Хушхабар– Сентябри 2018 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Бахшиш рад карда шуд... ва аз даст рафт!
Як ҷавон рӯзе ҳангоми бозии кортӣ хашмгин шуд. Револверро гирифта, рақибашро парронда кушт. Ӯро дастгир карданд, муҳокима карданд ва ба қатл маҳкум карданд.
Аммо аз сабаби зиндагии хуби қаблиаш, дарҳол дӯстон, хешовандон ва бисёри дигарон, ки дар бораи парвандаи ӯ шунида буданд, барои ӯ аризаҳо имзо карданд. Дар натиҷа, як ҷаноби масеҳӣ ба зиндон ташриф овард, то ҷавонро бубинад. Вақте ки ӯ ба ҳуҷраи марг наздик шуд, маҳбус либоси рӯҳониро пай бурд. «Аз ин ҷо дафъ шав!» — фарёд зад ӯ, «Ман туро дидан намехоҳам. Ман аллакай ҳафт нафари мисли туро дидаам. Ман дар хона дини кофӣ доштам».
«Як дақиқа сабр кун, ҷавон», — ҷавоб дод меҳмон, «Ман барои ту хушхабар дорам — беҳтарин хабар! Бигзор ман дар бораи он ба ту нақл кунам».
Ҳарчанд меҳмон ӯро илтимос кард,маҳбус сахт рад кард, ки ба ӯ гӯш диҳад ва ҳатто таҳдид кард, ки ӯро берун мекунад. Меҳмон бо дили ғамгин рӯй гардонд ва рафт.
Пас аз чанд дақиқа сардори зиндон пайдо шуд. «Хуб, ҷавон», — гуфт ӯ, «Ман мебинам, ки туро губернатор дидааст».
«Чӣ?» — хитоб кард маҳбус. «Оё он марди либоси рӯҳонӣ дар ҳақиқат губернатор буд?»
«Ӯ буд», — ҷавоб дод сардори зиндон, «ва ӯ дар кисааш барои ту бахшиш дошт, аммо ту ҳатто ба ӯ гӯш надодӣ».
«Ба ман қалам ва коғаз диҳед», — бо табларза хоҳиш кард маҳбус; ва нишаста ба губернатор узрхоҳӣ навишт.
Губернатор номаи ӯро хонд,онро гардонд ва дар қафо навишт: «Дигар ба ин парванда таваҷҷӯҳ надорам».
Вақте ки рӯзи қатли ҷавон фаро расид, аз ӯ пурсиданд, ки оё пеш аз маргаш чизе гуфтанӣ дорад. «Бале», — ҷавоб дод ӯ. «Ба ҳама ҷавонон бигӯед, ки ман барои ҷиноятам намемирам; ман намемирам, зеро ман қотил ҳастам; ман метавонистам зиндагӣ кунам. Ба онҳо бигӯед, ки ман мемирам, зеро ман бахшиши губернаторро қабул накардам».
Дӯсти ман, агар ту рӯзе абадӣ гум шавӣ,ин на танҳо аз сабаби гуноҳҳои ту хоҳад буд – новобаста аз он ки онҳо чӣ қадар бузург ва даҳшатноканд. Исои Масеҳ, Писари Худо, барои гуноҳҳои ту дар салиб азоб кашид, хун рехт ва мурд. Азбаски Ӯ ҷазои туро гирифт, Худо метавонад туро бубахшад! Агар ту ба дӯзах афтӣ, ин аз он сабаб хоҳад буд, ки ту бахшиши Худоро, ки бар асоси марги Писараш Исои Масеҳ аст, рад кардӣ.
«Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад... ки Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт» (1 Пет. 3:18, 2:24 NKJV).
«Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад... Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ вафодор ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад» (1 Юҳ. 1:7,9).
«Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад; аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба исми Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳ. 3:18).
Интихоб аз они туст! Ту метавонӣ бахшиши Худоро қабул кунӣ, аз ҷазои абадӣ барои гуноҳҳоят раҳо шавӣ ва абадиятро бо Худо дар осмон гузаронӣ. Ё ту метавонӣ бахшиши Худоро нодида гирӣ ва рад кунӣ ва дар дӯзах абадӣ лаънатӣ шавӣ.
Кадомаш хоҳад буд? Мо метавонем ба ту бештар нақл кунем.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз«Файз ва Ҳақиқат» дастрас аст.