Масъалаҳо– Май 2016 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Қудрати тағйирдиҳандаи дидани Худованд дар ҷалол
Ин асоси тамоми ҳақиқати масеҳӣ аст: Миёнарав, шахси сеюм, байни инсон ва Худо вуҷуд дорад. Азбаски инсон наметавонист ба Худо наздик шавад, Дигаре худро бо гирифтани ҷои гуноҳи инсон ва кори ӯ ва ба даст овардани қабул дар назди Худо барои ӯ ҷалб кард. Ду чиз дар 2 Қӯринтиён 3 ҳамчун натиҷаи ин оварда шудааст:
«Дар куҷое ки Рӯҳи Худованд бошад, дар он ҷо озодӣ аст» (ояти 17 KJV), озодии файз, ва Мо «номаи Масеҳ ... бо Рӯҳи Худои зинда навишташуда» мешавем (ояти 3).
Бешубҳа, мо дар худ нокомил ва нотавон ҳастем, аммо мо номаҳо, ё мактубҳо, аз худамон нестем. Мо, аз рӯи таърифе, ки Рӯҳи Худо додааст, нусхаҳо, ё нусхаҳои расмии Масеҳ ҳастем. Инро мо «ҳастем», на танҳо он ки мо бояд бошем.
Ҳоло фикри табиии бисёре аз имондорон ин аст, ки «ман ин нусхаро дар худ намебинам». Шумо набояд бо кӯшиши дидани Масеҳ дар худ машғул бошед. Ба ҷои ин, шумо бояд ба Исои Масеҳ нигоҳ кунед. Ҳангоме ки шумо бо Ӯ машғул ҳастед, шумо Ӯро инъикос мекунед. Мусо рӯи худро дурахшон надид, аммо ӯ рӯи Худоро дурахшон дид, ва он гоҳ дигарон рӯи Мусоро дурахшон диданд (Ба Хуруҷ 34:29-35; 2 Қӯринтиён 3:13-16 нигаред).
Ҷалоли Худованд, ки дар рӯи Мусо дида мешуд, мардумро ба ташвиш овард, зеро онҳо наметавонистанд он ҷалолро таҳаммул кунанд. Онҳо медонистанд, ки дар назди Худо гунаҳкоранд ва масъалаи гуноҳҳояшон ҳеҷ гоҳ ҳал нашудааст. Аз ин рӯ, ҳатто андаке нишонаи ҷалоли Худо танҳо метавонист тарсеро ба вуҷуд орад, ки Ӯ онҳоро ҷазо медиҳад. Аммо мо ҷалоли Худоро бо «кушода», рӯи «бепарда» дар Масеҳ мебинем (ояти 18) ва андаке ҳам наметарсем. Мо дар дидани он озодӣ, тасаллӣ ва шодӣ меёбем. Мо ба он менигарем ва ба ҷои тарс, шодӣ мекунем. Чаро чунин фарқияти бузург вуҷуд дорад?
Ин Масеҳи зинда дар ҷалол аст ки ман мебинам – на Масеҳ дар ин ҷо (ҳарчанд он ширин буд), балки Масеҳ дар дасти рости Худо. Ҳарчанд он ҷалол дар осмон аст, ман метавонам ба он устуворона нигоҳ кунам. Масеҳ дар миёни ҷалол ва бузургии тахти Худост! Ҳамаи он ҷалол маро наметарсонад, зеро он дар рӯи Мардест, ки гуноҳҳои маро дур кардааст, ва Ӯ дар он ҷо далели он аст. «Вақте ки Ӯ бо худаш гуноҳҳои моро пок кард, [Ӯ] дар дасти рости Бузургӣ дар баландӣ нишаст» (Ибр. 1:3).
Замоне буд, ки ман аз шунидани овози Ӯ метарсидам ва мисли фарзандони Исроил мегуфтам: «Бигзор Худо бо [ман] сухан нагӯяд» (Хур. 20:19); ё мисли Одам бо виҷдони гунаҳкор, ман кӯшиш мекардам, ки аз Ӯ пинҳон шавам (Ҳас. 3:8). Аммо ман дигар ин тавр фикр намекунам. Не, бигзор овози Ӯро бишнавам. Ман ҳоло ҷалоли Масеҳро бе донистани он ки наҷот ёфтаам, дида наметавонам!
Ӯ чӣ тавр ба ҷалол омад? Ӯ ба ин ҷо омад ва дар намуди инсон пайдо шуда, бо боҷгирон ва гунаҳкорон ҳамчун дӯсти онҳо омехта шуд ва онҳоро ҳамчун ҳамроҳони худ интихоб кард. Ӯ Мардест, ки хашми Худоро аз сабаби гуноҳ бардошт – гуноҳҳои маро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт (1 Пет. 2:24). Ӯ дар он ҷо дар ҷалол аст, зеро дар ин ҷо дар миёни ҳолатҳо ва зери айби гуноҳ буд; ва бо вуҷуди ин, дар рӯи Ӯ ман ҳоло ҷалоли Худоро мебинам (2 Қӯр. 4:6). Ман Ӯро дар он ҷо ҳамчун натиҷаи дур кардани гуноҳи худ мебинам, зеро Ӯ наҷоти маро ба анҷом расонидааст.
