Хусусияти 3– Июл/Август 2018 –Маҷаллаи файз ва ҳақиқат
Худо зиреҳи худро барои муқаддасони худ
«Ниҳоят, эй бародаронам, дар Худованд ва дар қуввати қудрати Ӯ қавӣ бошед. Тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед, то ки шумо тавонед ба макру ҳилаҳои иблис муқобилат кунед. Зеро ки мо на бо хун ва гӯшт, балки бо сарварон, бо қудратҳо, бо ҳокимони торикии ин ҷаҳон, бо бадии рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд мубориза мебарем. Аз ин рӯ, тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед, то ки шумо тавонед дар рӯзи бадӣ муқобилат кунед ва ҳама чизро ба ҷо оварда, истодагарӣ кунед. Пас, истодагарӣ кунед, камарҳои худро бо ростӣ баста, ва синаи адолатро ба бар карда; ва пойҳои худро бо омодагии Инҷили сулҳ пӯшонида; аз ҳама болотар, сипари имонро гирифта, ки бо он шумо тавонед ҳамаи тирҳои оташини шарирро хомӯш кунед. Ва кулоҳи наҷотро, ва шамшери Рӯҳро, ки каломи Худост, гиред: ҳамеша бо тамоми дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ дуо кунед, ва бо тамоми истодагарӣ ва илтиҷо барои ҳамаи муқаддасон ба он назар кунед; ва барои ман, то ки ба ман дар кушодани даҳони ман ҷуръат дода шавад, то ки сирри Инҷилро, ки барои он ман сафир дар занҷирҳо ҳастам, далерона эълон кунам; то ки дар он ман далерона сухан гӯям, чунон ки бояд сухан гӯям.» — Эфсӯсиён 6:10-20 KJV
Ин аҳамияти ниҳоят бузург дорад барои муқаддасони Худо бо зиреҳе, ки Ӯ барои онҳо таъмин кардааст, муҷаҳҳаз ва ҳифз карда шаванд, агар онҳо мувофиқи иродаи Ӯ ба муноқишаи некӣ ва бадӣ машғул шаванд. Ин ҳеҷ гоҳ аз ҳозира зарур набуд, ки ба охири таърихи Калисо дар рӯи замин наздик аст, вақте ки Шайтон ҳар кӯшишро ба кор мебарад, то шаҳодатеро, ки ба халқи Худо супурда шудааст, нест кунад. Душман фикр мекард, ки ӯ шаҳодати Худоро ба охир расонидааст, вақте ки ӯ одамонро ба салиб кашидани Писари Худо водор кард, аммо ӯ ба зудӣ фаҳмид, ки шаҳодат идома дорад. Ин тавассути муқаддасон ва хизматгорони Худованд, дар қудрати Рӯҳи Муқаддас буд.
Ҳадафҳои душман
Онҳое, ки шаҳодати Худоро дар ин ҷаҳон доранд, муқаддасоне ҳастанд, ки Масеҳ онҳоро дӯст медорад. Аммо ин далел онҳоро объекти бадхоҳии Шайтон, ё нияти зарар расонидан, ва душманӣ мегардонад. Дар тӯли асрҳои гузашта бисёре аз муқаддасон дар садоқат ба номи Худованд Исо аз азобҳои бешумор гузаштаанд. Ҳоло дар ин сарзаминҳо душмани маккор дар муқобили Масеҳ ва онҳое, ки Ӯ дӯст медорад, воситаҳои гуногунро қабул кардааст. Шери ғуррон худро ба фариштаи нур табдил додааст, ва кӯшишҳои ӯ ба хушомадгӯӣ ба халқи Худо равона шудаанд, то ки онҳо ба Масеҳ бевафо бошанд. Ӯ онҳоро бо бартариҳои дунявӣ васваса мекунад, ки тавассути онҳо онҳо метавонанд нафсро қонеъ кунанд, ва бо ин роҳ муҳаббати онҳо аз Ӯ дур мешавад. Инро инкор кардан мумкин нест, ки ҷаҳон дар Калисо аст, ва Калисо дар ҷаҳон аст.
