Хусусияти 1– Сентябри 2018 —Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
Ранҷу азоб ва масеҳӣ
Ҳама ранҷ мекашанд
Дар аввал бовар кардан душвор буда метавонад, аммо ҳар як мавҷудоти зинда дар ягон лаҳза азоб мекашад. Азоб ба ҳамаи мо аз сабаби гуноҳи аслии Одаму Ҳавво дар боғи Адан меояд. Худо онҳоро огоҳ карда буд, ки «дар рӯзе», ки онҳо аз дарахти мамнӯъ мехӯранд, ҳатман мемиранд (Ҳас. 2:17 NKJV ). Марг ҷудоӣ аст, ва маҳз ҳамин тавр шуд.
Вақте ки Одаму Ҳавво ба як амри Худо итоат накарданд, ки аз дарахти дониши неку бад нахӯранд, муносибати онҳо бо Худо фавран аз будан бо Ӯ ба будан аз Ӯ ҷудо шуд. Онҳо аз даст додани муоширати худ бо Худо азоб кашиданд. Инчунин, азоби марги ҷисмонӣ ба Одаму Ҳавво омад. Ин ба тамоми офариниш, аз ҷумла ба шумо ва ман таъсир расонд!
Аз сабаби гуноҳ, Одам ва ҳамаи онҳое, ки баъд аз ӯ зиндагӣ мекарданд, дигар аз фоидаи ҷамъоварии ғизо бе мубориза баҳравар набуданд (3:17-19). Ҳоло барои ба даст овардани нон кор ва заҳмат лозим аст, аз ин рӯ мо аз даст додани осоние, ки Одам пеш аз нофармонии худ дошт, азоб мекашем. Ҳавво ва ҳамаи модарон азоби дардро аз сар мегузаронанд, ки ин қисми офариниши аслӣ набуд, дар таваллуди кӯдак (ояти 16).
Одаму Ҳавво инчунин тағиротро дар муносибати худ бо ҳамдигар ҳамчун зану шавҳар аз сар гузарониданд. Муносибати Ҳавво нисбат ба Одам акнун муборизаҳоро дар бар мегирифт (ояти 16). Ҳам Одам ва ҳам Ҳавво ҳамоҳангиеро, ки бо ҳам доштанд, аз даст доданд ва бо ҳамдигар мубориза мебурданд.
Баъзе сабабҳое, ки мо азоб мекашем
Ғайр аз марг ва дигар тағиротҳое, ки аз сабаби гуноҳ ба оилаи инсонӣ омаданд, мо бо баъзе сабабҳои дигар азоб мекашем:
- Кишту кор ва дарав –Мо аз сабаби он чизе, ки мекунем, азоб мекашем. Ҳавворӣ Павлус ба масеҳиёни Ғалотия навишт: «Фирефта нашавед, Худо масхара карда намешавад; зеро ҳар чизе ки одам мекорад, ҳамонро дарав хоҳад кард. Зеро он ки ба ҷисми худ мекорад, аз ҷисм фасод дарав хоҳад кард, аммо он ки ба Рӯҳ мекорад, аз Рӯҳ ҳаёти ҷовидонӣ дарав хоҳад кард» (Ғал. 6:7-8).
- Ислоҳ –Мо азоб мекашем, зеро ба ислоҳ ниёз дорем. Дар Яъқуб 5:14-16 мо дар бораи масеҳие мехонем, ки дар натиҷаи иқрор накардан ва мубориза набурдан бо гуноҳ дар ҳаёти худ беморӣ аз сар мегузаронад.
- Ошкор кардани ҳолати рӯҳонии мо –Мо метавонем дар озмоише, ки Худо иҷозат додааст, азоб кашем, то бидонем, ки дар ҳаёти масеҳӣ дар куҷо ҳастем. Худованд 40 солеро, ки фарзандони Исроил дар биёбон гузарониданд, истифода бурд, то ба онҳо кӯмак кунад, ки дар дили онҳо чӣ буд (Так. 8:2).
- Омӯзиш –Мо метавонем азоб кашем, то чизеро омӯзем, ки қаблан намедонистем: то итоаткории бештар (Ибр. 5:8), истодагарии бештар (Рум. 5:4), эҳсосоти бештар барои дигарон, ки азоб мекашанд (2 Қӯр. 1:3-4), ва камолоти бештар (Яъқ. 1:4).
