Масъалаҳо– Январи 2015 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Акс © Алан Д. Уилсон, www.naturespicsonline.com
Рӯҳулқудс
ДАР РАВШАНИИ КИТОБИ МУҚАДДАС/ Қисми дуюм
Мӯҳри Рӯҳулқудс
Вақте ки касе табдил меёбад, ӯ Рӯҳулқудсро ҳамчун мӯҳр қабул мекунад. Мӯҳр ба тамға монанд аст, ки нишон медиҳад, ки шахс моли Худост. Аммо мӯҳр аз тамғаи оддӣ бештар аст. Тамғаро шояд тоза кардан мумкин аст, аммо мӯҳрро ҳеҷ кас шикастан наметавонад. Ба ин тариқ, мақомоти андоз ё полис метавонанд идора ё хонаеро мӯҳр кунанд ва ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба он дохил шавад. Ба ҳамин монанд, Рӯҳулқудс мӯҳрест бар мӯъмин: сокиншавии Ӯ кафолат медиҳад, ки мӯъмин наҷот ёфтааст ва ӯ моли Худованд Исост барои абадият. Танҳо касе, ки аз Худо қавитар аст, метавонад инро тағйир диҳад – ва чунин шахс вуҷуд надорад (Эфсӯсиён 1:13, 4:30; Юҳанно 10:28-ро хонед)!
Тадҳин бо Рӯҳулқудс
Ҳар касе, ки табдил ёфта, ба Инҷили наҷот имон меорад ва ба Худованд Исо таваккал мекунад, Рӯҳулқудсро қабул мекунад. Рӯҳи Худо дар ӯ сокин мешавад. Аммо Каломи Худо инчунин дар бораи тадҳин шудани мо бо Рӯҳулқудс сухан меронад (2 Қӯр. 1:21; 1 Юҳ. 2:20,27). Ин ҷанбаи дигари ҳамон як воқеият аст. Тадҳин таъкид мекунад, ки Рӯҳи Худо ба мо дода шудааст, зеро мо аз ҷониби Худо интихоб шудаем ва Рӯҳи Ӯ ҳоло моро ба ҳақиқати комил роҳнамоӣ мекунад. Ин то ҳадде мерасад, ки онҳое, ки аз Худо таваллуд шудаанд, мувофиқи 1 Юҳанно 2:20, ҳоло ҳама чизро медонанд. Ин натиҷаи мавқеи мо дар Масеҳ аст; ин қобилияти мост, дар принсип, ки ҳама чизро тавассути кӯмаки Рӯҳулқудс ва бидуни ниёз ба «нури нав»-и муаллимони дурӯғин, ки ҳавворӣ Юҳанно дар бораи онҳо ҳушдор медод, донем – ин қобилияти мост, ҳарчанд дар айни замон мо бояд дар амал бисёр чизҳоро омӯзем.
Таъмид бо Рӯҳулқудс
Дар рӯзе, ки ӯ бо Рӯҳулқудс мӯҳр карда мешавад (Эфс. 1:13), мӯъмин ба Калисо, Ҷисми Масеҳ, ки ҳоло бист аср боз вуҷуд дорад, ҳамроҳ карда мешавад. Калисо дар рӯзи Пантикост дар Аъмол 2 ташкил ёфт, вақте ки мӯъминон дар он вақт бо як Рӯҳ таъмид гирифтанд, то як Ҷисми нав, як мавҷудият ва ягонагиеро ташкил диҳанд, ки то он вақт номаълум буд ва ба он ҳама мӯъминон аз он вақт инҷониб ҳамроҳ карда шудаанд. Ин ягона ҳодиса дар Китоби Муқаддас аст, ки дар робита бо таъмид бо Рӯҳулқудс зикр шудааст (Мат. 3:11; Аъмол 1:5,8, 11:16; 1 Қӯр. 12:13).
Баъзе одамон мехоҳанд «бо Рӯҳулқудс ва бо оташ» таъмид гиранд, аммо онҳо намефаҳманд, ки онҳо чизи ғайриимконро талаб мекунанд. Дар Матто 3:11-12, ки дар бораи ин сухан меронад, инчунин шарҳ дода шудааст, ки таъмид бо Рӯҳулқудс барои мӯъминон аст. Ба ҳамин монанд, Аъмол 1 танҳо зикр мекунад, ки дар давоми чанд рӯз шогирдон бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳанд гирифт, аммо на бо оташ!