Захираҳои илоҳӣ
Дар миёни ҳамаи инҳирофоти ин рӯзҳои охир, захираҳои Худо барои муқаддасони Ӯ кам нашудаанд, ва зиреҳи Ӯ барои мо дастрас аст. Мо се Навиштаи барҷаста дорем, ки ин зиреҳи илоҳиро ба мо пешниҳод мекунанд. Аввалин Румиён 13:12 аст, ки дар он мо мехонем: «Шаб бисёр гузаштааст, рӯз наздик аст: пас, биёед корҳои торикиро аз худ дур кунем, ва зиреҳи нурро ба бар кунем» (KJV). Мо аз ҷаҳони торикӣ мегузарем. Он зери ҳокимияти Шайтон аст, ки дар он одамон дониши Худоро надоранд. Барои ҳифзи мо дар чунин ҷаҳон, мо ба дониши ҳақиқии Худо дар дилҳои худ ниёз дорем: «Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман, ва нурест барои роҳи ман» (Заб. 119:105). Қудратҳои торикӣ аз нури зиреҳе, ки Худо барои мо дар Каломи Худ таъмин кардааст, дур карда мешаванд – агар он Калом дар ҷонҳои мо зинда амал кунад.
Дар 2 Қӯринтиён 6:7, ҳавворӣ Павлус, ҳангоми суханронӣ дар бораи он ки чӣ тавр ӯ ва Тимотиюс худро ҳамчун хизматгорони Худо тавсия доданд, «зиреҳи адолатро дар дасти рост ва дар дасти чап» зикр кард. Бо ин назардошт, новобаста аз он ки шароит чӣ гуна бошад, ҳеҷ чиз ҳеҷ гоҳ ҳеҷ як муқаддаси Худоро барои амали ноодилона бахшида наметавонад. Ҳар чизи ноодилона шаҳодати Худои одилеро, ки мо ба Ӯ хизмат мекунем, таҳриф мекунад ва шаҳодати пурҷалоли Ӯро дар назди ҷаҳон бадном мекунад. Аз ин рӯ, ҳамеша ва дар ҳама ҳолатҳо, адолат бояд хизматгори Худоро нишон диҳад.
«Тамоми зиреҳи Худо» дар Эфсӯсиён 6 ба мо пешниҳод шудааст. Он ба муқаддасони ин давра, ё мӯҳлати вақт, дода шудааст, то онҳоро дар муноқиша бо қудратҳои торикӣ ҳифз кунад, ҳамчун имондорон, ки дар ин рӯзи бадӣ барои Худо устувор истодан мехоҳанд. Худо муқаддасони Худро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ саршор кардааст, аммо Шайтон мехоҳад онҳоро аз дохил шудан ба ин қисмати аҷиб боздорад. Мо дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб шудаем ва барои писарӣ, мувофиқи иродаи неки Худо, таъин шудаем. Сирри иродаи Ӯ ба мо маълум шудааст, ва мувофиқи мақсади абадии Ӯ мо мерос гирифтаем. Дар айни замон, мо ба Падар дастрасӣ дорем ва ба хонаводаи Худо тааллуқ дорем (ниг. Эфс. 1:3-12). Калисо бо Масеҳ ҳамчун бадани Ӯ муттаҳид шудааст ва ба зудӣ ба Ӯ ҳамчун арӯси Ӯ пешниҳод хоҳад шуд. «Сирр», ки ба мо сирри бузурги асрҳоро ошкор мекунад, дар ҳама қисмҳои худ ошкор шудааст; ва Худо мехоҳад, ки мо ба ин дар паҳнӣ ва дарозӣ ва умқ ва баландӣ дохил шавем.
Бо донистани бадхоҳии Шайтон ва муқовимати доимии ӯ ба ҳама чизе, ки аз Худост, оё тааҷҷубовар аст, ки ӯ бар зидди онҳоест, ки бо чунин ваҳйҳои аҷиб ва баракатҳои олиҷаноб ин қадар баланд қадр карда шудаанд? Муқаддасон объекти ҳамлаҳои ӯ шудаанд, ва махсусан вақте ки онҳо кӯшиш мекунанд, ки ҳақиқатҳои бузургро, ки бо маслиҳатҳо ва мақсади Худо алоқаманданд, устувор нигоҳ доранд. Душман бисёр чизҳоро барои ҷалби ақлҳо ва дилҳои муқаддасон пешниҳод мекунад, ва ӯ кӯшиш мекунад, ки шаҳодати онҳоро ба Масеҳ хароб кунад. Аммо, Худо ба мо зиреҳи пурраи Худро додааст, то моро дар муноқиша ғолиб гардонад.