Ман Масеҳро дар ҷалол дида наметавонистам агар як доғ ё ифлосии гуноҳи ман дур карда нашуда бошад. Ҳар қадар бештар аз он ҷалолро мебинам, ҳамон қадар бештар камолоти кореро, ки Масеҳ кардааст ва адолатеро, ки дар он қабул шудаам, мебинам. Ҳар як шуои он ҷалол дар рӯи Касе дида мешавад, ки гуноҳҳои маро ҳамчун гуноҳҳои худ эътироф кардааст ва барои онҳо дар салиб мурдааст, ва Касе, ки Худоро дар замин ҷалол додааст ва кореро, ки Падар ба Ӯ дода буд, ба анҷом расонидааст. Ҷалоле, ки ман мебинам, ҷалоли наҷот аст. Худоро дар бораи гуноҳ ҷалол дода – «Ман Туро дар замин ҷалол додам: Ман кореро, ки Ту ба Ман додӣ, ба анҷом расонидам» (Юҳ. 17:4) – Худо Ӯро бо Худаш дар он ҷо ҷалол додааст.
Вақте ки ман Ӯро дар он ҷалол мебинам, мебинам, ки гуноҳҳоям аз байн рафтаанд. Гуноҳҳоям бар Миёнарав гузошта шуда буданд: «Худованд ХУДОВАНД гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт», «Ки Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт» (Иш. 53:6; 1 Пет. 2:24). Ҳамаи гуноҳҳоям эътироф шуда, бар сари бузи фидия гузошта шуданд ва онҳо дур карда шуданд (Ибт. 16:21-22).
Худо аз коре, ки Масеҳ кардааст, чунон ҷалол ёфтааст аз сабаби гуноҳҳоям, ки Масеҳ ҳақ дорад дар дасти рости Ӯ бошад. Ман аз нигоҳ кардан ба Масеҳ дар он ҷо наметарсам, зеро гуноҳҳоям ҳоло дар куҷоянд? Онҳо дар куҷо ёфт мешаванд – дар осмон ё дар замин? Як вақт онҳо бар сари он Муборак ёфт шуда буданд; аммо онҳо аз байн рафтаанд, дигар ҳеҷ гоҳ ёфт намешаванд. Ман танҳо Масеҳро дар ҷалол мебинам.
Агар Масеҳи мурда, ба истилоҳ, ки ман медидам, метарсидам, ки гуноҳҳоям боз пайдо мешаванд. Аммо бо Масеҳи зинда дар ҷалол, он ҷустуҷӯ бефоида аст. Ӯ, ки ҳамаи онҳоро бардошт, ба тахти Худо қабул шудааст, ва ҳеҷ гуноҳе дар он ҷо буда наметавонад.
Ҳамчун натиҷаи амалии нигоҳ кардан ба Масеҳ дар ҷалол,ман ба сурати Ӯ тағйир меёбам. «Ва ҳамаи мо, бо рӯи кушода, чунон ки дар оина ҷалоли Худовандро мебинем, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол тағйир меёбем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд аст» (2 Қӯр. 3:18). Қудрати мутобиқати ҳозира ва амалӣ ба Масеҳ вақте меояд, ки Рӯҳи Муқаддас аз чизҳои Масеҳ мегирад ва онҳоро ба ҷон ошкор мекунад. Ман аз Масеҳ лаззат мебарам. Ман аз Ӯ ғизо мегирам. Ман Ӯро дӯст медорам. Ин худи намуна ва шаклдиҳии ҷони ман мувофиқи Масеҳ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас аст. Ин ошкорсозии Ӯ аз Масеҳ аст.
Ман на танҳо ҷалолро дӯст медорам, балки худи Масеҳро дӯст медорам, қадр мекунам ва ба Ӯ ғамхорӣ мекунам. Ман дар бораи Масеҳ мулоҳиза меронам, ки ҷисми гӯшт ва хуни рехтаи Ӯро барои худ қабул мекунам. Оё пас аҷиб аст, агар ман ба Масеҳ монанд бошам? Ҳамин тавр масеҳӣ номаи Масеҳ мегардад: Ӯ барои Масеҳ сухан мегӯяд, Масеҳро эътироф мекунад ва барои Масеҳ амал мекунад. Ӯ намехоҳад сарватманд бошад, зеро ӯ дар Масеҳ сарватҳои бешумор дорад. Имондор лаззатҳои дунёро намехоҳад, зеро ӯ дар дасти рости Худо то абад лаззат дорад.
