Июл/Август 2018 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
САВОЛ: Агар Исои Масеҳ Худои абадӣ бошад ва Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон комил бошад, чӣ тавр Ӯ «комил карда шуд» (Ибр. 5:9 КҶВ )?
ҶАВОБ: Ҳамчун Худо, Худованд Исои Масеҳ комил аст ва ҳамеша комил буд. Аммо Навиштаҳо дар бораи Ӯ ҳамчун Худованд Исои Масеҳ пеш аз он ки Ӯ ба ин ҷаҳон омад, ҳамчун кӯдак таваллуд шуд ва дар охури Байт-Лаҳм хобид, сухан намегӯянд. Дар оятҳои аввали Инҷили Юҳанно Ӯ «Калом» номида мешавад. Дар ҳақиқат, ин Инҷил бо суханони «Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд» (Юҳ. 1:1 НКҶВ ) оғоз меёбад. Чанд оят баъдтар мехонем: «Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем» (ояти 14).
Дар Луқо 1:31 фаришта Ҷабраил ба Марями бокира гуфт: «Инак, ту дар батни худ ҳомила шуда, Писаре хоҳӣ зоид, ва номи Ӯро И СО хоҳӣ гузошт». Чанде пас фариштаи Худованд ба домоди Марям 1 дар хоб гуфт: «Юсуф, писари Довуд, аз гирифтани Марям, зани худ, натарс, зеро он чи дар вай ҳомила шудааст, аз Рӯҳулқудс аст. Ва ӯ Писаре хоҳад зоид, ва ту номи Ӯро И СО хоҳӣ гузошт, зеро Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод» (Мат. 1:20-21).
Аз ин порчаҳо хулоса мебарорем, ки ба Писари муқаддаси Худо номи «Исо» дода шуд, вақте ки Ӯ ба мардӣ расид. «Масеҳ» тарҷумаи юнонии калимаи ибронии «Масиҳ» аст. Фаришта ба чӯпонон гуфт, ки ин кӯдак «Наҷотдиҳанда аст, ки Масеҳ Худованд аст» (Луқо 2:11).
Пеш аз он ки Исо калон шавад, Ӯро аввал «Кӯдак» (ояти 12), баъд «Писар» (ояти 17) номиданд. Ҳамон тавре ки Навиштаҳо комилан равшан нишон медиҳанд, ки Ӯ Худост – Худои Писар – ҳамон қадар равшан аст, ки Ӯ аз зан дар ин ҷаҳон таваллуд шуда, Инсони ҳақиқӣ аст. Каломи Худо ба Ӯ унвонҳои зиёди аҷиб медиҳад, аммо маъмултарин истилоҳе, ки Ӯ барои ишора ба Худаш истифода мебурд, «Писари Одам» буд. Вақте ки мо дар бораи сирри аҷиби шахсияти беназири Ӯ сухан меронем, мо дар замини муқаддас қарор дорем.
Дар Ибриён 5 мо ҳанӯз дар он қисми ин китоб ҳастем, ки Худованди моро ҳамчун Саркоҳин муаррифӣ мекунад. Ҳамчун Худо дар абадияти гузашта, Ӯ Саркоҳин набуд. Ӯ «Худро барои Саркоҳин шудан ҷалол надод (ояти 5), балки ин шарафи баландро аз Худо гирифт. Маҳз «дар айёми ҷисми Худ» буд, ки «Ӯ аз чизҳое, ки азоб кашид, итоатро омӯхт» (оятҳои 7-8). Ӯ ҳамеша аз ҷиҳати ахлоқӣ комил буд ва ҳаст, зеро Ӯ, ки Муқаддаси Худост, наметавонист дигар бошад. Аммо итоат барои Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин чизи нав буд. Ӯ «Худро фурӯтан кард, то ба марг, ва он ҳам марги салиб, итоаткор шуд» (Фил. 2:8 ҶНД).
Ибриён 2:10 мегӯяд, ки «барои Ӯ, ки ҳама чиз аз Ӯст ва ҳама чиз ба воситаи Ӯст, дар овардани бисёр писарон ба ҷалол, мувофиқ буд, ки сардори наҷоти онҳоро ба воситаи азобҳо комил гардонад» (НКҶВ). Эзоҳи муфид дар тарҷумаи Дарби 2 нишон медиҳад, ки ибораи «комил гардондан» дар китоби Ибриён ба маънои мувофиқ кардани шахс барои вазифа истифода мешавад. Пас аз он ки Худованд Исо азоб кашид ва мурд, Худо Ӯро ҷалол дод, то «Ӯ барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ итоат мекунанд, муаллифи наҷоти абадӣ гардад, ки аз ҷониби Худо ҳамчун Саркоҳин мувофиқи тартиби Малкисодек даъват шудааст» (5:9-10 НКҶВ).
Ҳамин тариқ, ибораи «комил карда шуд» (КҶВ) дар Ибриён 5:9 ба ҳеҷ ваҷҳ ба камолоти илоҳӣ, ки ба Худованди мо Исои Масеҳ ҳамчун Худо хос аст, ишора намекунад ё бо он мухолифат намекунад. Он, баръакс, нишон медиҳад, ки чӣ тавр азобҳои Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин Ӯро барои мавқеи пурҷалоли Саркоҳин мувофиқи тартиби Малкисодек, ки Худо ҳоло Ӯро ба он даъват кардааст, мувофиқ гардонд.
ЭЗОҲҲО
1. Мо Юсуф ва Марямро ҳамчун номзадҳо меҳисобем; аммо аз рӯи урфу одати яҳудӣ онҳо ҳамчун зану шавҳар номида мешаванд, гарчанде ки издивоҷ ҳанӯз анҷом наёфта буд. Номзадӣ муқаддас ҳисобида мешуд, ҳамон тавре ки издивоҷ.
2. Эзоҳи «г» дар бораи ибораи «комил гардондан» дар Ибриён 2:10 чунин аст: ««Комил гардондан» дар Ибриён қувваи иҷрои ҳамаи талаботро барои оғоз ба вазифа, барои мувофиқ кардани шахс барои таъин шудан ба вазифа дорад. Он баъзан «тақдис кардан» тарҷума мешавад.»
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.