Намунаи Аюб
Муфид аст, ки ба чанд намуна дар Навиштаҳо назар андозем, то дарсҳоеро, ки аз азоб омӯхта шудаанд, бубинем. Аюб барои мо намунаи хеле хуб аст. Дар оғози достони Аюб ӯ ҳаёти хушбахтона дошт. Ӯ марди беайб ва ростқавл буд. Ин мард оилаи калон бо зан ва даҳ фарзанд дошт. Ӯ дороиҳои зиёд, аз ҷумла шумораи зиёди ҳайвонот, хонаи калон ва бисёр хизматгорон дошт. Аюб «бузургтарини ҳамаи мардуми Шарқ буд» (Аюб 1:3). Инчунин, ӯ саломатии хуб дошт.
Бе дониши Аюб, Худо ӯро назорат мекард ва баракат медод. Шайтон ба Худо дар бораи Аюб мушкилот пеш овард, инчунин бе дониши Аюб. Шайтон иддао кард, ки баракатҳои Худо ягона сабаби он буданд, ки Аюб марди содиқ буд. Ин муттаҳам идома дод, ки Аюб агар баракатҳо идома наёбанд, бевафо хоҳад буд. Шайтон мехост имони Аюбро ба Худо нобуд кунад. Худо ба Шайтон иҷозат дод, ки ба ҳаёти Аюб азоб орад, то хислати Аюбро исбот кунад, аммо Ӯ танҳо ба Шайтон иҷозат медод, ки ин корро бе гирифтани ҳаёти Аюб анҷом диҳад.
Шайтон боис шуд, ки Аюб ногаҳон ҳамаи баракатҳои худро аз Худо аз даст диҳад. Аксари чорвои Аюб дуздида шуд, дар ҳоле ки душманон боқимондаро куштанд. Хизматгорони ӯ ҳамла карда шуданд ва кушта шуданд, ва ҳамаи фарзандони Аюб вақте ки шамоли сахт хонаеро, ки онҳо ҳама мехӯрданд ва менӯшиданд, пора кард, мурданд. Ин ҳама дар муддати хеле кӯтоҳ рух дод. Аз ҳама чизе, ки Аюб дошт, танҳо чаҳор паёмбар боқӣ монданд, ки хабари ғамангезро ба ӯ ва занаш оварданд.
Аюб бо қабули он чизе, ки рух дод, посух дод. Ӯ гуфт: «Урён аз батни модарам омадам, ва урён ба он ҷо бармегардам. Х УДОВАНД дод, ва Х УДОВАНД гирифт; муборак бод номи Х УДОВАНД» (ояти 21).
Сипас Шайтон як шакли дигари азобе дошт, ки мехост Худоро дар бораи Аюб мушкилот пеш орад. Шайтон ба саломатии Аюб зарар расонд, ки боис шуд, ки захмҳои дардноки пӯст тамоми бадани Аюбро фаро гиранд. Ҳатто ин азоб Аюбро водор накард, ки Худоро лаънат кунад.
Аюб ҳангоми азоб кашидан дарсҳои зиёди аҷибе омӯхт. Ӯ дарк кард, ки Худо ҳар лаҳза ӯро назорат мекард: «Зеро акнун Ту қадамҳои маро мешуморӣ» (14:16). Аюб аз он ки Худо ҳар қадамеро, ки ӯ дар ҳаёти кӯтоҳи худ дар ин замин мегузошт, мешуморад, қадрдонӣ кард. Чӣ фикри зебо! Мо ҳамчун имондорон ба Масеҳ метавонем ҳаминро бигӯем. Худованд дар Матто 10:30 ба мо мегӯяд, ки Ӯ ҳар як мӯи сари моро шумурдааст. Ин нишон медиҳад, ки Худованд то чӣ андоза ба мо ғамхорӣ мекунад: Ӯ ба ҳар як ҷузъиёти ҳаёти мо таваҷҷӯҳ дорад!
Аюб дар фаҳмиши худ афзоиш ёфт, ки рӯзе Наҷотдиҳандаи худро хоҳад дид. Ӯ дар бораи эҳёи ҷисми худ омӯхт ва гуфт: «Зеро ман медонам, ки Наҷотдиҳандаи ман зинда аст, ва Ӯ дар охир бар замин хоҳад истод; ва пас аз он ки пӯсти ман нобуд шавад, инро медонам, ки дар ҷисми худ Худоро хоҳам дид, ки Ӯро барои худ хоҳам дид, ва чашмонам хоҳанд дид, на дигаре. Чӣ гуна дилам дар даруни ман орзу мекунад!» (Аюб 19:25-27).
