Зиреҳи Худо барои муқаддасони Ӯ
«Ниҳоят, эй бародаронам, дар Худованд ва дар қуввати тавоноии Ӯ қавӣ бошед. Тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед, то ки тавонед ба макру ҳилаҳои иблис муқобилат кунед. Зеро муборизаи мо на бар зидди хун ва гӯшт, балки бар зидди сарварон, бар зидди қудратҳо, бар зидди ҳокимони торикии ин ҷаҳон, бар зидди шарорати рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд аст. Аз ин рӯ, тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед, то ки тавонед дар рӯзи бадӣ муқобилат кунед ва ҳама чизро ба ҷо оварда, истодагарӣ кунед. Пас, истодагарӣ кунед, камарҳои худро бо ростӣ баста, ва синабанди адолатро ба бар карда; ва пойҳои худро бо омодагии Инҷили сулҳ пӯшонида; аз ҳама болотар, сипари имонро гирифта, ки бо он шумо метавонед ҳамаи тирҳои оташини шарирро хомӯш кунед. Ва кулоҳи наҷотро, ва шамшери Рӯҳро, ки каломи Худост, гиред: ҳамеша бо тамоми дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ дуо кунед, ва бо тамоми истодагарӣ ва илтиҷо барои ҳамаи муқаддасон ба он назар кунед; ва барои ман, ки дар кушодани даҳони худ далерона сухан гӯям, то сирри Инҷилро, ки барои он ман сафир дар занҷир ҳастам, маълум кунам; то ки дар он далерона сухан гӯям, чунон ки бояд сухан гӯям.» — Эфсӯсиён 6:10-20 KJV
Ин хеле муҳим аст ки муқаддасони Худо бо зиреҳе, ки Ӯ барои онҳо фароҳам овардааст, муҷаҳҳаз ва ҳифз карда шаванд, агар онҳо мувофиқи иродаи Ӯ дар муноқишаи некӣ ва бадӣ иштирок кунанд. Ин ҳеҷ гоҳ ба мисли ҳозира, ки ба охири таърихи Калисо дар рӯи замин наздик аст, зарур набуд, вақте ки Шайтон ҳар кӯшишро ба кор мебарад, то шаҳодатеро, ки ба халқи Худо супурда шудааст, нест кунад. Душман фикр мекард, ки шаҳодати Худоро вақте ки одамонро ба салиб кашидани Писари Худо водор кард, ба охир расонидааст, аммо дере нагузашта фаҳмид, ки шаҳодат идома дорад. Ин тавассути муқаддасон ва хизматгорони Худованд, бо қудрати Рӯҳулқудс буд.
Ҳадафҳои душман
Онҳое, ки шаҳодати Худоро дар ин ҷаҳон доранд, муқаддасоне ҳастанд, ки Масеҳ дӯст медорад. Аммо ин далел онҳоро объекти бадхоҳии Шайтон, ё нияти зарар расонидан ва душманӣ мегардонад. Дар тӯли асрҳои гузашта бисёр муқаддасон дар садоқат ба номи Худованд Исо аз азобҳои бешумор гузаштаанд. Ҳоло дар ин сарзаминҳо душмани маккор дар муқобили Масеҳ ва онҳое, ки Ӯ дӯст медорад, воситаҳои гуногунро қабул кардааст. Шери ғуррон худро ба фариштаи нур табдил додааст ва кӯшишҳои ӯ ба хушомадгӯии халқи Худо нигаронида шудаанд, то онҳо ба Масеҳ бевафо бошанд. Ӯ онҳоро бо бартариҳои дунявӣ васваса мекунад, ки тавассути онҳо метавонанд ҷисмро қонеъ гардонанд ва бо ин роҳ муҳаббати онҳо аз Ӯ дур мешавад. Инкорнашаванда аст, ки ҷаҳон дар Калисо аст ва Калисо дар ҷаҳон аст.