Чаро? Зеро таъмид бо оташ чизи даҳшатнокро нишон медиҳад: ғарқ шудан дар оташи доварии Худо. Ҳар дарахте, ки мева намедиҳад (ҳар касе, ки барои ҷалоли Худо зиндагӣ намекунад) бурида шуда, ба оташи абадӣ партофта мешавад; ҳатто табар тайёр аст, хеле наздик ба реша (ояти 10)! Ба ҳамин монанд, доварии Худо барои онҳое, ки Худоро рад мекунанд ва ба оташи хомӯшнашаванда партофта мешаванд, наздик аст! Аз ин рӯ, «таъмид бо Рӯҳулқудс ва бо оташ» ҳеҷ гоҳ ба як шахс рӯй дода наметавонад; шумо наметавонед Рӯҳи Худоро қабул кунед ва дар айни замон ба оташи абадӣ дохил шавед. Аз ин рӯ, ибораи «бо оташ таъмид додан» ҳеҷ гоҳ дар робита ба мӯъминон истифода намешавад.
Аммо ин боз ҳам бештар аст. Дар ҳеҷ ҷои Китоби Муқаддас шумо намеёбед, ки мӯъминон имрӯз бояд барои қабули Рӯҳулқудс ё таъмид гирифтан бо Рӯҳулқудс дуо кунанд. Танҳо дар Луқо 11:13 Худованд Исо ба дувоздаҳ шогирди Худ (ҳаввориён) мегӯяд, ки Падар ба онҳо Рӯҳулқудсро медиҳад, вақте ки онҳо аз Ӯ талаб мекунанд. Ин ваъдаест, ки мо дар Аъмол 1 ва 2 иҷрошуда мебинем. Вақте ки Худованд Исо ба осмон сууд кард, шогирдон дар як ҳуҷра ҷамъ омада, дар дуо истодагарӣ карданд, дар ҳоле ки онҳо интизори омадани Тасаллидиҳанда, ки Рӯҳулқудс аст, буданд. Ваъда иҷро шуд ва дуоҳои онҳо ҷавоб ёфтанд, вақте ки пас аз муддате кӯтоҳ, дар Аъмол 2, Рӯҳулқудс бар онҳо нозил шуд. Худованд Исо як бор ба замин омад, на борҳо; ва ба ҳамин монанд, Рӯҳулқудс як бор ба замин омад ва то он даме, ки Калисо ба ҷалол бурда шавад, дар ин ҷо дар Калисо зиндагӣ хоҳад кард. Ин як бор «рехтани Рӯҳулқудс» бар ин гурӯҳи мӯъминони инфиродӣ, дар Китоби Муқаддас, «таъмид бо Рӯҳулқудс» номида мешавад.
Дар ҳеҷ ҷои дигари Китоби Муқаддас шумо дар бораи таъмид бо Рӯҳулқудс намехонед. Дар ҳеҷ ҷое мо мӯъминеро дар Китоби Муқаддас намеёбем, ки барои таъмид гирифтан бо Рӯҳи Худо дуо карда бошад, ва на дар бораи калисое, ки барои ин дуо мекард, мехонем.
Агар таҷриба ва эҳсосоти шумо ба шумо чизи дигареро нишон диҳад, шумо бояд танҳо ба таҷрибаи худ беэътимод бошед, зеро Китоби Муқаддас барои фарзанди Худо қудрати ниҳоӣ аст. Дар акси ҳол, шумо дар хатари гумроҳ шудан аз ҷониби эҳсосоти худ, ки тавассути он Шайтон кор мекунад, ва бовар кардан ба чизе, ки ба Каломи Худо баръало мухолиф аст, қарор доред.
Манфӣ: Ғамгин кардан ё хомӯш кардани Рӯҳулқудс
Вақте ки мӯъмин гуноҳ мекунад, Рӯҳулқудс аз ӯ гирифта намешавад.* Аммо Рӯҳи Худо ғамгин мешавад (Эфс. 4:30). Вақте ки мӯъмин огоҳиҳо ва насиҳатҳои Рӯҳро тавассути виҷдони худ ва Каломи Худо нодида мегирад, кори ё фаъолияти Рӯҳулқудс дар ин мӯъмин (ё дар маҷмӯъ, дар ҳаёти ҷамъомад) хомӯш карда мешавад (1 Тас. 5:19). Ин то он даме идома меёбад, ки ӯ гуноҳи худро эътироф кунад ва боз аз муоширати комил бо Падар ва Писар лаззат барад (1 Юҳ. 1:9).
