худаш бар дарахт» дар Ҷолҷота бардошт (1 Пет. 2:24). Ман Исоро хоҳам дид, зеро ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кардам.
Библия ба мо мегӯяд, ки дар осмон мо дигар ҳеҷ дард, ғам ё гуноҳ нахоҳем дошт (Ваҳй 21:4,27). Аммо он инчунин ба мо каме аз он чизе, ки хоҳем дошт, мегӯяд: «пуррагии шодӣ» ва «лаззатҳои абадӣ» (Заб. 16:11). Илова бар ин, мо Исоро хоҳем дид ва мо мисли Ӯ хоҳем буд (1 Юҳ. 3:2). Чӣ манзараи аҷибе барои бедор шудан!
Аммо ин танҳо дар сурате аст ки шумо дар осмон бедор шавед. Агар не, шумо барои абадият дар ҷои нодуруст – дӯзах – ҳастед, ки ҳамчун «ҷои азоб» тасвир шудааст. Ва шумо он вақт фикри худро тағир дода наметавонед (Луқо 16:19-31). Шумо бояд ҳоло қарор қабул кунед, пеш аз он ки дар ҷои тамоман дигар – ҷои даҳшатнок – бедор шавед!
Пас, оё он осмон, биҳишт бо Исои Масеҳ хоҳад буд? Ё дӯзах, ки дар он ҷо азоб дар оташ абадӣ аст, зеро шумо пешниҳоди Худоро дар бораи ягона роҳи осмон рад кардед? Исо гуфт: «Ман Роҳ, Ҳақиқат ва Ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6). Танҳо як роҳ ҳаст, ва он ба воситаи Исо аст.
Ояти зерро хонед. Агар ба он бовар кунед, аз Худо хоҳиш кунед, ки шуморо аз гуноҳҳоятон наҷот диҳад. Ӯ ин корро хоҳад кард, ва рӯзе шумо дар ҷои тамоман дигар – осмон – бедор хоҳед шуд! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
«Аммо Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, ба сабаби муҳаббати бузурги худ, ки моро дӯст дошт, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ зинда кард, (бо файз шумо наҷот ёфтаед), ва моро бо ҳам эҳё кард, ва моро бо ҳам дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд, то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо дар Масеҳ Исо нишон диҳад. Зеро бо файз шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад.» –Эфсӯсиён 2:4-9
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Ҷон Ван Кампен, аз Лондон, Онтарио, Канада, ин паёмро чанде пеш аз он ки дар синни 70-солагӣ аз сабаби варами мағзи сари ғайриқобили амалиёт ба осмон рафт, навишт.