Хушхабар– Октябри 2018 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Мушкилоти мо аз чӣ сарчашма мегирад?
Одамон ҳамеша мубориза мебурданд бо ин саволи қадимӣ: Мушкилоти мо аз чӣ сарчашма мегирад?
Новобаста аз он ки мо чӣ қадар кӯшиш мекунем, таҳсилот ва пул ҳеҷ гоҳ мушкилоти моро аз байн намебаранд. Баръакс, онҳо гӯё огоҳии моро аз онҳо зиёд мекунанд. Ҳам камбағалтарин ва ҳам сарватмандтаринҳо зарар мебинанд.
Овози ботинӣ ба мо мегӯяд, ки чизе намерасад. Мо худро бо Худои Қодире, ки дар назди Ӯ масъулем, номувофиқ ҳис мекунем.
Сабаби аслӣ
Мушкилоти мо танҳо аломатҳо мебошанд. Сабаби аслӣ гуноҳ ё исён бар зидди иродаи Худост. Иродаи худ бар зидди Худо ва ҳуқуқҳои мутлақи Ӯ бар мо бармехезад.
Гуноҳ дар дил дар зиндагӣ бо дараҷаҳо ва роҳҳои гуногун зоҳир мешавад; аммо натиҷаҳо якхелаанд – кори нодуруст аз сабаби интихоби нодуруст.
Гуноҳ на танҳо Худоро хафа мекунад, балки ба гуноҳкор низ зарар мерасонад: «Ҳар кӣ гуноҳ мекунад... ба ҷони худ зарар мерасонад» (Масалҳо 8:36 NKJV). Ба мо огоҳӣ дода шудааст, ки «ҳар чӣ одам мекорад, ҳамонро дарав хоҳад кард» (Ғалотиён 6:7). Таъсири гуноҳ ҳам дар ин ҷо ва ҳам дар охират мутмаин аст.
Марг табобат нест
Одамон мехоҳанд фикр кунанд, ки ҳамаи мушкилоти онҳо ҳангоми марг ба охир мерасад; аммо марг табобати гуноҳ нест ва ба бадбахтии гуноҳкор низ хотима намедиҳад. Мувофиқи Ваҳй 21:8, ҳамаи гуноҳкорони тавбанакарда «насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст».
Мо медонем, ки одамон ҳоло аз сабаби гуноҳ азоб мекашанд. Аммо фикр кунед, ки гуноҳ дар охират чӣ маъно дорад, вақте ки ҳамаи манфиатҳо, ҳаяҷонҳо ва хаёлҳои ин ҷаҳон ба охир мерасанд ва ҷони тавбанакарда воқеияти даҳшатноки доварии Худоро барои гуноҳ эҳсос мекунад!
Мо худро наҷот дода наметавонем – душмани ҷони мо барои мо хеле қавӣ аст. Дар тағйироти сиёсӣ, тағйироти экологӣ, тағйироти ҷисмонӣ ва рӯҳӣ ё пешрафтҳои илмӣ табобате барои гуноҳ вуҷуд надорад. Кодексҳои шараф ё ахлоқ низ кор намекунанд.
Ягона табобат
Танҳо Оне, ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем, метавонад моро аз бори гарон ва ҷазои гуноҳамон наҷот диҳад: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре нест... ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12).
Танҳо марги Исои Масеҳ метавонист қарзи бузурги гуноҳро пардохт кунад ва барои мо бахшиши илоҳиро таъмин кунад: «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Масеҳ сахт мехоҳад шуморо наҷот диҳад: «Писари Одам омадааст, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад» (Луқо 19:10). «Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровонтар дошта бошанд» (Юҳанно 10:10).
Интихоб аз они шумост
Оё шумо мехоҳед аз гуноҳ ва қудрати гуноҳ озод шавед? Пас, ҳоло ба Худованд Исо биёед ва гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор кунед, бовар кунед, ки Ӯ азоб кашид ва мурд, то онҳоро аз байн барад. Ӯ ваъда дод: «Касе ки назди Ман ояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун нахоҳам кард» (Юҳанно 6:37).
Оё шумо ҳоло назди Ӯ намеоед? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.