Мусбат: Пур шудан аз Рӯҳулқудс
Вақте ки Рӯҳулқудс ҳар имкониятро барои роҳнамоии мо дорад, Ӯ моро ба ҳақиқати комил роҳнамоӣ мекунад (Юҳ. 16:13). Мо аз Рӯҳулқудс пур хоҳем шуд (Эфс. 5:18) – ва ин аён хоҳад шуд. Аммо ин тавассути экстазӣ, ки дар баъзе динҳо ё бутпарастӣ маъмул аст, вақте ки касе аз ҷониби қувваҳои баландтар (ғайбӣ) соҳиб мешавад, ошкор намешавад. Не, ин тавассути ҳаёт дар муошират бо Худованд, ҳаёти дуо, ибодат ва шукргузорӣ, ҳаёте, ки дар он мо ҳамчун мӯъминон якдигарро ба пайравӣ аз Худованд бовафоёна ташвиқ мекунем, ошкор мешавад (Эфс. 5:18-21; Қӯл. 3:16-17).
Рӯҳулқудс бо кадом мақсад дар мӯъмин ва дар Калисо сокин аст?
Сокиншавии Рӯҳулқудс баракати махсус ва беназир танҳо барои мӯъминони замони мост; он дар замонҳои қаблӣ маълум набуд. Ҳарчанд Рӯҳулқудс аз ибтидо дар ҷонҳо кор мекард ва барои мақсадҳо ва вазифаҳои махсус бар баъзеи онҳо нозил мешуд, Ӯ танҳо аз рӯзи Пантикост дар Аъмол 2 ва баъд аз он дар мӯъмин ва дар Калисо дар маҷмӯъ сокин шуд (ниг. Юҳанно 7:39; Аъмол 1:5; 1 Қӯринтиён 3:16, 6:19; 2 Қӯринтиён 1:21-22).
Тавре ки мо аллакай дидем, Ӯ омад, то моро водор созад, ки Падарро ибодат кунем ва Писарро ҷалол диҳем. Рӯҳ худро ҷалол намедиҳад ва Ӯ ҳатман ҷалоли ҳеҷ шахсро ба вуҷуд намеорад, ҳарчанд ӯ рӯҳонӣ ба назар расад ё тӯҳфаҳои ӯ дар назари одамон бузург ба назар расанд (Юҳ. 4:23-24, 16:13-14)!
Аз ин рӯ, сурудхонии масеҳиён ва шукргузорӣ ва ибодати мӯъминон, ки аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ мешавад, ҳеҷ гоҳ набояд такрори беохири ибораҳои сатҳӣ бидуни моҳият бошад, ки бо мусиқии ритмикӣ ё ҳатто экстазӣ ҳамроҳӣ карда мешавад, чунон ки дар байни бутпарастон аз замони насли Қобил (Ҳас. 4) маъмул буд. Калимаҳое, ки масеҳӣ ҳастанд (ё ба назар мерасанд), аммо бо ин роҳ ҳамроҳӣ карда мешаванд, омехтаи масеҳият ва бутпарастӣ мебошанд – хоси Бобил, фоҳишаи бузург дар Ваҳй 17:1.
Бисёре аз сурудҳои муосири масеҳӣ қариб ки умқи рӯҳонӣ надоранд ва фаровонии ганҷҳои ҳикмат ва донишро, ки дар Масеҳ пинҳон аст, инъикос намекунанд. Онҳо ба мантраҳои баъзе динҳо ё дигар шаклҳои бутпарастӣ монанданд, ки ба назар мерасад, ки ба баъзе шаклҳои мусиқии инҷилӣ низ роҳ ёфтаанд.
Не, ибодати масеҳӣ чизи рӯҳонӣ аст, чизест, ки дар рӯҳи мо аз ҷониби Рӯҳи Худо тавассути мулоҳиза дар бораи ҷалоли Шахс ва кори Масеҳ ба вуҷуд оварда мешавад. Ин ба таври рӯҳонӣ ифода меёбад, на бо шукӯҳу шаҳомати ошкоро ё хусусиятҳое, ки ба ҷисм муроҷиат мекунанд. Мо ба ибодат ё ибодати ҳақиқӣ тавассути навохтани барабан ё кафкӯбии ритмикӣ ва рақс, ки барои ба экстазӣ овардан ва аз даст додани худдорӣ пешбинӣ шудааст, намеоем, чунон ки баъзан дар он чизе, ки ибодат ҳисобида мешавад, рӯй медиҳад.
