Силсила– Октябри 2013 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ҳақиқати воқеӣ дар бораи Исои Масеҳ
Қисми 3: Марг ва эҳёи Исои Масеҳ,
ва аҳамияти имон
Марг ва эҳёи Ӯ
Чаро Исои Масеҳ ба ин ҷаҳон омад? Ин саволи хеле муҳим аст. Дар давоми ҳаёти худ Ӯ таълим дод, ки чӣ тавр ҳаёти пок зиндагӣ кардан ва аз бадӣ дур будан. Ӯ таълим дод, ки мо бояд ҳаёти муҳаббат ва қурбонӣ барои дигарон зиндагӣ кунем. Ӯ ба мо таълим дод, ки ҳаёти имон ва эътимод ба Худо зиндагӣ кунем. Ин ҳама аҷиб аст, аммо новобаста аз он ки мо чӣ қадар кӯшиш мекунем, ки чунин ҳаёт зиндагӣ кунем, мо хеле кам мерасем.
Сабаби асосии омадани Исо ин буд, ки ҳаёти Худро барои мо диҳад – барои гуноҳҳои мо ҳамчун Ҷойгузини мо бимирад, гуноҳро дур кунад ва ба мо ҳаёти ҷовидонӣ диҳад. Ӯ имкон медиҳад, ки ҳаётеро, ки Ӯ таълим додааст, зиндагӣ кунем.
Далелҳои зиёде мавҷуданд, ки Ӯ воқеан мурдааст ва инчунин аз мурдагон эҳё шудааст:
1. Мо шаҳодати пайғамбарони Аҳди Қадимро дорем. Довуд дар бораи сӯрох шудани дастҳо ва пойҳои Масеҳ, тақсим кардани либосҳои Ӯ аз ҷониби сарбозон ва додани сирко ба Ӯ барои нӯшидан ҳангоми ташнагӣ навиштааст (Заб. 22:16,18; 69:21). Мо медонем, ки ин ба худи Довуд рӯй надодааст, аз ин рӯ, хеле равшан аст, ки ӯ дар бораи шахси дигар бо илҳоми Рӯҳулқудс менавишт. Салиби Исо иҷрои ин пешгӯӣ буд.
Пайғамбар Ишаъё дар бораи мақсади марги Масеҳ беш аз 700 сол пеш аз омадани Ӯ навиштааст. «Ӯ барои гуноҳҳои мо захмдор шуд, Ӯ барои бадкирдориҳои мо кӯфта шуд... Ҳамаи мо, мисли гӯсфандон, гумроҳ шудем... ва Худованд ба Ӯ бадкирдории ҳамаи моро бор кард... Ҳарчанд Ӯ зӯроварӣ накарда буд, ва дар даҳони Ӯ ҳеҷ фиребе набуд... Ӯ ҷони Худро қурбонии гуноҳ кард... Ӯ гуноҳи бисёриҳоро бардошт» (Ишаъё 53).
Инҳо баъзе аз пешгӯиҳое мебошанд, ки дар бораи Масеҳ садҳо сол пеш аз омадани Ӯ сабт шудаанд. Бисёриҳои дигар низ ҳастанд. Худо тавре кард, ки ин пешгӯиҳо имрӯз дар Аҳди Қадими Китоби Муқаддас барои мо дастрас бошанд.
2. Мо инчунин шаҳодати марг ва эҳёро дорем Масеҳ дар Аҳди Ҷадид бо илҳоми Рӯҳулқудс. Ду нафар аз нависандагони чаҳор Инҷил, Матто ва Юҳанно, воқеан шоҳиди салиби ва эҳёи Масеҳ буданд.
3. Ҳамон тавре ки пайғамбарони Аҳди Қадим пешгӯӣ карда буданд чӣ ба Ӯ рӯй медиҳад, Исо Худаш ба шогирдонаш эълон кард, ки Ӯ салиб кашида мешавад ва сипас аз мурдагон эҳё мешавад. Масалан: «Аз он вақт Исо ба шогирдонаш нишон додан гирифт, ки Ӯ бояд ба Ерусалим (Шаҳри Муқаддас) равад ва аз пирон ва саркоҳинон ва китобдонон бисёр азоб кашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм эҳё шавад» (Мат. 16:21).
Луқо менависад: «Он гоҳ Ӯ дувоздаҳ нафарро ба як сӯ бурда, ба онҳо гуфт: «Инак, мо ба Ерусалим меравем, ва ҳамаи он чизҳое, ки пайғамбарон дар бораи Писари Одам навиштаанд, иҷро хоҳанд шуд. Зеро Ӯ ба халқҳо супурда хоҳад шуд ва масхара ва таҳқир ва туф карда хоҳад шуд. Ва онҳо Ӯро тозиёна зада, ба қатл мерасонанд. Ва дар рӯзи сеюм Ӯ эҳё хоҳад шуд» (Луқ. 18:31-33).