Барои мо муҳим аст, ки дарк кунем, ки мо барои ин муноқиша қуввати худро надорем, зеро бозуи гӯшт наметавонад бо сарварон, қудратҳо, ҳокимони торикии ин ҷаҳон ва бадии рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд муқобилат кунад. Барои муқобилат бо чунин душманон мо бояд «дар Худованд ва дар қудрати қудрати Ӯ қавӣ бошем». Макру ҳилаҳои иблис танҳо бо зиреҳи илоҳӣ муқобилат карда мешаванд; мо бе он ҳеҷ гоҳ истода наметавонистем. Ва мо ҳатто як лаҳза ҳам бе он наметавонем – то он даме, ки мо ин ҷаҳонро паси сар нагузорем ва «рӯзи бадӣ» барои мо ба охир нарасад.
Зиреҳ
Қисми аввали зиреҳ камари ростӣ аст. Ин дар бораи ростӣ дар қисмҳои ботинӣ, ҳолате, ки дар мо тавассути Каломи Худо ҳангоми омӯхтани он дар муошират бо Масеҳ ташаккул ёфтааст, сухан меронад. Ҳангоми муроҷиат ба Падар, Худованд Исо барои худ дуо кард: «Онҳоро бо ростӣ муқаддас гардон: Каломи Ту ростӣ аст» (Юҳ. 17:17). Вақте ки ростӣ тавассути Калом ба ҷон дохил мешавад, ҳолати ахлоқӣ ба вуҷуд меояд, ки моро дар ин ҷаҳон барои Худо ҷудо мекунад. Ин ба мо қудрат медиҳад, ки ба ҳама чизе, ки мувофиқи ростӣ нест, муқобилат кунем.
Синаи адолат ҷои эҳсосотро муҳофизат мекунад. Ҳар чизи ноодилона дар ҳаёти масеҳӣ ба ӯ виҷдони бад медиҳад, ва душман дар истифодаи он суст нахоҳад буд. Агар виҷдон бад бошад, мо наметавонем бо Худо муошират кунем. Ҳеҷ кас наметавонист бо виҷдони олудашуда ба бадӣ муваффақона муқобилат кунад. Чӣ қадар фарқ дорад, вақте ки виҷдон хуб аст ва дил дар лаззати муҳаббати илоҳӣ ором мегирад – Масеҳ дар он ҷо бо имон зиндагӣ мекунад.
Пойҳои мо бояд бо сулҳе, ки дар Инҷил эълон шудааст, пӯшонида шаванд. Чӣ қадар номувофиқ аст, ки ҳар касе, ки дар бораи Инҷили сулҳ сухан меронад, бо хислатҳое, ки дар байни муқаддасони Худо нооромӣ ва изтироб меоранд, нишон дода шавад. Онҳое, ки ихтилоф ва низоъ ба вуҷуд меоранд, пойҳои худро бо сулҳ пӯшонида нашудаанд; чунин одамон наметавонанд ба макру ҳилаҳои Иблис муқобилат кунанд. Ин маънои онро надорад, ки мо бояд сулҳро бо ҳар нарх ҷӯем. Баръакс, мо бояд бо сулҳ нишон дода шавем, ҳатто вақте ки дар муноқиша барои ҳақиқат ҳастем. Касе, ки барои ҳақиқат мубориза мебарад, набояд дар муноқишаи ҷисмонӣ шамшер бардорад ё бо бозуи гӯшт як зарба занад, зеро аслиҳаи мо ҷисмонӣ нест, балки рӯҳонӣ аст.
Мо ба сипари имон ниёз дорем, вақте ки душман пешниҳод мекунад, ки Худо ба мо таваҷҷӯҳ надорад, ё дар он вақтҳое, ки ӯ ба дил ҳадди ақал шубҳаро дар бораи ғамхории бепоёни Худо пешниҳод мекунад. Новобаста аз шароите, ки дар он мо қарор дорем, сипари имон Худоро барои кӯмак ва ҳифзи мо меорад. Шояд ба «озмоиши имони шумо» (1 Пет. 1:7) ниёз бошад. Онҳое, ки аз чунин озмоишҳо гузаштаанд ва воқеияти кӯмаки Худоро дар онҳо исбот кардаанд, метавонанд сипари имонро дар муноқишаи «рӯзи бадӣ ... барои хомӯш кардани ҳамаи тирҳои оташини шарир» истифода баранд.
