Назар– Январи 2012 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Файзи аҷиби Худо
«То ки дави худро бо шодӣ ва он хизматеро, ки аз Худованд Исо қабул кардаам, ба охир расонам, то ки ба Инҷили файзи Худо шаҳодат диҳам». — Аъмол 20:24 NKJV
Дар ҳеҷ ҷои Китоби Муқаддас шумо калимаҳои «файзи аҷиб»-ро нахоҳед ёфт. Дар ҳеҷ ҷо! Ин ду калима якҷоя дар он ҷо нестанд. Аммо Китоби Муқаддас пур аз файз аст, ва маҳз ба хотири ин файз, мо калимаи «аҷиб»-ро илова мекунем.
Дар файзи Худо чӣ чизе ҳаст, ки онро ин қадар аҷиб месозад? Луғати ман файзро ҳамчун «хоҳиши нек ё илтифот» муайян мекунад. Сипас илова мекунад, «муҳаббати илоҳӣ ва ҳимояе, ки Худо ба инсоният медиҳад». Файз илтифоти бесазовори Худост. Комилан бесазовор! Ин «тӯҳфаи Худост» (Эфс. 2:8). Мо онро ба даст оварда наметавонем, омӯхта наметавонем, харида наметавонем ва ҳеҷ гоҳ сазовори он шуда наметавонем. Аммо Ӯ ҳар рӯз файзи Худро ба мо медиҳад.
Чунин тӯҳфае мисли файз саволро ба миён меорад: «Чаро Худо онро ба мо медиҳад?» Ҷавоб он қадар содда аст, ки бисёриҳо онро комилан аз даст медиҳанд ё қасдан нодида мегиранд. Ӯ мехоҳад, ки мо Ӯро ҷалол диҳем ва Ӯро бузург донем. Ӯ мехоҳад, ки мо Ӯро дӯст дорем ва Ӯро ҳамду сано гӯем. Ӯ мехоҳад, ки мо барои Ӯ зиндагӣ кунем, то Ӯ ба мо ҳаёти фаровон ва сулҳе диҳад, ки воқеан аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст (Юҳ. 10:10; Фил. 4:7).
Барои инсонҳо фаҳмидани ин гуна муҳаббат душвор аст, зеро он дар табиати мо нест. Ин фарқи байни табиати илоҳии Худо ва табиати фасодшавандаи инсон аст. Худо файзи Худро ба мо медиҳад, то ки мо Ӯро бо тамоми пуррагӣ ва фаровонии Ӯ бишносем. Файзи аҷиб! Чӣ калимаҳои пурҷалол!
Бисёре аз одамон суруди қадимии аҷиби «Файзи аҷиб!»-ро шунидаанд. Оё шумо ҳеҷ гоҳ ба калимаҳои он воқеан гӯш додаед? Онро Ҷон Нютон (1725-1807), як англисе навиштааст, ки файзи даҳшатноки Худоро аз сар гузаронидааст. Мақолаҳо дар бораи ҳаёти ӯ бадиҳоеро тасвир мекунанд, ки ӯ ба онҳо машғул буд, ҳатто то ба дараҷаи тиҷорати нафратовари ғуломӣ, интиқоли одамон аз ватани худ ба соҳилҳои дур. Аммо як рӯз Ҷон Нютон бо Марде вохӯрд, ва чӣ Мардеро ӯ вохӯрд – Наҷотдиҳандаи худ!
Дар давоми кӯшиши ноумедона барои наҷоти ҷони худ, ки дар он киштии ӯ қариб ғарқ шуд, ӯ аз воситаҳое, ки медонист, берун рафт ва ба оғӯши файзи аҷиби Худо даромад. Тааҷҷубовар нест, ки ӯ метавонист чунин калимаҳоро нависад! Ӯ файзи аҷибро аз сар гузаронида буд. Ва ӯ ҳеҷ гоҳ Худоро барои тӯҳфаи файзи Ӯ ҳамду сано гуфтанро бас накард. Сарчашмаҳо сабт мекунанд, ки каме пеш аз маргаш дар синни 82-солагӣ ӯ гуфт: «Хотираи ман қариб аз байн рафтааст, аммо ман ду чизро дар ёд дорам: ман гунаҳкори бузург ҳастам ва Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи бузург аст!»
Дар санги қабри Нютон навишта шудааст:«Ҷон Нютон, котиб, замоне кофир ва фосиқ, хизматгори ғуломон дар Африқо, бо раҳмати фаровони Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, ҳифз, барқарор, бахшида ва барои мавъизаи имоне, ки ӯ муддати тӯлонӣ барои нобуд карданаш кӯшиш карда буд, таъин шуд». Аммо шаҳодати хеле бузургтар аз навиштаҷоти санги қабри Нютон зинда мемонад – суруди машҳуртарини ӯ, «Файзи аҷиб!»
Ман ҳам метавонам ба он файзи бузург шаҳодат диҳам. «Файзи аҷиб» ҳамеша суруди дӯстдоштаи ман хоҳад буд, зеро он ба таври дақиқ бадбахтии ҳаёти худам ва бахшишеро, ки ман тавассути Исои Масеҳ ёфтам, тасвир мекунад. Ин воқеан аҷиб аст, ки Худо файзи Худро барои бахшидани шахсе мисли ман дароз мекунад.
Ман намехоҳам фаромӯш кунам ки ман кӣ будам, чӣ будам ва дар куҷо будам. Ман мехоҳам ҳамеша дар ёд дошта бошам, ки Ӯ маро аз куҷо овард ва барои ман чӣ кор кард. Ман абадан аз гуноҳҳои гузаштаи худ ҷудо шудаам ва дар Масеҳ махлуқи нав шудаам. Чизҳои кӯҳна гузаштанд ва ҳама чиз нав шудааст (2 Қӯр. 5:17). Дар ҳаёти ман сулҳи комиле ҳаст, ки Китоби Муқаддас мегӯяд «аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст» (Фил. 4:7). Ҷаҳон ва ҳама чизе, ки он пешниҳод мекунад, ҳеҷ гоҳ наметавонад ин сулҳро ба ман диҳад. Чӣ чиз файзи Худоро ин қадар аҷиб месозад, ин аст, ки он ҳар рӯз нав мешавад! Он на танҳо барои имрӯз, балки барои ҳама фардоҳои ман ҳаст – «Файз барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷ» (Ибр. 4:16). Воқеан, барои файз калимаи дигаре ҷуз «аҷиб!» нест.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ
Патрик Пакай дар Гверу, Зимбабве бо ҳамсар ва се фарзандаш зиндагӣ мекунад. Ӯ пир ва ёвари пастор дар як калисои маҳаллӣ аст ва дар рушди созмонӣ ва идоракунии кори Худо дар минтақаи Мидлендс-и ин миллати сахт афсурдагӣ машғул аст.