Хушхабар– Октябри 2020 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Гурбаи Томми
Ҳаёти Томми
Томми гурбае буд, ки дар киштии боркаш зиндагӣ мекард. Як шаби тӯфонӣ киштӣ дар соҳили санглохи баҳр ғарқ шуд. Ҳангоми наҷотдиҳӣ Томмиро фаромӯш карданд. Аммо баъд, касе Томмиро ба ёд овард ва чанд маротиба кӯшиш кард, ки ӯро наҷот диҳад. Аммо гурба ҳар дафъа гурехт ва ниҳоят дар зери саҳни киштӣ нопадид шуд.
Экипаж ғамгин буд, зеро онҳо Томмиро наҷот дода натавонистанд. Аммо Томми хеле хушҳол буд, зеро ӯ бисёре аз хӯрокҳои дӯстдоштаашро дар тамоми фарши ошхона рехта ёфт ва касе набуд, ки ӯро дур кунад. Томми аз зиёфати худ хеле лаззат бурд – то даме ки киштӣ ғарқ шуд ва ӯ ғарқ шуд!
Ҳаёти мо
Бисёр одамон мисли Томми ҳастанд: ҳоло аз зиндагӣ лаззат мебаранд, аммо ҳеҷ гоҳ дар бораи хатарҳои оянда фикр намекунанд. Оё шумо чунин ҳастед?
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳҳои мо моро барои осмон номуносиб мегардонанд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23 NKJV). Он ҳамчунин мегӯяд: «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ» (Ибр. 9:27). Ҳамаи мо ба ҷазо барои гуноҳҳоямон равонаем, агар касе моро наҷот надиҳад. Оё мо мисли Томми ҳастем – аз Касе, ки мехоҳад моро наҷот диҳад, гурехта истодаем?
Муҳаббати Худо
Китоби Муқаддас номаи муҳаббати Худо ба мост. Он мегӯяд, ки Ӯ гуноҳкоронро – одамонеро мисли шумо ва ман – дар ҳақиқат дӯст медорад, аммо Ӯ гуноҳро нафрат дорад. Юҳанно 3:16 ба мо мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро [Исоро] дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад».
Оё шумо бовар карда метавонед? Исо ҳеҷ гоҳ кори баде накард, аммо Худо дар ҳақиқат иҷозат дод, ки Ӯ барои гуноҳҳои мо бимирад! Инчунин, Исо моро чунон дӯст дошт, ки Ӯ ихтиёран дар салиб мурд, то моро наҷот диҳад. Оё касе шуморо ин қадар дӯст доштааст?
Оё шумо мехоҳед, ки аз муҳаббати Ӯ ба худ боварӣ дошта бошед? Пас он чиро, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, иҷро кунед: «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ вафодор ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳ. 1:9).
Хушхабар
Худо барои онҳое, ки аз ин кор саркашӣ мекунанд, хабари бад дорад: «Агар тавба накунед, ... нобуд хоҳед шуд» (Луқ. 13:3). Аммо Ӯ барои онҳое, ки итоат мекунанд, хушхабар дорад: «Шумо бо Ман дар биҳишт хоҳед буд» (23:43).
Ояндаи шумо
Худо намехоҳад, ки шумо мисли Томми бошед – то абад гумшуда. Ӯ мехоҳад, ки шумо ҳоло гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор кунед ва аз Исо хоҳиш кунед, ки шуморо наҷот диҳад. Агар шумо ин корро кунед, Ӯ шуморо наҷот медиҳад ва он гоҳ шумо то абад аз они Ӯ хоҳед буд! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат
