Хушхабар– апрели 2020 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ӯ эҳё шуд!
Пирамарде ба расми Масеҳи дар салиб азобдида дар витринаи мағоза менигарист. Ӯ чунон банд буд, ки писарбачаи хурдсолро дар наздикии худ пайхас накард.
Ин писарбача дар синфи Библия таҳсил мекард, ки дар он ҷо ба ӯ дар бораи муҳаббати аҷиби Худованд Исо нақл карда буданд. Ӯ шунида буд, ки чӣ тавр Исо ҷалоли осмонро тарк карда, ба ин замин омад; чӣ тавр Ӯ дар атроф гашта, некӣ мекард ва беморонро шифо медод, аммо хонаи худро надошт. Писарбача инчунин фаҳмид, ки чӣ тавр Худованд аз ҷониби онҳое, ки Ӯро нафрат доштанд, маслуб шуд ва мисли ҷинояткор дар салиби чӯбӣ мурд, ҳарчанд Ӯ ҳеҷ гоҳ гуноҳ накарда буд, ва чӣ тавр дӯстонаш ҷисми Ӯро дар қабр гузоштанд.
Ногаҳон пирамард шунид,ки писарбача сухан мегӯяд ва достони салибро, ки дар синфи Библия шунида буд, нақл мекунад. Вақте ки писарбача суханашро тамом кард, ӯ рафт ва пирамардро гузошт, ки ҳанӯз ҳам бодиққат ба расм менигарист, дар ҳоле ки «достони кӯҳнаи кӯҳнаи» муҳаббати Наҷотдиҳанда дили ӯро ба даст гирифт.
Сипас ӯ кашидани остинро ҳис кард. Воизи ҷавони Инҷил баргашта буд. Ӯ ба расм ишора карда, бо таъкиди зиёд эълон кард: «Боз як чиз, ҷаноб – Ӯ эҳё шуд!» Писарбача ногаҳон рафт, гӯё кораш ба итмом расида бошад.
Писарбача ҳақ аст. Библия эълон мекунад, ки Исои Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва дар дасти рости Худо дар осмон нишастааст. Ин оятҳои Библияро баррасӣ кунед:
- Ӯ барои шумо мурд:«Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд... Ӯ дафн карда шуд, ва... Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (1 Қӯр. 15:3-4 NKJV).
- Ӯ боз эҳё шуд:«Исои Носирӣ... маслуб карда шуд ва ба қатл расонида шуд; ки Худо Ӯро эҳё кард, дардҳои маргро кушода, зеро имкон надошт, ки Ӯ аз он нигоҳ дошта шавад» (Аъмол 2:22-24).
- Ӯ дар осмон зиндагӣ мекунад:«Вақте ки Ӯ гуноҳҳои моро бо худаш пок кард, [Ӯ] дар дасти рости Ҳашамат дар баландӣ нишаст» (Ибр. 1:3).
- Ӯ ягона роҳ аст:«Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки мо бояд аз он наҷот ёбем» (Аъмол 4:12).
Ӯ дигар Наҷотдиҳандаи мурда нест, балки Наҷотдиҳандаи зинда ва эҳёшуда аст, ки омода аст ҳар касеро, ки ба Ӯ меояд, қабул кунад ва бахшад.
Оё шумо мехоҳед ба Масеҳ биёед барои бахшидани гуноҳҳо? Ӯ ягона наҷоти шумост. Бовар кунед, ки Ӯ барои гуноҳҳои шумо мурд ва боз эҳё шуд. Ба Ӯ иқрор шавед, ки шумо гуноҳкор ҳастед. Марги Ӯро дар салиб барои худ қабул кунед; он гоҳ шумо аз гуноҳҳои худ наҷот меёбед ва ба сӯи осмон меравед! Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст
Ба ман достони кӯҳнаи кӯҳнаро нақл кунед,
Дар бораи чизҳои ноаёни боло,Дар бораи Исо ва ҷалоли Ӯ,Дар бораи Исо ва муҳаббати Ӯ; Ба ман достонро содда нақл кунед,
Мисли ба кӯдаки хурдсол,Зеро ман заиф ва хастаам,Ва бечора ва олуда. Ба ман достони кӯҳнаи кӯҳнаро нақл кунед,
Ба ман достони кӯҳнаи кӯҳнаро нақл кунед,
Ба ман достони кӯҳнаи кӯҳнаро нақл кунед,Дар бораи Исо ва муҳаббати Ӯ. Ба ман достонро оҳиста нақл кунед,
Бо оҳангҳои ҷиддӣ ва вазнин; Дар хотир доред, ки ман гуноҳкорам Ки Исо барои наҷот омад; Ба ман достонро ҳамеша нақл кунед,
Агар шумо дар ҳақиқат бошед,Дар ҳар вақти мушкилот,Тасаллибахш барои ман.—Кейт Ҳанки (1834–1911)