Хушхабар–Марти 2017 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ӯ ганҷи худро гум кард!
Дар зери офтоби дурахшон як киштии мусофирбар ба осонӣ аз баҳри ором мегузашт. Дар наздикии панҷара як мусофир худро бо такрор ба такрор ба ҳаво партофтан ва гирифтани чизе машғул мекард – чизе, ки ҳар вақте ки нурҳои офтоб ба он мерасиданд, бо дурахши ғайриоддӣ медурахшид. Таваҷҷӯҳи мард ҳар дафъае, ки онро ба ҳаво мепартофт, ба ин чизи дурахшон нигаронида шуда буд. Мусофири дигаре, ки тамошо мекард, ба ӯ наздик шуд ва пурсид:
«Ин чист, ки ту онро ба ҳаво мепартоӣ ва ин қадар бепарвоёна мегирӣ?»
«Ин алмос аст. Инак, ба он нигоҳ кун».
«Оё он арзиши зиёд дорад?»
«Бале, он бениҳоят гаронбаҳост. Ба рангу андозаи он нигоҳ кун. Дар асл, ҳар чизе, ки ман дар ҷаҳон дорам, ба ин алмос сармоягузорӣ кардаам. Ман ба кишвари нав барои ҷустуҷӯи сарват меравам. Ман ҳама чизеро, ки доштам, фурӯхтам ва пулро ба ин алмос сармоягузорӣ кардам, то онро ба осонӣ бардорам».
«Агар он ба қадри гуфтаи ту гаронбаҳо бошад, оё ба ҳаво партофтани он дар наздикии панҷара хатарнок ба назар намерасад?» — пурсид мусофири дигар.
«Не, хатаре нест. Ман ин корро ним соат боз мекунам».
«Аммо лаҳзае фаро расида метавонад, ки ту онро бори охир мепартоӣ», — гуфт дигаре.
Мард табассум кард ва партофтан ва гирифтани онро давом дод. Боз як бор онро партофт – санги бениҳоят гаронбаҳо ҳангоми ба он расидани нурҳои офтоб дурахшон медурахшид – аммо ин дафъа он аз дасти ӯ афтод. Мард дасташро то ҳадди имкон аз болои панҷара дароз кард, аммо онро гирифта натавонист. Як садои хурди «плоп» дар рӯи об лаҳзае ҷои афтодани онро нишон дод. Соҳиби алмос, пас аз як лаҳзаи ҳайрат, бо азоб фарёд зад: «Ман онро гум кардам! Ман онро гум кардам! Ман онро гум кардам! Ман ҳама чизеро, ки дар ин ҷаҳон доштам, гум кардам!»
Шояд шумо гӯед, ки ҳеҷ кас ин қадар аблаҳ нест, ки ин ҳикоя ҳақиқӣ буда наметавонад. Аммо бале, он ҳақиқӣ аст – ва хеле имконпазир аст, ки ин ҳикояи худи шумост. Баҳр вақт аст ва сарнавиште, ки шумо ба сӯи он сафар мекунед, абадият аст. Киштие, ки шумо дар он сафар мекунед, ин ҳаёт аст. Алмос ҷони шумост, ки шумо бо он бепарвоёна бозӣ мекунед. Иҷозат диҳед, ки ҳикояро чунин такрор кунам:
«Дӯст, ин чист, ки ту дар дастат дорӣ ва бо он ин қадар бепарвоёна бозӣ мекунӣ?»
«Ин ҷони ман аст».
«Оё он арзиши зиёд дорад?»
«Аз ҳама чизи дигар бештар».
«Оё фикр намекунӣ, ки ту хатари бузурги гум кардани ҷони худро дорӣ?»
«Оҳ, не!» — мегӯед шумо ва шумо ҷони худро ба болои уқёнуси вақт партофтанро давом медиҳед. Аммо лаҳзае фаро хоҳад расид, ки шумо дигар онро гирифта наметавонед. Новобаста аз он ки чӣ қадар кӯшиш кунед, наҷот додани он ғайриимкон хоҳад буд. Ҷони шумо дар умқи ноумедӣ ғарқ хоҳад шуд ва шумо фарёд хоҳед зад: «Ман гум шудам! Ман гум шудам! Ман гум шудам!»
Чунин хоҳад буд фарёди шумо рӯзе,шояд хеле зуд, агар шумо ҷони худро дар ҷои амн нагузоред: дар нигоҳубини Писари Худо.
«Зеро ба одам чӣ фоида дорад, агар вай тамоми ҷаҳонро ба даст орад, вале ҷони худро аз даст диҳад?» (Мат. 16:26 NKJV).
Чаро ҳозир ҷони худро ба Худованд Исои Масеҳ таслим намекунед? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31).
Исо гуфт:«Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳаргиз талаф нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман рабуда наметавонад» (Юҳ. 10:28).
Аз рисолаи испанӣ №106 мутобиқ карда шудааст, ки аз«Файз ва Ҳақиқат» дастрас аст.