Мо низ ин умеди муборакро дорем, ки рӯзе Худовандро хоҳем дид. Худованд Исо ба онҳое аз мо, ки ба Ӯ имон дорем, ваъда додааст, ки рӯзе Ӯ бармегардад ва моро бо худ мебарад. Исо гуфт: «Ман боз меоям ва шуморо ба худ қабул мекунам; то ки дар куҷое ки ман ҳастам, шумо низ бошед» (Юҳ. 14:3).
Аюб марди дуогӯ буд. Ӯ дар оғози достон барои фарзандони худ дуо мекард. Пас аз азоб кашидан, ӯ омӯхт, ки барои дӯстони худ дуо кунад (Аюб 42:10). Ӯ зарурати дуо карданро ҳатто барои онҳое, ки қисми оилаи ӯ набуданд, омӯхта буд. Ба ҳамин монанд, мо набояд танҳо барои оилаҳои худ, балки барои дигарон низ дуо кунем. Дар 1 Тимотиюс 2:1 ҳавворӣ Павлус навишт: «Аз ин рӯ, пеш аз ҳама, ман насиҳат медиҳам, ки илтиҷоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузорӣ барои ҳамаи одамон карда шаванд».
Дарсҳои зиёди дигаре ҳастанд, ки мо метавонем аз ҳаёти Аюб омӯзем. Онҳое, ки зикр шудаанд, танҳо чанде ҳастанд. Аҷиб аст, ки бидонем, ки Худо ҳама чизеро, ки Шайтон аз Аюб гирифта буд, ба ӯ баргардонд. Аюб ҳатто бештар аз он чизе, ки пеш аз азоб дошт, баргардонд. Дар охир, Худо ба хизматгори содиқи худ баракат дод; Ӯ моро низ барои содиқ будан баракат хоҳад дод.
Азобҳое, ки мо метавонем аз содиқ будан дар ин ҳаёт аз сар гузаронем, танҳо барои муддати кӯтоҳанд. Худо дар охир моро баракат хоҳад дод. Мо метавонем ин баракатро дар ҳаёти худ аз сар нагузаронем; аммо, мо пас аз ба охир расидани ин ҳаёт баракат хоҳем ёфт. Павлус ба имондорони Қӯринт гуфт, ки азоб танҳо барои як лаҳза буд, «аз ин рӯ, мо дилшикаста намешавем. Ҳарчанд инсони зоҳирии мо нобуд мешавад, аммо инсони ботинӣ рӯз аз рӯз нав мешавад. Зеро азоби сабуки мо, ки танҳо барои як лаҳза аст, барои мо вазни хеле зиёдтар ва абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад, дар ҳоле ки мо ба чизҳое, ки дида мешаванд, назар намекунем, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд. Зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯр. 4:16-18). «Азобҳои ин замони ҳозира сазовори муқоиса бо ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд, нестанд» (Рум. 8:18).
Ҳавворӣ Павлус
Тавассути таҷрибаҳои ҳавворӣ Павлус мо як сабаби хеле муҳими дигарро меомӯзем, ки чаро Худо дар ҳаёти имондор азобро иҷозат медиҳад. Дар 2 Қӯринтиён 12:1-6 Павлус мардеро тасвир кард, ки ба осмони сеюм рафт ва боз ба замин баргашт. Павлус дар бораи ин шахс гӯё ки ӯ каси дигар буд, сухан гуфт, аммо пас аз он ки ӯ ин таҷрибаро нақл кард, мо мефаҳмем, ки ӯ шахси зикршуда буд.
Таҷрибаи ӯ чизе буд, ки метавонист дар дили ӯ ғурурро ба вуҷуд орад. Худо, ки ягона шахсест, ки ба фурӯтании мо ғамхорӣ мекунад, ба Павлус иҷозат намедод, ки ғурур кунад. Ба ҷои ин, Худо ба паёмбаре аз Шайтон иҷозат дод, ки ба ҳаёти Павлус каме азоб орад. Павлус ин азобро ҳамчун «хор дар ҷисм» тасвир кард (ояти 7). Баъзеҳо бовар доранд, ки ин як шакли ҷисмонии азоб буд, ки биниши Павлусро дар бар мегирифт (нигаред ба Ғал. 4:15, 6:11). Дигарон хорро дар ҷисм як муаллими дурӯғин медонанд, ки ба Павлус муқобилат мекард. Аммо, Навиштаҳо хорро дар ҷисм ба таври возеҳ муайян намекунанд. Аз ин рӯ, ҳар яки мо метавонем азоберо, ки моро фурӯтан мекунад, ҳамчун хор дар ҷисм, ки Худованд иҷозат медиҳад, баррасӣ кунем.
