Хусусияти 1– Ноябри 2010 –Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
ОҒОЗИ
Мавъизаи кӯҳӣ
Хушбахтиҳо (Баракатҳо)– Матто 5:1-12 NIV
«Чун Исо мардумро дид, ба кӯҳ баромад ва нишаст. Шогирдонаш назди Ӯ омаданд, ва Ӯ ба онҳо таълим дода, гуфт:
Хушбахт ҳастанд камбағалон дар рӯҳ, зеро ки Подшоҳии Осмон аз они онҳост».
Хушбахт ҳастанд онҳое, ки мотам мегиранд, зеро ки онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт».
Хушбахт ҳастанд фурӯтанон, зеро ки онҳо заминро мерос хоҳанд гирифт».
Хушбахт ҳастанд онҳое, ки гурусна ва ташнаи адолат ҳастанд, зеро ки онҳо сер хоҳанд шуд».
Хушбахт ҳастанд раҳмдилон, зеро ки ба онҳо раҳм хоҳад шуд».
Хушбахт ҳастанд покдилон, зеро ки онҳо Худоро хоҳанд дид».
Хушбахт ҳастанд сулҳҷӯён, зеро ки онҳо писарони Худо номида хоҳанд шуд».
Хушбахт ҳастанд онҳое, ки барои адолат таъқиб мешаванд, зеро ки Подшоҳии Осмон аз они онҳост».
Хушбахт ҳастед шумо, вақте ки одамон шуморо таҳқир мекунанд, таъқиб мекунанд ва ба хотири Ман ҳар гуна бадӣ ба шумо нисбат медиҳанд. Шод бошед ва хурсандӣ кунед, зеро ки мукофоти шумо дар осмон бузург аст, чунки ба ҳамин тариқ пайғамбаронеро, ки пеш аз шумо буданд, таъқиб карда буданд».
Монандиҳо (Муқоисаҳо)– Матто 5:13-16 NIV
«Шумо намаки замин ҳастед. Аммо агар намак намакии худро гум кунад, чӣ тавр онро боз намакдор кардан мумкин аст? Он дигар ба ҳеҷ чиз намеарзад, ба ҷуз ин ки берун партофта шавад ва аз ҷониби одамон поймол гардад».
«Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре, ки дар теппа ҷойгир аст, пинҳон шуда наметавонад. Одамон чароғро фурӯзон карда, онро зери коса намегузоранд. Балки онро ба пояи худ мегузоранд, ва он ба ҳамаи аҳли хона нур медиҳад. Ба ҳамин тариқ, бигзор нури шумо дар пеши одамон дурахшад, то ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҳамду сано гӯянд».