Не, ин Рӯҳулқудс аст, ки моро ба зиндагии боэҳтиёт, одилона ва худотарсона роҳнамоӣ мекунад (Тит. 2:12) – ва ин ба ибодати мо низ дахл дорад. Аз берун, ин ором ва ботантана аст, аммо он аз умқи дилҳои мо ба Худо боло меравад ва тавассути Рӯҳи Ӯ ба вуҷуд оварда мешавад. Ин ибодат сухани ошкорои мӯъмин ба Наҷотдиҳандаи худ, Исои Масеҳ, ва ба Падари худ дар осмон аст, то Ӯро ба хотири муҳаббати бузурги Ӯ ва ба хотири бузургии Шахси Ӯ ҷалол диҳад.
Биёед такрори беҳудаи каммоҳиятро истифода набарем, чунон ки бутпарастон то ҳол мекунанд. Каломи Худо моро дар Матто 6:7 ва Воиз 5:2 ба таври возеҳ аз ин огоҳ мекунад. Баъзе мӯъминон дар дуоҳо ва сурудҳои худ одати такрори беохири як савол ё мулоҳизаро доранд. Онҳо бисту панҷ маротиба ё бештар аз он месароянд, ки Исо моро наҷот додааст. Онҳо беохир дуо мекунанд: «Лутфан, ин корро мекунед?» Ин такрори беохир аз ибодат ё парастиш дур аст. Биёед воқеъбин бошем: Оё мо бо падару модари худ чунин сухан мегуфтем? Онҳо инро нишонаи беэҳтиромӣ ё беэътимодӣ медонистанд. Чӣ қадар камтар бояд фарзанди Худо бо чунин ҷумлаи беандеша ва такрорӣ ба Худо муроҷиат кунад?
Дар охир, биёед қайд кунем, ки вақте одамон барои тӯҳфаҳои худ ҷалол дода мешаванд, хоҳ он викар, пастор, коҳин ё мазҳаби калисо бошад, вақте ки қудрат аз ҷониби одамон истифода мешавад ва ҳама чиз дар атрофи як шахс мутамарказ мешавад, вақте ки ҳеҷ коре бе розигии як шахс, новобаста аз унвони ӯ, анҷом дода намешавад (3 Юҳ. 9-10) – пас ба таври фаровон равшан аст, ки ин корест, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо ба вуҷуд наомадааст, зеро Ӯ ба замин наомадааст, то одамонро ҷалол диҳад.
Биёед насиҳатеро, ки Худо худаш тавассути ҳавворӣ Павлус пешниҳод кардааст, риоя кунем: «Ҳама чизро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯр. 10:31 NKJV). «Ва ба Ӯ, ки қодир аст аз ҳар он чи мо талаб мекунем ё фикр мекунем, бениҳоят зиёдтар кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад, ба Ӯ дар калисо тавассути Исои Масеҳ ба ҳама наслҳо, то абад ва абад ҷалол бод. Омин» (Эфс. 3:20-21).
ЭЗОҲ
* Оятҳои Китоби Муқаддас, ба монанди Юҳанно 14:16 ва 1 Юҳанно 2:27, ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки Рӯҳулқудс дар мӯъмин абадӣ боқӣ мемонад. Ҳодисаи Довуд дар Забур 51:11 хеле фарқ мекард. Аввалан, Довуд исроилӣ буд, ки зери қонун буд; ӯ хеле пеш аз рӯзи Пантикост дар Аъмол 2 ва аз ин рӯ хеле пеш аз он ки Рӯҳулқудс ба замин омад, то дар мӯъминон зиндагӣ кунад, зиндагӣ мекард. Дар замони Аҳди Қадим, Рӯҳулқудс дар замин кор мекард, аммо дар ҳеҷ шахс ё ширкат дар ин ҷо зиндагӣ намекард. Он гоҳ Ӯ ҳамчун Шахси илоҳӣ маълум набуд (ҳақиқати сегонаи Худо танҳо дар Аҳди Ҷадид ба таври возеҳ таълим дода мешавад). Ин маънои онро дорад, ки тарҷумаи «Рӯҳи муқаддаси Худро аз ман нагир» дақиқтар аз «Рӯҳулқудси Худро аз ман нагир» аст. Ҳавворӣ Юҳанно ба мо мегӯяд, ки Рӯҳулқудс метавонад бо мӯъминони Аҳди Қадим бошад, аммо дар оянда дар онҳо хоҳад буд (аз Аъмол 2 сар карда, тавре ки шарҳ дода шуд).
Аз ҷониби Эрвин Ҳ. В. Луймес; мутобиқшуда аз «Оташ аз осмон».