Хушхабар–Майи 2018 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Бахшида шудан чӣ маъно дорад
Фарз кунед, ки шумо тасодуфан духтари ҳамсояатонро бо мошинатон задаед. Бешубҳа, шумо ба оила мегуфтед, ки чӣ қадар пушаймонед ва пешниҳод мекардед, ки барои сиҳат шудани духтар ҳама корро мекунед.
Агар волидон шуморо набахшанд, шумо худро хеле бад ҳис мекардед. Аммо агар ҳам волидон ва ҳам духтар шуморо бо оғӯши кушод мебахшиданд, шумо худро хуб ҳис намекардед?
Эҳтиёҷ
Новобаста аз он ки инсон чӣ қадар хуб бошад ҳам, мо бояд эътироф кунем, ки ҳеҷ кас аз кардани корҳои нодуруст, гуфтан ё фикр кардан комилан озод нест. Худо розӣ аст: «Ҳеҷ кас нест, ки некӣ кунад, на, ҳатто як нафар ҳам нест. Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:12,23 NKJV). Аммо Худо бо оғӯши кушод истодааст, ки ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ омада, иқрор мешаванд, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, комилан бубахшад ва қабул кунад.
Асос
Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ метавонад моро бубахшад, зеро Писари Ӯ аллакай ҳамчун Ҷонишини мо азоб кашида ва мурдааст: «Дар Ӯ [Исо] мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро мувофиқи сарвати файзи Ӯ дорем» (Эфс. 1:7).
Гуноҳкорон ба воситаи илтимос ё кор бахшиш ба даст намеоранд. Онҳо бахшида мешаванд, зеро Исо барои онҳо мурд: «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8).
Восита
Аммо, гуноҳкорон ба таври худкор наҷот намеёбанд. Агар мо дар бораи ҳолати гуноҳкории худ коре накунем, мо то абад гум мешавем. Бахшишро бояд бо имон овардан ба Исо, ки хунаш барои мо рехта шуд, қабул кард: «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон оварданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд» (Юҳ. 1:12). Мо аз куҷо медонем? Зеро Китоби Муқаддас инро мегӯяд, ва шубҳа кардан ба Каломи Худо ин Ӯро дурӯғгӯ номидан аст (1 Юҳ. 1:10). Шумо намехоҳед, ки ба ин гуноҳ муттаҳам шавед!
Фарз кунед, ки шумо қарзи зиёд доред ва наметавонед онро пардохт кунед. Дӯсте, ки аз мушкилоти шумо хабардор мешавад, қарзи шуморо пардохт мекунад ва ба шумо квитансияе медиҳад, ки дар он навишта шудааст: «Пурра пардохт шуд». Оё шумо онро қабул намекардед? Аз куҷо медонистед, ки ҳисоб пардохт шудааст? Аз сабаби квитансия. Чӣ қадар итминон!
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо бахшида шудаем: «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ [Худо] моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (ояти 7). «Ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳ. 5:24). Ба мо чӣ далели бузургтаре лозим аст?
Роҳ
Исо қиссае дар бораи ду мард нақл кард. Яке аз онҳо, ки худписанд буд, аз ҳама корҳои неки худ фахр мекард. Ӯ фикр намекард, ки ба бахшиш ниёз дорад. Дигаре як одами аз ҷомеа рондашуда буд, ки медонист гуноҳкор аст. Ӯ дуо кард: «Худоё, ба ман, гуноҳкор, раҳм кун». Исо гуфт: «Ин мард ба хонаи худ назар ба дигарӣ сафедшуда баргашт» (Луқ. 18:13-14).
Бадтарин гуноҳ ин рад кардани эътирофи он аст, ки шумо гуноҳкоре ҳастед, ки ба бахшиш ниёз доред. Ба ин дом наафтед. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бубахшад ва моро аз ҳар беинсофӣ пок кунад» (1 Юҳ. 1:9). Гуноҳҳои худро иқрор кунед ва Худо шуморо мебахшад! Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.