Силсила– Май 2016 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Баъзе дастурҳои амалӣ дар бораи
ФИРЕБ Ва ДУРӮҒГӮӢ
Фиреб ва дурӯғгӯӣ гуноҳҳое мебошанд, ки бо забон алоқаманданд – он узви саркаш, ки ҳеҷ кас онро ром карда наметавонад. Ин гуноҳҳо аз ҷониби Худои ҳақиқат борҳо ва борҳо сахт маҳкум карда мешаванд (Қӯл. 3:9; 1 Пет. 3:10; Мас. 24:28, 12:22). Вақте ки Петрус дар бораи ҳаёти Худованд Исо ҳамчун намунае барои мо сухан гуфт, ӯ бо қатъият, ё бо зӯрӣ, қайд кард, ки дар даҳони Ӯ ҳеҷ фиребе ёфт нашудааст (1 Пет. 2:22). Аз ин рӯ, онҳое, ки фиребгаранд, баръало ба Масеҳ монанд нестанд.
Аз тарсу ҳарос дурӯғ гуфтан
Мо мебинем, ки Соро дар Ҳастӣ 18:15 аз тарсу ҳарос дурӯғ мегӯяд. Ин ҳолат чанд маротиба рух медиҳад, ки дар натиҷаи кардани коре ё гуфтани сухани нодуруст, ки мо ҳамчун масеҳиён аз он шарм медорем? Ё ин метавонад ба чизи дуруст алоқаманд бошад – ҳатто то дараҷае, ки мо аз Масеҳ шарм медорем? Дар ҳарду ҳолат, пеш аз он ки мо огоҳ шавем, дурӯғ аз лабони мо мебарояд. Табобати радикалӣ барои ин танҳо бовар кардан ва кореро кардан аст, ки дуруст аст, бе он ки аз он шарм дорем.
Агар гуноҳ карда бошед, бо содир кардани гуноҳи дигар онро зиёд накунед. Вақте ки дурӯғ аз лабони шумо баромаданӣ аст, бигзор фикри “Худо маро мешунавад” онро фавран боздорад. Бигзор шумо ва ман аз дурӯғгӯӣ ҳатто дар хурдтарин чизҳо қатъиян худдорӣ кунем ва ҳеҷ гоҳ забони худро ба фиреб надиҳем.
Барои манфиати худ дурӯғ гуфтан
Дар Ҳастӣ 27:19, вақте ки Яъқуб барои манфиати худ дурӯғ гуфт, мо як навъи дигари нангини ин гуноҳро мебинем. Қайд кунед, ки Яъқуб фарзанди Худо буд, аммо дар тӯли сӣ соли ояндаи ҳаёташ аз оқибатҳои гуноҳаш азоб кашид – ки аз он ҳеҷ чиз ба даст наовард, зеро Худо ҳама чизро дар вақташ ба ӯ медод. Оё ягон хонандаи ман қурбонии ин гуноҳ шудааст – шитоб кардан барои сарватманд шудан, беҳтар кардани мавқеи худ ё ба таври дигар пеш аз Худо давидан? Оё онҳо ҳеҷ гоҳ аз рӯи ниятҳои худхоҳона дурӯғ гуфтаанд? Агар ин тавр бошад, ман мутмаинам, ки онҳо аз он вақт инҷониб азоб кашидаанд.
То он даме, ки он дурӯғ ба Худо ва ба одам иқрор нашавад, ҳеҷ гуна барқароршавии воқеӣ вуҷуд дошта наметавонад. Мисли ҳолати Яъқуб, баъзан як дурӯғ ба дурӯғи дигар мебарад. Вақте ки дар ин роҳи марговар қарор гирифт, кӣ метавонад бигӯяд, ки оқибат чӣ хоҳад буд? Эй хонандаи азиз, ман аз шумо илтимос мекунам, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ ба худ иҷозат надиҳед, ки барои манфиати худ дурӯғ гӯед. Як лаҳза фикр кунед, ки чунин гуноҳ чӣ гуна инкори даҳшатноки ҳама чизест, ки Исо буд ё кард.
Барои пӯшонидани гуноҳ дурӯғ гуфтан
Аз чанд мисол гузашта, мо ба Довуд мерасем. Ӯ ба дурӯғгӯӣ (1 Подш. 21:2) ва фиреб (2 Подш. 11) бо хислати даҳшатноктарин гунаҳкор буд, ки мехост гуноҳи даҳшатнокро пинҳон кунад. Оҳ, чанд маротиба гуноҳи қаблӣ сабаби як рафтори тӯлонии фиреб ва дурӯғгӯӣ мегардад. Дӯстони азиз, биёед, пеш аз ҳама, кӯшиш кунем, ки бо Худо, ҳамсоягон ва худамон ростқавл бошем. Агар ба гуноҳе афтем, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ кӯшиш накунем, ки онро бо гуноҳи дигар пинҳон кунем. Рафтори фиреб рӯҳро хушк мекунад, ҳама соддагӣ, шодӣ ва муоширатро нест мекунад. Натиҷаи ин гуноҳҳо дар ҳолати Довуд ҳаёти азобҳое буд, ки қариб дар шиддати худ беназир буданд, аз дасти фарзандони худаш. Бо назардошти Довуд, як лаҳза фикр накунед, ки мо метавонем аз чашми ҳамаҷонибаи Худо гурезем.