Захираҳои илоҳӣ
Дар миёни ҳамаи инҳирофоти ин рӯзҳои охир, захираҳои Худо барои муқаддасони Ӯ кам нашудаанд ва зиреҳи Ӯ барои мо дастрас аст. Мо се Навиштаи барҷаста дорем, ки ин зиреҳи илоҳиро ба мо пешниҳод мекунанд. Аввалин Румиён 13:12 аст, ки дар он мехонем: «Шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст: пас, биёед корҳои торикиро дур кунем ва зиреҳи нурро ба бар кунем» (KJV). Мо аз ҷаҳони торикӣ мегузарем. Он таҳти ҳокимияти Шайтон аст, ки дар он одамон дониши Худоро надоранд. Барои ҳифзи мо дар чунин ҷаҳон, мо ба дониши ҳақиқии Худо дар дилҳои худ ниёз дорем: «Каломи Ӯ чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман» (Заб. 119:105). Қувваҳои торикӣ аз нури зиреҳе, ки Худо дар Каломи Худ барои мо фароҳам овардааст, дур карда мешаванд – агар ин Калом дар ҷонҳои мо зинда амал кунад.
Дар 2 Қӯринтиён 6:7, ҳавворӣ Павлус, ҳангоми суханронӣ дар бораи он ки ӯ ва Тимотиюс худро ҳамчун хизматгорони Худо чӣ гуна тавсия доданд, «зиреҳи адолатро дар дасти рост ва дар дасти чап» зикр кард. Бо назардошти ин, новобаста аз он ки шароит чӣ гуна бошад, ҳеҷ чиз ҳеҷ гоҳ ҳеҷ як муқаддаси Худоро барои амали ноодилона бахшида наметавонад. Ҳар чизи ноодилона шаҳодати Худои одилеро, ки мо хизмат мекунем, таҳриф мекунад ва шаҳодати пурҷалоли Ӯро дар назди ҷаҳон бадном мекунад. Аз ин рӯ, ҳамеша ва дар ҳама ҳолатҳо, адолат бояд хизматгори Худоро нишон диҳад.
«Тамоми зиреҳи Худо» дар Эфсӯсиён 6 ба мо пешниҳод шудааст. Он ба муқаддасони ин давра, ё мӯҳлати вақт, дода шудааст, то онҳоро дар муноқиша бо қувваҳои торикӣ ҳифз кунад, ҳамчун имондорон, ки дар ин рӯзи бадӣ барои Худо устувор истодан мехоҳанд. Худо муқаддасони Худро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ сарватманд кардааст, аммо Шайтон мехоҳад онҳоро аз дохил шудан ба ин қисмати аҷиб боздорад. Мо дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб шудаем ва барои писарӣ, мувофиқи иродаи неки Худо, таъин шудаем. Сирри иродаи Ӯ ба мо маълум шудааст ва мувофиқи мақсади абадии Ӯ мо мерос гирифтаем. Ҳоло, мо ба Падар дастрасӣ дорем ва ба хонаводаи Худо тааллуқ дорем (ниг. Эфс. 1:3-12). Калисо бо Масеҳ ҳамчун бадани Ӯ муттаҳид шудааст ва ба қарибӣ ба Ӯ ҳамчун арӯси Ӯ пешниҳод хоҳад шуд. «Сирр», ки сирри бузурги асрҳоро ба мо ошкор мекунад, дар ҳама қисмҳои худ ошкор шудааст; ва Худо мехоҳад, ки мо ба ин дар паҳноӣ ва дарозӣ ва умқ ва баландӣ дохил шавем.
Бо донистани бадхоҳии Шайтон ва муқовимати доимии ӯ ба ҳама чизе, ки аз Худост, оё тааҷҷубовар аст, ки ӯ бар зидди онҳое аст, ки бо чунин ваҳйҳои аҷиб ва баракатҳои аҷиб ин қадар баланд қадр карда шудаанд? Муқаддасон объекти ҳамлаҳои ӯ шудаанд, ва махсусан вақте ки онҳо кӯшиш мекунанд, ки ҳақиқатҳои бузургро, ки бо маслиҳатҳо ва мақсади Худо алоқаманданд, устувор нигоҳ доранд. Душман бисёр чизҳоро пешниҳод мекунад, то ақл ва дилҳои муқаддасонро ҷалб кунад ва ӯ кӯшиш мекунад, ки шаҳодати онҳоро ба Масеҳ халалдор кунад. Аммо, Худо ба мо зиреҳи пурраи Худро додааст, то моро дар муноқиша ғолиб гардонад.
