Бахшиш
Хидматҳои интернетӣ иддао доранд, ки онҳо метавонанд одамони мувофиқро ба ҳам оранд, то дар ҳаёти онҳо хушбахтии доимӣ ба вуҷуд оранд. Ба…
Башоратдиҳӣ
Hindi ka pipilitin ng Diyos na maniwala sa mensaheng ito – iyan ang iyong pagpili – ngunit pananagutin ka Niya dahil narinig mo ito. Ito ay…
Дузди мурдаистода ба Инҷил бешубҳа бовар дошт. Ӯ бовар дошт, ки Исо Писари Худост ва Ӯ барои гуноҳкорон мурд ва дубора эҳё хоҳад шуд.
ФАЙЗ ДАР АМАЛ
Дарс аз дузди мурдаистода
Ҷавоне, ки нав ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар карда буд, эҳсосотӣ ва муштоқи нақл кардани таҷрибаи худ ба дигарон буд. Ӯ як рисолаи Инҷилро хонд ва дар қафои он «дуои гуноҳкор»-ро пай бурд. «Агар ман одамонро водор кунам, ки ин дуоро бихонанд, оё онҳо наҷот меёбанд?» — пурсид ӯ.
Ман васваса шудам, ки бигӯям: «Бале, агар онҳо дар ҳақиқат инро дар назар дошта бошанд». Аммо ба ҷои ин, ман Китоби Муқаддасро гирифтам ва ӯро ба достони дуздони мурдаистода (Луқо 23:39-43) бурданд. Ин яке аз достонҳои драмавӣ ва дилгармкунанда барои тасвири Инҷили файз ва пешниҳоди дарси муҳим дар бораи имон аст.
Ин порча дар бораи ду ҷинояткор аст, ки ҳамроҳи Масеҳ маслуб мешуданд. Ҳарду аз Ӯ кӯмак хостанд, аммо танҳо яке онро гирифт. Ҳарду барои «наҷот ёфтан» «дуо» карданд – аммо танҳо яке ба Биҳишт расид. Фарқ дар чӣ буд? Имони онҳо. Яке ба Масеҳ бовар дошт ва дигаре не.
Дар назари аввал, чунин ба назар мерасад, ки як дузд бо дуои худ наҷот ёфтааст. Аммо муоинаи наздиктари матн нишон медиҳад, ки ӯ мисли ҳамаи дигарон – танҳо бо имон, танҳо ба Масеҳ наҷот ёфтааст. Дуои ӯ аз он чизе, ки ӯ дар бораи Масеҳ бовар дошт, бармеомад. Ин танҳо як ифодаи имони ӯ буд. Ӯ ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар дошт ва инро бо даъват кардани Ӯ барои наҷот нишон дод.
Бо ин гуфтаҳо, биёед ба он чизе, ки дузди имондор дар бораи марде, ки дар паҳлӯи ӯ мемурд, фикр мекард, наздиктар назар андозем.
Ӯ бовар дошт, ки Исо Худо дар ҷисм аст
Имон ба илоҳияти Исо бори аввал дар шакли сарзаниш қайд карда шуд: «Аммо ҷинояткори дигар ӯро сарзаниш кард: ‘Оё ту ҳатто аз Худо наметарсӣ?’» (Луқо 23:40 NIV). Дузди имондор равшан нишон дод, ки ӯ Масеҳро Худо медонад – як чизи муҳим барои наҷот ёфтан бо имон. Имони ӯ ба Исо ҳамчун Худо дар дуои ӯ низ дида мешавад: «Ва ӯ ба Исо гуфт: ‘Худовандо, маро ба ёд ор’» (Луқо 23:42 KJV).
Дузди инчунин Ӯро ҳамчун инсон эътироф кард: «Ин мард ҳеҷ кори баде накардааст» (Луқо 23:41). Хулоса, ӯ бовар дошт, ки Исо ҳамон касест, ки Ӯ худро даъво мекард: Писари Худо дар ҷисм зоҳиршуда. Аммо ин ҳама набуд.
Ӯ бовар дошт, ки Исо бегуноҳ аст
Оё дузд ба бегуноҳии комил ё муқаддасии комили Исо бовар дошт, ба таври возеҳ гуфта нашудааст. Аммо, чунин боварӣ метавонад аз он далели оддӣ, ки ӯ ба илоҳияти Ӯ бовар дошт, пешниҳод карда шавад. Баъд аз ҳама, барои ӯ ба илоҳияти бо гуноҳ олудашуда бовар кардан қариб ғайриимкон мебуд. Дар ҳар сурат, дузд ба таври мушаххас изҳор дошт, ки Исо дар ҳеҷ ҷинояте гунаҳкор нест: «Ин мард ҳеҷ кори баде накардааст». Дар ҳақиқат, Исо Баррае буд бе доғу айб. Ӯ дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо васваса шуд, аммо бе гуноҳ. Ӯ дар маънои сахттарин бегуноҳ буд: «Ӯ (Исо)-ро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21).
Ӯ бовар дошт, ки Исо мемирад
Дузди имондор воқеан метавонист Исоро дар салиб мурдаистода бубинад. Ӯ ҳатто як лаҳза фикр накард, ки марг қалбакӣ аст ё шахси мурдаистода қалбакӣ аст. Дар сарзаниши дузди дигар, ӯ гуфт: «Ту зери ҳамон ҳукми маҳкумият ҳастӣ» мисли Исо. Ин нишон медиҳад, ки Исо, Писари Худо, воқеан мемурд – коре, ки Ӯ бояд барои иҷрои Навиштаҳо ва аз сабаби муҳаббаташ ба инсоният мекард.
