САВОЛ: Чаро чор Инҷил вуҷуд дорад ва бо Инҷиле, ки ба Масеҳ дода шуда буд, чӣ шуд?
ҶАВОБ: Маънои калимаи «Инҷил» «хушхабар» ё «мужда» аст. Гарчанде ки баъзеҳо ин калимаро барои ишора ба тамоми Аҳди Ҷадид истифода мебаранд, зеро он пур аз хушхабар аст, ин калима одатан танҳо барои чор Инҷил истифода мешавад. Худо хост, ки мо ҳаёти Масеҳро дар чор Инҷил барои худ сабт кунем, ки онҳо ба ҳеҷ ваҷҳ мухолифат намекунанд, балки якдигарро тасдиқ мекунанд. Ҳар чори онҳо таҳти илҳоми Рӯҳулқудс навишта шудаанд.
Мақсади асосии Инҷили Матто исбот кардан ба инсоният дар маҷмӯъ ва ба яҳудиён бахусус ин аст, ки Исо, ки аз Марями бокира таваллуд шуда буд ва аз ҷониби яҳудиён кушта шуд, дар ҳақиқат Масеҳи ваъдашуда буд. Ӯ ҳамон Касест, ки пайғамбарон садҳо маротиба дар борааш сухан гуфтаанд. Аз ин рӯ, мо дар ин Инҷил ибораи «то ба амал ояд он чи ки аз ҷониби пайғамбар гуфта шуда буд» (ESV) ё чизи шабеҳро борҳо пайдо мекунем. Инчунин дар ин китоб мо насабномаи Масеҳро то Иброҳим ва то Довуди подшоҳ дорем, то ба яҳудиён исбот кунем, ки Исо Ҳамон Ваъдашуда, вориси қонунии тахт буд. Аммо яҳудиён ба Ӯ имон наоварданд ва Подшоҳи худ ва Наҷотдиҳандаи аз ҷониби Худо ваъдашударо рад карданд.
Инҷили Марқӯс асосан хидматҳои зиёд ё хизматеро, ки Масеҳ анҷом додааст, сабт мекунад. Гарчанде ки Ӯ Подшоҳ буд, дар бораи Худаш гуфт, ки Ӯ «на барои он омад, ки ба Ӯ хизмат кунанд, балки барои он ки хизмат кунад ва ҷони Худро фидияи бисёриҳо диҳад» (Марқ. 10:45). Ӯ дар ин Инҷил асосан ҳамчун хизматгори Худо ва инсон – Ҳамон Касе, ки худро ихтиёран ба марг дар салиб дод, то нархи гуноҳро пардохт кунад, муаррифӣ шудааст.
Инҷили Луқо,ки аз ҷониби як табиб навишта шудааст, исбот мекунад, ки Масеҳ, гарчанде ки Ӯ ба назди яҳудиён омад, на танҳо барои онҳо, балки барои тамоми ҷаҳон омад. Аз ин рӯ, мо насабномаи Масеҳро то Одам, падари тамоми насли инсонӣ дорем (Луқ. 3:23-28). Луқо инчунин ба мо мегӯяд, ки Масеҳ барои ҷустуҷӯ ва наҷот додани гумшудагон омад. Худи Масеҳ дар бораи шодии бузург дар осмон ҳангоми тавба кардани як гуноҳкор сухан гуфт. Ӯ ба мо шодии Худоро аз бозгашти гуноҳкор бо истифода аз масали писари гумроҳ, достони шодии падар аз бозгашти писари гумшудааш нишон дод (15:11-32).
Инҷили Юҳанно,ки аз ҷониби шогирди Масеҳ навишта шудааст, исбот мекунад, ки Масеҳ аз осмон омад ва барои мо инсон шуд. Он ба мо мегӯяд, ки Худо тамоми насли инсониро дӯст дошт ва Масеҳро фиристод, то барои мо бимирад, ки «ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16). Он инчунин ба мо нишон медиҳад, ки Масеҳ, ҳарчанд Ӯ Инсон шуд, аз азал буд.
Чор Инҷил на танҳо аз ҷониби одамон навишта шудаанд; ҳамаи онҳо аз Худо омадаанд. Вақте ки мо онҳоро бо эҳтиром ва хоҳиши донистани ҳақиқат меомӯзем, Рӯҳулқудс ба мо дониши комилтареро дар бораи Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо хоҳад дод.
Бар хилофи он чи ки баъзе одамон фикр мекунанд, Инҷили дигаре ба Масеҳ дода нашуда буд. Худи Масеҳ хушхабар аст – Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон – ки дар чор Инҷил аз ҷониби Рӯҳулқудс муаррифӣ шудааст. Инҷиле, ки дар Марқӯс 1:1 ҳамчун «Инҷили Исои Масеҳ» зикр шудааст, хушхабарест, ки аз ҷониби Марқӯс гуфта шудааст. Дар хотир доред, ки «Инҷил» маънои «хушхабар»-ро дорад ва ибораи «Инҷили Исои Масеҳ» китоби дигаре нест, ки гум шудааст, балки хушхабари наҷот аст, ки танҳо дар Ӯ ёфт мешавад.
Оё шумо мехоҳед донед хушхабари Китоби Муқаддасро? Инҷилҳоро бихонед ва аз Рӯҳулқудс хоҳиш кунед, ки онҳоро барои ошкор кардани Наҷотдиҳанда ба шумо истифода барад. Бо ин роҳ шумо ба дониши наҷот хоҳед расид. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Ҷавоб аз ҷониби Рафиқ
Одамон ба ман мегӯянд,«Шумо воизони мехоҳед, ки моро аз лаззат бурдан дар ин дунё бо овехтани идеяи он, ки агар мо ин корро накунем, мо дар ояндаи наздик хушбахт хоҳем буд, боздоред.» Дӯстони ман, ман мехоҳам ба шумо дар бораи ҳозира ва ҳозира хушбахтӣ нақл кунам. Ман масеҳӣ ҳастам. Ман бо имон ба Худованд Исои Масеҳ рӯ овардам ва ба Худо ва Каломи Ӯ имон овардам. Ман дидам, ки чӣ тавр Писари тавонои Худо ба ин ҷаҳони гуноҳкор ворид шуд ва Худро ҳамчун қурбонии бузург барои гуноҳ пешниҳод кард. Ин ягона роҳи аз байн бурдани гуноҳи ҳамаи онҳое буд, ки ба Ӯ имон доранд. Ба дили ман донише ворид шуд, ки ҳоло ман сафед карда шудаам, «ҳоло бо хуни Ӯ сафед карда шудаам» (Рум. 5:9 KJV). Тавассути Худованд Исо ҳамаи масеҳиён сафед карда шудаанд. Ҷони ман аз гуноҳҳоям ташвиш дошт, аммо ҳоло ба дониши сулҳ бо Худо ворид шуд, зеро ман пок карда шудам, ман дар ҳузури муқаддаси Ӯ сафед карда шудам. «Ҳоло мо оштӣ гирифтем» (ояти 11 JND). Мо замоне ғуломони гуноҳ будем, аммо ҳоло – на вақте ки ба осмон мерасем, гарчанде ки ин ҳам дуруст хоҳад буд, вақте ки ба он ҷо мерасем – мо озод карда шудаем. Мо аз зери ҳукмронии гуноҳ гузашта, хизматгори Худо шудем (6:22). Инҳо баъзе аз чизҳои аҷибе мебошанд, ки Инҷил ба онҳое меорад, ки ҳоло ба он имон доранд.—Франк Б. Ҳоул (мутобиқшуда)