Барои сар мо «кулоҳи наҷот» дорем, то ҳамаи фикрҳо ва ақли моро муҳофизат кунад. Наҷот ба мо аз Худо тавассути файз омадааст, ва ҳеҷ шубҳае дар ин бора ба фикрҳои онҳое, ки кулоҳи наҷотро доранд, дохил намешавад. Агар мо дар бораи наҷоти худ ягон шубҳа дошта бошем, чӣ гуна метавонистем бо душмани маккори худ муқобилат кунем? Агар мо бо ҳақиқате, ки дар Эфсӯсиён 2 оварда шудааст, машғул бошем, мо кулоҳи наҷотро гирифтаем. Дар он боби дуюм мо мефаҳмем, ки мо бо Масеҳ зинда карда шудаем, ва ҳатто ҳоло мо дар ҷойҳои осмонӣ нишастаем, «то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии Худ нисбат ба мо тавассути Исои Масеҳ нишон диҳад» (ояти 7).
Барои истифодаи шамшери Рӯҳ мо бояд бо Каломи Худо шинос бошем. Калом шамшери Рӯҳ мегардад, вақте ки он зери роҳнамоӣ ва назорати Рӯҳи Муқаддас истифода мешавад. Пас, ғизо гирифтан аз Каломи Худо, ки дар мо Каломи шинондашуда мегардад, хеле муҳим аст. Чӣ қадар муҳим аст, ки мо ҳамеша дар муошират бо Худованд зиндагӣ кунем, то Рӯҳи Муқаддас метавонад Каломро тавассути мо истифода барад – он Каломе, ки тавассути он мо пас аз Масеҳ ташаккул ёфтаем.
Қисми охирини зиреҳ дуо аст – «дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ». Мо бояд ҳамеша дар ҳолати вобастагӣ ва эътимод ба Худо бимонем, дар ҳама дуоҳо ва илтиҷоҳои худ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ шавем. Яҳудо насиҳат дод: «Дар Рӯҳи Муқаддас дуо кунед» (ояти 20). Душмани ҳамеша ҳушёри мо кӯшиш мекунад, ки моро аз дуо боздорад, аммо мо бояд «бо тамоми истодагарӣ ба он назар кунем». Бисёр чизҳо барои пешгирии мо аз вақт ҷудо кардан барои дуо меоянд, аз ин рӯ мо бояд ҳушёр бошем, то вақти мо бо чизҳои дигар ғарқ нашавад.
Дуо набояд ба қисмати мо дар муноқиша ё ба чизҳое, ки моро фавран ба худ ҷалб мекунанд, маҳдуд шавад, балки мо бояд дар бораи ҳамаи муқаддасон фикр кунем. Ҳавворӣ Павлус дар муноқишаи некӣ ва бадӣ ҷои хеле махсус дошт, ки барои ҳимояи Инҷил таъин шуда буд ва «сафире, ки бо занҷир баста шуда буд» (JND) зеро ӯ хизматгори «сирри Инҷил» буд. Павлус, ки мехост ин хизмати гаронбаҳоро идома диҳад, дуоҳои муқаддасонро ҷуст, зеро хуб медонист, ки душман бо шавқ эълони ин ҳақиқати аҷибро хомӯш хоҳад кард.
Дар ин рӯзҳои охир, вақте ки ҳақиқати сирр дар байни муқаддасони Худо ин қадар кам маълум аст, оё набояд ба Худо дуои доимӣ бошад, ки ин ҳақиқати гаронбаҳо бо ҷуръат дар қудрати Рӯҳ эълон карда шавад?
Аз ҷониби Ҷ. Мукл (мутобиқшуда аз, «Шарҳи калимаҳои солим,» StemPublishing.com)
«Ҳеҷ аслиҳае, ки бар зидди ту сохта шавад, муваффақ нахоҳад шуд;
ва ҳар забоне, ки бар зидди ту дар доварӣ бархезад, ту онро маҳкум хоҳӣ кард.
Ин мероси хизматгорони Худованд аст,
ва адолати онҳо аз Ман аст, мегӯяд Худованд.»
—Ишаъё 54:17 KJV