Оё дили шумо ҳанӯз мегӯяд: «Оҳ, аммо ман ин нусхаи Масеҳро дар худ намебинам?» Аммо шумо Масеҳро мебинед, ва оё ин беҳтар нест? Ин нигоҳ кардани ман ба худам нест, балки нигоҳ кардани ман ба Масеҳ воситаи таъинкардаи Худо барои афзоиши ман дар монандӣ ба Ӯст. Агар ман кори як рассоми бузургро нусхабардорӣ мекардам, оё бо нигоҳ доштани чашмонам ба тақлид ва ғамгин шудан аз кӯшиши ноком муваффақ мешудам? Не. Натиҷаи дилхоҳ танҳо бо нигоҳ кардан ба намуна, бо нигоҳ доштани чашмонам дар он ҷо – пайгирии нуқтаҳои гуногун ва ворид шудан ба рӯҳияи кор ба даст меояд. Тасаллиро дар ин қайд кунед: Рӯҳи Муқаддас ба ҷони ман Масеҳро дар ҷалол ҳамчун кафолати қабули ман ошкор кардааст, ман метавонам бе тарс ва устуворона ба он ҷалол нигоҳ кунам ва аз андозаи дурахши он шодӣ кунам!
Истефанус (Аъмол 7), пур аз Рӯҳи Муқаддас,ба осмон нигоҳ кард ва ҷалоли Худоро дид, ва Исоро дар дасти рости Худо истода; ва рӯи Ӯ мисли рӯи фаришта медурахшид. Ва ба марги ӯ нигоҳ кунед! Ҳамон тавре ки Устоди ӯ, ӯ барои қотилонаш дуо кард. Истефанус мурд ва гуфт: «Худованд, ин гуноҳро ба гардани онҳо нагузор» (ояти 60). Пеш аз ин, Масеҳ мурда буд ва гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқ. 23:34). Истефанус муҳаббати Масеҳро ба душманонаш ифода кард. Аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ӯ тағйир ёфт, ва он ҳам ба таври хеле муборак – ба ҳамон сурат.
Ҷон дар озодии комил бо Худо ба ҷалоли Худо, ки дар рӯи Исои Масеҳ дида мешавад, оромона ва хушбахтона менигарад; ва азбаски он ҷалолро мебинад ва ифодаи онро медонад, он ҷон дар назди Худо бо эътимоди муқаддас роҳ меравад. Дар ҳузури Худо осуда, ӯ дар он ҷо рӯҳияи он чизеро, ки ба ҳузури Худо мувофиқ аст, менӯшад ва ба ҷаҳон «номаи Масеҳ» мегардад, ба ҳама нишон медиҳад, ки ӯ дар он ҷо дар ҳузури Худо бо имон будааст, ба Масеҳ дар ҷалол нигоҳ кардааст. Бигзор мо бештар ва бештар дар Ӯ фахр кунем, ки дар рӯи Ӯ ҳамаи ин ҷалол намоён аст – Баррае, ки барои мо мурд ва гуноҳҳои моро бо хуни гаронбаҳои худ пок кард.
Аз ҷониби Ҷон Н. Дарби (таҳриршуда)
«Онҳо ба Ӯ нигоҳ карданд, ва равшан шуданд: ва рӯйҳояшон хиҷил нашуданд».—Забур 34:5 Онҳо ба Худованд Яҳува нигоҳ карданд, ва равшан шуданд. Аммо ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ба Худованд Худо, чунон ки Ӯ дар худ аст, нигоҳ накардааст ва дар Ӯ тасаллӣ наёфтааст, зеро «Худои мо оташи сӯзанда аст» (Ибр. 12:29). Худои мутлақ, ҷудо аз Худованд Исои Масеҳ, ба дили ташвишовар ҳеҷ тасаллӣ дода наметавонад. Агар ӯ ба Ӯ нигоҳ кунад, кӯр мешавад, зеро нури Худоӣ тоқатфарсо аст. Чӣ тавре ки чашми миранда наметавонад ба офтоб нигоҳ кунад, ҳеҷ ақли инсонӣ наметавонад ба Худо нигоҳ кунад ва нур ёбад, зеро дурахши Худо чашми ақлро бо кӯрии абадӣ мезанад. Ягона роҳе, ки мо метавонем Худоро бубинем, тавассути Миёнарав, Исои Масеҳ аст. «То даме ки Худоро дар ҷисми инсонӣ набинам, фикрҳоям тасаллӣ намеёбанд» (Айзек Уоттс, 1674-1748).
Худо дар инсонияти худ пӯшида ва пардапӯш буд – дар он ҷо мо метавонем бо нигоҳи устувор Ӯро бубинем, зеро Ӯ ба назди мо омад, ва ақли нотавон ва маҳдуди мо метавонад Ӯро дарк кунад ва ба Ӯ пайваст шавад.—К. Ҳ. Спёрҷон («Нигоҳ кардан ба Исо», 23 майи 1858)