Павлус се маротиба дуо кард, ки ин хор дар ҷисм дур карда шавад. Худо азобро иҷозат медиҳад, то моро водор кунад, ки барои кӯмак ба Ӯ муроҷиат кунем. Ҳар дафъа Худо ба дуои Павлус бо гуфтан ҷавоб дод: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қуввати Ман дар заифӣ комил мешавад» (2 Қӯр. 12:9). Павлус омӯхт, ки ин азобро қабул кунад, ки ба ӯ имкон дод, ки фурӯтан бимонад, ҳамчун иродаи Худо барои ҳаёти ӯ. Ӯ файзи фаровонеро, ки Худо барои мувофиқат бо азоб таъмин кард, аз сар гузаронд, ки ба ӯ имкон дод, ки онро таҳаммул кунад.
Як дарси махсусе ҳаст, ки мо аз таҷрибаи Павлус меомӯзем. Баръакси Аюб, Худо азобро аз ҳаёти Павлус дур накард. Мо низ метавонем ҳамин таҷрибаро дошта бошем. Худо метавонад дар ҳаёти мо як шакли азобро иҷозат диҳад, ки муддати тӯлонӣ ё шояд барои тамоми умри мо боқӣ хоҳад монд. Худо мехоҳад, ки мо дар дуо ба Ӯ муроҷиат кунем, иродаи комили Ӯро ҷӯем ва ба вақти комили Ӯ такя кунем. Агар Худо азобро дур накунад, Ӯ файзи заруриро таъмин хоҳад кард! Ин файз кофист, зеро он аз Худованд меояд.
Павлус дарк кард, ки ҳадафи Худо нигоҳ доштани ӯ фурӯтан буд. Ин фаҳмиш инчунин ба Павлус кӯмак кард, ки озмоишро қабул кунад ва ҳатто дар заифиҳои худ барои ҷалоли Худо фахр кунад. Павлус мехост, ки ҳатто бештар аз қудрати Масеҳро дар ҳаёти худ аз сар гузаронад, зеро медонист, ки вақте ӯ дар худ заиф буд, дар Худованд қавӣ буд! Мо метавонем ба азобҳо дар ҳаёти худ ҳамон тавре ки Павлус кард, назар кунем.
Хулоса
Азоб як мавзӯи хеле калон аст. Мо танҳо ба чанд намуна назар андохтем. Намунаи олӣ барои имондор, албатта, Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Баъзе аз азобҳои Ӯро мо наметавонем аз сар гузаронем, аммо азобҳое, ки Ӯ ҳамчун Инсон дар ин ҷаҳони пур аз гуноҳ аз сар гузаронд, барои мо ҳамчун намуна боқӣ мондаанд. Навиштаҳоро омӯзед, то дар бораи ин мавзӯи муҳим бештар маълумот гиред.
Билл Кулкенс
Чӣ қадар устувор аст бунёд, эй муқаддасони Худованд,Барои имон дар каломи олиҷаноби Худо гузошта шудааст! Ӯ чӣ бештар гуфта метавонад, аз он чизе ки ба шумо гуфтааст –Шумо, ки ба Наҷотдиҳанда барои паноҳгоҳ гурехтаед?
Агар роҳи мо аз озмоишҳои оташин гузарад,Файзи Ӯ ҳама-кофӣ таъминоти мо хоҳад буд; Оташ ба мо зарар намерасонад; Ягона ҳадафи Ӯ истеъмол кардани партов ва тоза кардани тилло аст.
Натарсед, Ӯ бо мост; оҳ, дилшикаста нашавед! Зеро Ӯ Худои мост, ва то ҳол ёвари мо хоҳад буд; Ӯ моро қавӣ мегардонад, кӯмак мекунад ва водор мекунад, ки истодагарӣ кунем,Бо дасти файзбахши қудратманди Ӯ дастгирӣ карда мешавем.
Ҷоне, ки ба Исо барои истироҳат такя кардааст,Ӯ (Ӯ гуфтааст) онро ба душманонаш намедиҳад; Он ҷон, ҳарчанд тамоми дӯзах кӯшиш кунад, ки онро такон диҳад,Ӯ ҳеҷ гоҳ – не, ҳеҷ гоҳ – не, ҳеҷ гоҳ онро тарк намекунад.—Ричард Кин (Вафот 1787)