Аҳамият диҳед, ки дузди аввал мехост, ки Исо аз салиб фуруд ояд ва худро ҳамроҳи дуздон наҷот диҳад. Ӯ аён аст, ки дар бораи аҳамияти олии марги Масеҳ бехабар буд. Агар ӯ Навиштаҳоро медонист ё бовар мекард, медонист, ки Исо барои мурдан омадааст.
Аз тарафи дигар, марги Масеҳ аз ҷониби дузди дуюм пурра қабул карда шуд. Ӯ медонист, ки Исо мемирад, аммо дар бораи қатъ кардани ин раванд чизе нагуфт. Чаро? Ӯ аён аст, ки аз салиб дида, чизеро дид, ки аз дузди аввал пинҳон буд. Зеро ӯ аён аст, ки дар марги Исо ҳадафе вуҷуд дошт: «Зеро вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, дар вақти муносиб Масеҳ барои бехудоён мурд» (Румиён 5:6).
Ӯ бовар дошт, ки Исо дубора эҳё хоҳад шуд
Истилоҳи «эҳё» дар ин достон зикр нашудааст, аммо он дар дуои дузди имондор ишора шудааст: «Ва ӯ мегуфт: ‘Исо, маро ба ёд ор, вақте ки Ту ба Малакути Худ меоӣ!’» (Луқо 23:42). Баъзе дастнависҳо мехонанд: «... бо қудрати шоҳии худ биё». 1 Дузди бовар дошт, ки гарчанде Исо мемурд, марги Ӯ ба ҳеҷ ваҷҳ ниҳоӣ набуд. Баръакси дигарон, ки бовар доштанд, ки Исо ноком аст ва ҳама чиз тамом шудааст, дузд бовар дошт, ки Ӯ ба қудрат эҳё хоҳад шуд ва дар Малакути Худ ҳукмронӣ хоҳад кард.
Ҳоло дар бораи он фикр кунед. Чунин дастовард танҳо тавассути Касе имконпазир аст, ки бар марг қудрат дорад, ва ин Исост – эҳё ва ҳаёт. Як нависанда ин таҳлили аҷиби Луқо 23:42-43-ро мекунад: «Ҷинояткори мурдаистода назар ба ҳамаи пайравони Исо якҷоя имони бештар дошт. Гарчанде ки шогирдон Исоро дӯст доштанро идома доданд, умедҳои онҳо ба Малакут шикаста шуданд ... Аз рӯи ҳамаи намуди зоҳирӣ Малакут тамом шуда буд. Имони ин мард (дузд), ки танҳо аз шарми ҳозира ба ҷалоли оянда дид, чӣ қадар ҳайратангез аст!»2
Дузди мурдаистода ба Инҷил бешубҳа бовар дошт. Ӯ бовар дошт, ки Исо Писари Худост ва Ӯ барои гуноҳкорон мурд ва дубора эҳё хоҳад шуд. Зеро танҳо як Наҷотдиҳандаи зинда метавонад дар Малакут ҳукмронӣ кунад.
Ӯ бовар дошт, ки Исо ӯро наҷот медиҳад
Дузди имондор дуои оддӣ кард ва наҷот ёфт. Ӯ гуфт: «Исо, маро ба ёд ор, вақте ки Ту ба Малакути Худ меоӣ!» Ва Исо ҷавоб дод: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар Биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:42-43).
Ҷолиб аст, ки дузд ваъда надод, ки худро ба Исо мебахшад ё аз гуноҳ кардан даст мекашад. Баъд аз ҳама, ӯ мемурд. Бо вуҷуди ин, дар бораи таъмид, тавба, аҳком ё ягон чизи дигаре, ки одамон муҳим медонанд, зикр нашудааст. Ӯ ҳатто «дуои гуноҳкор»-ро нахонд. Ба ҷои ин, ӯ танҳо аз Исо хоҳиш кард, ки ӯро ба ёд орад. Ва Исо маҳз ҳамин корро кард. Ҳоло равшан аст, ки ба ғайр аз бовар кардан ба ҳамаи омилҳои муҳими дигар дар бораи Исо, дузди мурдаистода инчунин ба қудрат ва хоҳиши Ӯ барои наҷот додани ӯ бовар дошт.
Хулоса
Ин достони Китоби Муқаддас соддагии Инҷили файзро тасвир мекунад. Он нишон медиҳад, ки наҷоти Худо тӯҳфаест, ки ба ҳар касе, ки онро бо имони оддӣ талаб мекунад, ройгон дода мешавад. Дуоро метавон ҳамчун ифодаи имон дар талаби тӯҳфа дид, аммо танҳо имон ба Масеҳ аст, ки онро воқеан таъмин мекунад. Баъзе одамон, мисли дузди аввал, метавонанд наҷотро бо нобоварӣ, ҳатто масхара талаб кунанд. Онҳо ноумед хоҳанд шуд. Аммо онҳое, ки бовар мекунанд, наҷот хоҳанд ёфт.
Пас, дар посух ба ҷавоне, ки дар бораи «дуои гуноҳкор» дар қафои рисолаи Инҷил пурсид, ҷавоби ман оддӣ буд: Одамон на аз он сабаб наҷот меёбанд, ки онҳо дуои муайянеро мехонанд. Онҳо танҳо вақте наҷот меёбанд, ки ба Масеҳ танҳо ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар кунанд. Ин дарси дузди мурдаистода аст.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
1. Нигаред Китоби Муқаддаси омӯзиши NIV эзоҳ дар саҳ. 1586.
2. Нигаред Аҳди Ҷадиди татбиқи ҳаёт эзоҳ дар саҳ. 225.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Роско Барнс III капеллан дар Вазорати зиндон ва зиндони Хушхабар аст. Ӯ ба Бюрои ислоҳоти Балтимор, Мэриленд таъин шудааст, ки дар он ҷо бо тақрибан 1200 маҳбус кор мекунад.