Аз рӯи одат дурӯғ гуфтан
Мо дар 1 Подшоҳон 13:18 дар бораи пайғамбари Худо мехонем, ки ба таври бешармона ва бе ягон сабаби аён дурӯғ мегӯяд. Ҳатто ҳоло дар байни халқи Худо мо баъзеҳоро мебинем, ки баръало ба ҳақиқат эҳтиром надоранд ва дурӯғ гуфтанро осонтар аз худдорӣ кардан медонанд. Ягона табобат вақте ки беморӣ ин қадар инкишоф ёфтааст, ин аст, ки мустақиман ба Худо равем ва ҳар рӯз аз Ӯ барои қувват ва ҳушёрӣ барои бартараф кардани он гиря кунем.
Муддате ман шахсеро медидам, ки қариб ҳамеша хомӯш буд, ва рӯзе ман аз ӯ сабабашро пурсидам. Ӯ гуфт, ки ба дурӯғгӯӣ ин қадар одат карда буд, ки ҳоло қарор дод, ки агар ҳақиқатро гуфта натавонад, тамоман сухан нагӯяд. Аз ин рӯ, ӯ кам лабонашро мекушод ва ҳамеша пеш аз сухан гуфтан хуб фикр мекард. Гуноҳҳои решадор метавонанд чораҳои радикалиро талаб кунанд.
Ду ҳолати ҷиддӣ
Ду ҳолати Аҳди Ҷадид, яке дурӯғгӯӣ ва дигаре фиреб, фарқ мекунанд: Петрус ва Ҳанониё. Петрус, ки аз ҷониби Худованд огоҳ карда шуда буд, аммо дар қуввати худ қавӣ буд, се дурӯғ гуфт, то худро наҷот диҳад – воқеан то инкор кардани Наҷотдиҳанда рафт, дар ҳоле ки Ӯ дар назди муттаҳамкунандагонаш хомӯш истода буд (Луқ. 22:54-62).
Мутаассифона, чунин гуноҳҳо ҳатто ҳоло маълуманд. Бисёре аз мо аз нишон додани он ки мо имондорем, шарм медорем, ва вақте ки ногаҳон саволи ғайричашмдошт дода мешавад, аз тарсу шарм, мо ба пирӯзии Шайтон ва андӯҳи Худованди худ дурӯғ мегӯем. Бар зидди ин боғайратона мубориза баред, ва агар ба дом афтед, Петрусро дар роҳи барқароршавӣ пайравӣ кунед. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки ҳамон касе, ки афтод, ба таври комил барқарор карда шуд, то тавонист ҳамон гуноҳро ба яҳудиён нишон диҳад (Аъм. 3:14). Ҷолиб он аст, ки Петрус аз ҷониби Худо интихоб шуд, то иҷрокунандаи адолати Ӯ дар фиреби ошкорои Ҳанониё бошад.
Фиреби Ҳанониё бешармона буд – роҳе, ки танҳо барои ба дигарон таассуроти бардурӯғ дар бораи саховатмандии ӯ додан ва дар зиндагӣ аз он чизе ки буд, дигар ба назар расидан интихоб шуда буд (5:1-11). Бо хоҳиши эҳтиром шудан дар назари ҳамсоягон, на дар назари Худо, баъзан мо аз фурӯ рафтан ба чунин амалҳои фиребгарона дудила намешавем. Мо кӯшиш мекунем, ки аз одамон ситоише ба даст орем, ки сазовори он нестем. Албатта, чунин роҳ танҳо бояд ном бурда шавад, то аз ҷониби ҳар як дили рост маҳкум карда шавад.
Ба мисли Масеҳ бошед
Мисолҳои дар ин мақола овардашуда аз ҳаёти фарзандони эътирофкунандаи Худо интихоб шудаанд. Мо хуб мекунем, ки онҳоро бодиққат баррасӣ кунем, зеро онҳо тасвирҳои барҷастаи сабабҳои асосии фиреб ва дурӯғгӯӣ дар байни масеҳиён мебошанд. Дурӯғҳоро бе истифодаи лабҳо гуфтан мумкин аст: Мо метавонем барои фиреб додан амал кунем ва кӯшиш кунем, ки худро сафед кунем, зеро мо он чизеро, ки нодуруст аст, нагуфтаем. Ин як найранги беарзиш аст ва аз ҷониби Худо як лаҳза ҳам тасдиқ нахоҳад шуд. Ӯ ҳамаи чунин паноҳгоҳҳои дурӯғро нест хоҳад кард.
Ягона роҳи хушбахт будан дар назди Ӯ ва то андозае ба мисли Масеҳ будан ин аст, ки ба фиреб дар ҳар шакл ва намуд, бо сухан ё амал, қатъиян пушт гардонем. Мо бояд қарор кунем, ки боғайратона кӯшиш хоҳем кард, ки ҳеҷ чизеро нагӯем ва накунем, ки комилан дуруст нест, ба ин васила худро аз даравидани меваҳои талхи шарм ва андӯҳ, ки дар акси ҳол пайравӣ хоҳанд кард, наҷот диҳем. Бигзор Худо ба ҳар яки мо, ки аз гуноҳ васваса мешавад, кӯмак кунад, то онро бо қудрати Ӯ бартараф кунад.
«Лаби ростӣ то абад пойдор хоҳад монд, аммо забони дурӯғгӯй танҳо як лаҳза аст» (Мас. 12:19).
Аз ҷониби Алфред Т. Скофилд, (мутобиқшуда)
Ин силсила ба охир мерасад.