Ҳамон тавре ки Исо дар ҳаёти худ комил буд, Ӯ дар марги худ низ комил буд. Ӯ ихтиёран ҳаёти Худро барои мо дод. Вақте ки Исоро дастгир карданд, яке аз шогирдонаш кӯшиш кард, ки Ӯро муҳофизат кунад. Исо ба ӯ гуфт, ки агар Ӯ мехост муҳофизат шавад, метавонист дувоздаҳ лашкари фариштагонро даъват кунад, то душманони Ӯро нобуд кунанд (Мат. 26:51-54). Дар асл, Ӯ метавонист душманони Худро бо як калима нобуд кунад, аммо Ӯ интихоб кард, ки бимирад, то мо ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошем.
Вақте ки Ӯ дар салиб буд, Ӯ дуо кард: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқ. 23:34). Вақте ки мо дар бораи баъзе пешвоёни машҳури сиёсӣ ва ҳатто баъзе пешвоёни динӣ, ки мавриди таъқиб ё ҳамла қарор гирифтаанд, мехонем, онҳо тасмим гирифта буданд, ки аз душманони худ қасос гиранд, аммо Исо не. Ӯ он чизеро, ки мавъиза мекард, амалӣ мекард: «Душманони худро дӯст доред, онҳоеро, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, ба онҳое, ки шуморо нафрат мекунанд, некӣ кунед ва барои онҳое, ки шуморо бадгӯӣ мекунанд ва таъқиб мекунанд, дуо кунед» (Мат. 5:44).
Ҳамагӣ пеш аз марги Исо, Ӯ гуфт: «Иҷро шуд» (Юҳ. 19:30). Кори наҷоти Ӯ ба итмом расид; Ӯ нархи пурраи гуноҳҳои моро пардохт. «Ӯ, ки дӯстдорони Худро дар ҷаҳон дӯст дошт, онҳоро то охир дӯст дошт» (Юҳ. 13:1). Оё шумо дар бораи касе шунидаед, ки ба ин тариқ мурда бошад?
Аммо ин Худо-Одами беназир дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд, ҳамон тавре ки Ӯ ваъда дода буд. Пас аз эҳёи худ, Ӯ дар тӯли чил рӯз ба пайравони худ зоҳир шуд, бо онҳо дар бораи Малакути Худо сухан гуфт ва шарҳ дод (Аъм. 1:3).
Баъдтар Ҳавворӣ Павлус эълон кард: «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд... Ӯ дафн шуд... Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо (навиштаҳои муқаддас) эҳё шуд... Ӯро Кефо (Петрус) дид, сипас дувоздаҳ нафар. Баъд аз он Ӯро беш аз панҷсад бародар якбора диданд» (1 Қӯр. 15:3-6). Чиҳил рӯз пас аз эҳёи худ Ӯ ба осмон сууд кард. Ин дар Аъмол 1:9-11 сабт шудааст: «Ҳангоме ки онҳо (шогирдон) тамошо мекарданд, Ӯ боло бурда шуд, ва абр Ӯро аз назари онҳо пинҳон кард». Ҳангоме ки онҳо ба осмон менигаристанд, ду фаришта истода, эълон карданд: «Ин ҳамон Исо, ки аз шумо ба осмон бурда шуд, ба ҳамин тариқ, ки Ӯро ба осмон рафта дидед, боз хоҳад омад».
Аҳамияти имон ба Масеҳ
Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки Исои Масеҳ на танҳо як инсон буд. Ӯ ба таври мӯъҷизавӣ аз Марями бокира таваллуд шудааст. Ӯ чанд маротиба гуфт, ки Ӯ аз осмон фуруд омадааст. Ду маротиба Худо аз осмон сухан гуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ розиям» (Мат. 3:17; 17:5). Юҳанно эълон кард: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
Павлус ба мо мегӯяд, ки ин чӣ сирри бузург аст: «Ӯ [Худо] дар ҷисм зоҳир шуд [ё дар бадан омад]» (1 Тим. 3:16). Ин сабабест, ки чаро имон ба Масеҳ аз имон ба пайғамбар ё дигар паёмбаре, ки омадааст, хеле муҳимтар аст. Онҳо танҳо эълонкунандагони паём буданд. Ҳеҷ кадоме аз онҳо, чунон ки Исо кард, даъво накарданд, ки онҳо роҳи ҳаёти ҷовидонӣ ҳастанд.
Исо гуфт: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6). Ӯ инчунин гуфт: «Ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳ. 5:24).
Ҳавворӣ Петрус гуфт: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъм. 4:12). Ӯ инчунин изҳор дошт: «Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт» (Аъм. 10:43).
Ҳоло бигзор ман ба шумо як саволи хеле муҳим ва шахсӣ диҳам,«Оё шумо ба Ӯ имон доред? Агар не, чаро не?»
Аз ҷониби Рафиқ (таҳриршуда)
Ин силсила дар бораи Ҳақиқати воқеӣ дар бораи Исои Масеҳ ба итмом мерасад. Ҳақиқати воқеӣ дар бораи Исои Масеҳ аз Файз ва Ҳақиқат дар шакли китобча дастрас аст.