Барои мо муҳим аст, ки дарк кунем, ки мо барои ин муноқиша қувваи худро надорем, зеро бозуи ҷисм наметавонад бо сарварон, қудратҳо, ҳокимони торикии ин ҷаҳон ва шарорати рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд муқоиса шавад. Барои муқобилат бо чунин душманон мо бояд «дар Худованд ва дар қудрати тавоноии Ӯ қавӣ бошем». Макру ҳилаҳои иблис танҳо бо зиреҳи илоҳӣ муқобилат карда мешаванд; мо бе он ҳеҷ гоҳ истода наметавонистем. Ва мо ҳатто як лаҳза ҳам бе он наметавонем – то он даме, ки ин ҷаҳонро паси сар накардаем ва «рӯзи бадӣ» барои мо ба охир нарасидааст.
Зиреҳ
Қисми аввали зиреҳ камарбанди ростӣ аст. Ин дар бораи ростӣ дар қисмҳои ботинӣ, ҳолате, ки дар мо тавассути Каломи Худо, ки дар муошират бо Масеҳ омӯхта шудааст, сухан меронад. Ҳангоми муроҷиат ба Падар, Худованд Исо барои худ дуо кард: «Онҳоро бо ростӣ муқаддас гардон: Каломи Ту ростӣ аст» (Юҳ. 17:17). Вақте ки ростӣ тавассути Калом ба ҷон дохил мешавад, ҳолати ахлоқӣ ба вуҷуд меояд, ки моро дар ин ҷаҳон барои Худо ҷудо мекунад. Ин ба мо қудрат медиҳад, ки ба ҳама чизе, ки мувофиқи ростӣ нест, муқобилат кунем.
Синабанди адолат ҷои эҳсосотро муҳофизат мекунад. Ҳар чизи ноодилона дар ҳаёти масеҳӣ ба ӯ виҷдони бад медиҳад ва душман дар истифодаи он суст нахоҳад буд. Агар виҷдон бад бошад, мо наметавонем бо Худо муошират кунем. Ҳеҷ кас наметавонад бо виҷдони олудашуда ба бадӣ муваффақона муқобилат кунад. Чӣ қадар фарқ дорад, вақте ки виҷдон хуб аст ва дил дар лаззати муҳаббати илоҳӣ ором мегирад – Масеҳ дар он ҷо бо имон зиндагӣ мекунад.
Пойҳои мо бояд бо сулҳе, ки дар Инҷил эълон шудааст, пӯшонида шаванд. Чӣ қадар номувофиқ аст, ки ҳар касе, ки дар бораи Инҷили сулҳ сухан меронад, бо хислатҳое, ки дар байни муқаддасони Худо нооромӣ ва изтироб меоранд, нишон дода шавад. Онҳое, ки ихтилоф ва ҷанҷолро ба вуҷуд меоранд, пойҳои худро бо сулҳ пӯшонида нашудаанд; чунин одамон наметавонанд ба макру ҳилаҳои Иблис муқобилат кунанд. Ин маънои онро надорад, ки мо бояд сулҳро бо ҳар нарх ҷӯем. Баръакс, мо бояд бо сулҳ нишон дода шавем, ҳатто вақте ки дар муноқиша барои ҳақиқат ҳастем. Касе, ки барои ҳақиқат мубориза мебарад, набояд дар муноқишаи ҷисмонӣ шамшерро ба даст гирад ё бо бозуи ҷисм як зарба занад, зеро аслиҳаи мо ҷисмонӣ нест, балки рӯҳонӣ аст.
Ба мо сипари имон лозим аст, вақте ки душман пешниҳод мекунад, ки Худо ба мо таваҷҷӯҳ надорад, ё дар он вақтҳое, ки ӯ ба дил ҳадди ақал шубҳаро дар бораи ғамхории бепоёни Худо пешниҳод мекунад. Новобаста аз шароитҳое, ки дар онҳо қарор дорем, сипари имон Худоро барои кӯмак ва ҳифзи мо меорад. Шояд ба «озмоиши имони шумо» (1 Пет. 1:7) ниёз бошад. Онҳое, ки аз чунин озмоишҳо гузаштаанд ва воқеияти кӯмаки Худоро дар онҳо исбот кардаанд, метавонанд сипари имонро дар муноқишаи «рӯзи бадӣ ... барои хомӯш кардани ҳамаи тирҳои оташини шарир» истифода баранд.
