Июл/Август 2016 —Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Борбардори мо
Мо ба Худованд таваккал кардем ҳамчун борбардори гуноҳи худ ва қудрати Ӯро дар бардоштани бори гуноҳ аз ҷонҳои сангиншудаи худ исбот кардем, аммо оё мо дарк мекунем, ки Ӯ мехоҳад, ки мо ба Ӯ ҳамон қадар таваккал кунем ва Ӯро пурра ҳамчун борбардори худ исбот кунем? Борбардор будан хидмати муҳаббати Ӯст, ки доимо идома дорад. Ӯ интизор намешавад, то бори мо чунон вазнин шавад, ки мо зери он афтем; Ӯ ҳар як вазни хурдро ҳис мекунад, ки дар зеҳни мо ҷамъ мешавад. Мушкилот ва изтиробҳое, ки мо ҳар рӯз аз сар мегузаронем, бореро ташкил медиҳанд, ки Исо мебардорад. Ӯ заъфи моро медонад ва ҳис мекунад, зеро Ӯ «бо ҳисси заъфҳои мо ламс шудааст» (Ибр. 4:15 KJV ). Аз ин рӯ, бо қудрати раҳмати илоҳӣ Ӯ хам шуда, вазни манфиатҳои моро ба дӯши худ мегирад.
Ӯ ҳар рӯз бори моро мебардорад,аммо Ӯ ба мо амр медиҳад, ки бори худро ба Ӯ партоем (Заб. 55:22). Чаро? Зеро агар мо бастаи ташвишҳои худро ба оғӯш гирифтанро идома диҳем, мо аз он ки борбардор дар паҳлӯи мо қадам мезанад, беҳтар нестем. Аммо, мо бояд эҳтиёт бошем, ки «бори худро ба Худованд» танҳо дар ҳолатҳои душвори сахт напартоем. Борбардори бузурги мо мехоҳад, ки мо ҳамаи чизҳои хурдеро, ки моро ба ташвиш меоранд, моро хашмгин мекунанд ё лаззати моро аз сулҳи Ӯ халалдор мекунанд, ба Ӯ вогузорем. Агар мо аз имтиёзи истиқболи Худованди мо Исо ба ҳамаи равшанӣ ва сояҳои ҳаёти ҳаррӯзаи худ истифода барем, мо ба таври муборак аз он огоҳ хоҳем шуд, ки Ӯ «ҳар рӯз бори моро мебардорад». Чашмони мо кушода хоҳанд шуд, то бисёре аз меҳрубониҳои Ӯ ва ҷавобҳоро ба дуоҳои мо бубинем, ки дар акси ҳол мо онҳоро пай намебурдем. Бигзор мо ба Ӯ иҷозат диҳем, ки моро ба ин шодӣ роҳнамоӣ кунад.
«Муборак бод Худованд, ки ҳар рӯз бори моро мебардорад» (Заб. 68:19 NASB).
Аз ҷониби Ҷ. М. Ҷ. (Мутобиқшуда аз нашри қаблии Худованд наздик аст,Китобхонаи Мӯъминон Канада.)
