Хушхабар– Сентябри 2021 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ӯ суруд надошт
Як бегоҳ ман ба дидани марде рафтам ки хеле бемор буд. Баъди чанд сухан дар бораи азобҳои ҷисмониаш, ман аз ӯ пурсидам, ки оё ӯ фикр мекунад, ки азобҳояш бо фарорасии марг хотима меёбанд.
«Хуб, — гуфт ӯ, — ман фикр мекунам, ки имконияти ба осмон рафтанам хеле хуб аст».
«Оё шумо бовар доред, ки осмон воқеият аст?»
«Бале».
«Оё дуруст аст, ки дӯзах вуҷуд дорад?» — пурсидам ман.
«Бале, ман бовар дорам», — ҷавоб дод ӯ.
«Ва шумо ҷони ҷовидонӣ доред ки ба қарибӣ дар яке аз ин ҷойҳо абадӣ хоҳад буд?»
«Бале», — гуфт ӯ бо ҷиддият.
«Шумо ҳозир гуфтед, ки фикр мекунед, имконияти ба осмон рафтани шумо хеле хуб аст. Шумо бовар доред, ки осмон воқеият аст, дӯзах воқеият аст ва ҷони гаронбаҳои ҷовидонии шумо ба қарибӣ дар осмон абадӣ хушбахт хоҳад буд. Шумо бояд барои ин сабабе дошта бошед. Метавонед ба ман бигӯед, ки он чист?»
Ҷавоби ӯ оҳиста омад.«Хуб, ман ҳамеша меҳрубон будам ва қасдан ба касе зарар нарасонидаам».
«Ин хеле хуб аст, — гуфтам ман, — аммо ҳоло ба ман бигӯед, ки осмон чӣ гуна ҷой аст ва онҳо дар он ҷо чӣ кор мекунанд?»
«Хуб, — гуфт ӯ, — дар он ҷо гуноҳ ва ғам нест. Он бояд ҷои хушбахт бошад ва онҳо дар он ҷо бисёр суруд мехонанд».
Ба Ваҳй 1:5 рӯ оварда(NKJV), гуфтам: «Бале, онҳо дар он ҷо суруд мехонанд ва ман ба шумо сурудеро, ки онҳо мехонанд, мехонам. Он чунин аст: “Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст”. Мебинед, онҳо Наҷотдиҳандаро, Он ки онҳоро дӯст дошт ва барои онҳо мурд, ҳамду сано мегӯянд. Ман онро боз мехонам: “Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст”. Оё шумо пай мебаред, ки онҳо дар бораи он чӣ кардаанд, як калима ҳам намегӯянд? Ҳамааш дар бораи он чизест, ки Ӯ кардааст. Ӯ онҳоро дӯст дошт ва барои онҳо мурд. Ҳоло тасаввур кунед, ки шумо дар он ҷо будед ва ба он ҷо расидед, зеро шумо хуб будед, аммо шумо ҳеҷ гоҳ аз гуноҳҳоятон дар хуни Исо шуста нашудаед. Шумо наметавонистед ба суруде, ки онҳо мехонанд, ҳамроҳ шавед, ҳамин тавр не?»
Ӯ дар ҳайрат ҷавоб дод: «Хуб, ман ҳеҷ гоҳ дар ин бора фикр накарда будам!»
«Аммо, — гуфтам ман, — Худо фикр кардааст; ва Ӯ барои одамоне мисли шумо, ки омодаанд ба корҳои нек такя кунанд, ояте навиштааст. Румиён 4:4 мегӯяд: “Акнун ба он ки кор мекунад, музд на ҳамчун файз, балки ҳамчун қарз ҳисоб карда мешавад”. Бигзор ман инро шарҳ диҳам: Вақте ки шумо солим будед ва кор карда метавонистед, шумо музди худро мегирифтед, зеро онро ба даст оварда будед. Шумо метавонистед дар бораи он чӣ кардаед ва чӣ ба даст овардаед, сӯҳбат кунед ва дар бораи марде, ки ба шумо пул додааст, як калима ҳам намегуфтед. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Худо бо ин оят дар назар дорад. Агар шумо метавонистед бо он чӣ кардаед, ба осмон бирасед, дар он ҳеҷ файзе намебуд. Шумо аз муҳаббати Худо, ки дар Исо зоҳир шудааст, чизе намедонистед. Шумо наметавонистед суруд хонед: “Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст”; зеро шумо дар он ҷо бе Наҷотдиҳанда мебудед ва шумо суруде намедоштед. Оё шумо фикр мекунед, ки хушбахт мебудед?
Бори аввал ӯ пурра иқрор шуд ки сарфи назар аз ҳамаи некиҳое, ки ӯ даъво мекард, ӯ гуноҳкор буд ва ба Наҷотдиҳанда ниёз дошт. Ман ба ӯ Навиштаро хондам: «Ин сухани боварибахш ва сазовори қабули комил аст, ки Масеҳ Исо ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тим. 1:15). Ӯ такрор кард: «Гуноҳкоронро наҷот диҳад».
«Бале, — гуфтам ман, — гуноҳкоронро наҷот диҳад— на ба гуноҳкорон кӯмак кунад то наҷот ёбанд, балки гуноҳкоронро наҷот диҳад. Ӯ Наҷотдиҳанда аст ва Каломи Худо чунин аст: “Ба он ки кор намекунад, балки ба Он ки бехудоёнро сафед мекунад, имон меорад, имони ӯ ба адолат ҳисоб карда мешавад” (Рум. 4:5). “Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт” (Аъмол 16:31)». Ӯ имон овард ва умеди нав пайдо кард — на бар асоси он чизе ки ӯ карда буд, балки бо имон овардан ба он чизе ки Худо дар бораи он чизе ки Масеҳ кардааст, мегӯяд.
Ман субҳи рӯзи дигар барои дидани ӯ истодам ва ӯ бо шодӣ ба боло нигариста гуфт: «Ман ҳоло суруд хоҳам дошт! Он чунин хоҳад буд: “Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст”» (Ваҳй 1:5).
Хонанда, оё шумо метавонед ин сурудро хонед, ё шумо бояд дар зери ҳукми Худо бигӯед: «Ман дар ин оташ азоб мекашам» (Луқо 16:24)? «Он ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва он ки ба Писар имон намеорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36). Мо метавонем ба шумо бештар бигӯем.