Барои сар мо «кулоҳи наҷот» дорем, то ҳамаи фикрҳо ва ақли моро муҳофизат кунад. Наҷот ба мо аз Худо тавассути файз омадааст ва ҳеҷ шубҳае дар ин бора ба фикрҳои онҳое, ки кулоҳи наҷотро доранд, дохил намешавад. Агар мо дар бораи наҷоти худ шубҳа дошта бошем, чӣ гуна метавонистем бо душмани маккори худ муқобилат кунем? Агар мо бо ҳақиқате, ки дар Эфсӯсиён 2 оварда шудааст, машғул бошем, мо кулоҳи наҷотро гирифтаем. Дар он боби дуюм мо мефаҳмем, ки мо бо Масеҳ зинда карда шудаем ва ҳатто ҳоло дар ҷойҳои осмонӣ нишастаем, «то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои бениҳояти файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо тавассути Исои Масеҳ нишон диҳад» (ояти 7).
Барои истифодаи шамшери Рӯҳ мо бояд бо Каломи Худо шинос бошем. Калом вақте ки таҳти роҳнамоӣ ва назорати Рӯҳулқудс истифода мешавад, шамшери Рӯҳ мегардад. Пас, ғизо гирифтан аз Каломи Худо, ки дар мо Каломи шинондашуда мегардад, хеле муҳим аст. Чӣ қадар муҳим аст, ки мо ҳамеша дар муошират бо Худованд зиндагӣ кунем, то Рӯҳулқудс Каломро тавассути мо истифода барад – он Каломе, ки бо он мо пас аз Масеҳ шакл гирифтаем.
Қисми охирини зиреҳ дуо аст – «дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ». Мо бояд ҳамеша дар ҳолати вобастагӣ ва эътимод ба Худо бимонем, ки дар ҳама дуоҳо ва илтиҷоҳои худ аз ҷониби Рӯҳулқудс роҳнамоӣ шавем. Яҳудо насиҳат дод: «Дар Рӯҳулқудс дуо кунед» (ояти 20). Душмани ҳамеша ҳушёри мо кӯшиш мекунад, ки моро аз дуо боздорад, аммо мо бояд «бо тамоми истодагарӣ ба он назар кунем». Бисёр чизҳо барои пешгирии мо аз вақт ҷудо кардан барои дуо меоянд, аз ин рӯ мо бояд ҳушёр бошем, то вақти мо бо дигар чизҳо ғарқ нашавад.
Дуо набояд ба қисмати мо дар муноқиша ё ба чизҳое, ки моро фавран машғул мекунанд, маҳдуд шавад, балки мо бояд дар бораи ҳамаи муқаддасон фикр кунем. Ҳавворӣ Павлус дар муноқишаи некӣ ва бадӣ ҷои хеле махсус дошт, ки барои ҳимояи Инҷил таъин шуда буд ва «сафире, ки бо занҷир баста шудааст» (JND) зеро ӯ хизматгори «сирри Инҷил» буд. Павлус, ки мехост ин хизмати гаронбаҳоро идома диҳад, дуоҳои муқаддасонро ҷуст, зеро хуб медонист, ки душман бо шавқ эълони ин ҳақиқати аҷибро хомӯш мекунад.
Дар ин рӯзҳои охир, вақте ки ҳақиқати сирр дар байни муқаддасони Худо ин қадар кам маълум аст, оё набояд ба Худо доимо дуо кард, ки ин ҳақиқати гаронбаҳо бо далерона бо қудрати Рӯҳ эълон карда шавад?
Аз ҷониби Ҷ. Мукл (мутобиқшуда аз, «Шарҳи калимаҳои солим», StemPublishing.com)
«Ҳеҷ аслиҳае, ки бар зидди ту сохта шавад, муваффақ нахоҳад шуд;
ва ҳар забоне, ки бар зидди ту дар доварӣ бархезад, ту онро маҳкум хоҳӣ кард.
Ин мероси хизматгорони Худованд аст,
ва адолати онҳо аз Ман аст, мегӯяд Худованд.»
—Ишаъё 54:17 KJV
