Хусусияти 1– феврали 2011 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Гунаҳ ва хатари ТАМАЪКОРӢ
Як гуноҳе ҳаст, ки дар Даҳ Аҳком ба таври возеҳ манъ шудааст, ки кам одамон онро бадӣ меҳисобанд – «Тамаъ накун». Ҳавворӣ Павлус дар номаи худ ба румиён (7:7-25) ба мо мегӯяд, ки ин амр ӯро ба табиати гунаҳкораш муттаҳам кардааст. Дар ҷои дигар ӯ мегӯяд, ки то ҷое ки ба адолати Қонун дахл дошт, ӯ ҳаёти беайб дошт (Фил. 3:6). Ӯ ҳеҷ гоҳ ба бут сар хам накарда буд, ҳеҷ гоҳ номи Худоро беҳуда нагирифта буд ва волидонашро беҳурмат накарда буд. Ӯ дурӯғ нагуфта буд, дуздӣ накарда буд, куштор накарда буд ва зино накарда буд, аммо вақте ки сухан дар бораи «Тамаъ накун» мерафт, ӯ маҷбур шуд, ки худро гунаҳкор эътироф кунад. Ӯ дарёфт, ки ин дар асл хоҳишҳои ғайриқонуниро дар ӯ барангехтааст ва ӯ дарк кард, ки гунаҳкор аст. Дар худ ӯ ҳама гуна тамаъкориро дарёфт. Ӯ натавонист фикрҳо ва хоҳишҳои худро назорат кунад ва навишт: «Медонам, ки дар ман (яъне, дар ҷисми ман) чизи неке нест» (Рум. 7:18 KJV ).
Ин чист?
Кам одамон тамаъкориро ҳамчун гуноҳи воқеӣ меҳисобанд. Ин хоҳиши қавӣ барои ба даст овардани он чизест, ки Худо аз мо боздоштааст, гарчанде ки Ӯ онро ба дигарон дода бошад. Нависандаи Ибриён ба мо инро мегӯяд: «Рафтори шумо бе тамаъкорӣ бошад ва аз он чизҳое, ки доред, қаноат кунед» (Ибр. 13:5; Фил. 4:11; 1 Тим. 6:6). Аммо мо чизҳоеро тамаъ мекунем, ки Худо ба мо доданро мувофиқ надидааст ва аз ин рӯ, ба гуноҳи тамаъкорӣ гунаҳкорем. Ин яке аз гуноҳҳои нозуктарин аст. Одамон метавонанд зоҳири тақво ва диндорӣ нишон диҳанд ва боз ҳам ба ин гуноҳ гунаҳкор бошанд. Худованди мо Исо мардонро барои ин гуноҳи тамаъкорӣ бо суханони возеҳ сарзаниш кард.
Дар Луқо 12:13-15 мо қиссаи мардеро мехонем, ки назди Исо омада гуфт: «Устод, ба бародарам бигӯ, ки меросро бо ман тақсим кунад». Ҳоло дар ин ҳеҷ чизи нодурусте ба назар намерасад. Аён аст, ки падар мурда буд ва мерос ба ихтиёри бародари ин мард гузошта шуда буд. Шояд як писар дар хона зиндагӣ мекард ва дигаре дар дурӣ, ва писари дар хона буда хулоса кард, ки баъзе аз моликиятҳо аз они ӯст. Ҳарду бародар шояд Исоро мешинохтанд ва ба адолати Ӯ эътимоди калон доштанд, аз ин рӯ, яке аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо бародараш дар ин бора сӯҳбат кунад. Аммо Исо ба ӯ гуфт, ки Ӯ ба дунё наомадааст, то чунин чизҳоро танзим кунад. Ва сипас Ӯ ба ҳарду бародар гуфт: «Эҳтиёт кунед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед: зеро ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест». Хоҳиши ин мард беқарорӣ, норозигӣ ва дилеро нишон медод, ки ба чизе даст мекашид, ки Худо дар айни замон боздошта буд. Чаро аз он чизе, ки Худо аллакай додааст, қаноат накунем?
Аз он ҳазар кунед!
Тамаъкорӣ на танҳо муҳаббат ба пул аст, балки кӯшиши пайдо кардани қаноатмандӣ дар чизҳои муваққатӣ низ мебошад (Хур. 20:17). Мо дар тӯли ҳаёт «чизҳо»-ро ҷамъ мекунем, ки бисёре аз онҳо комилан беарзишанд – аммо мо онҳоро захира мекунем. Мо кӯшиш мекунем, ки хонаи зебо, замини бештар, мебели гаронбаҳотар, мошини хубтар, либоси зеботар дошта бошем ва мо захира кардан ва ҷамъ карданро идома медиҳем. Ва сипас марг меояд, ва чӣ қадар вақт иҷрокунандагони мо барои тақсим кардани ҳамаи партовҳо доранд! Исо ба ин мард гуфт: «Ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест» (Луқ. 12:15). Аммо мо тавре рафтор мекунем, ки гӯё бузургтарин некӣ дар рӯи замин аз афзудани моликияти мо иборат аст.
Баъзеҳо метавонанд пурсанд: «Мо бо ҳамаи чизҳое, ки ба мо лозим нест, чӣ кор кунем?» Хушбахттарин мард на он касест, ки бештар дорад, балки он касест, ки чизҳои хуберо, ки Худо ба ӯ супурдааст, бо дигарон мубодила мекунад. Вақте ки ҳокими ҷавони сарватманд аз Исо пурсид: «Барои мерос гирифтани ҳаёти ҷовидонӣ чӣ кор кунам?» (Луқ. 18:18), Ӯ гуфт: «Ҳамаи он чиро, ки дорӣ, фурӯш ва ба камбағалон деҳ, ва дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт» (Луқ. 18:22). Луқо 18:23 мегӯяд, ки вақте ҳокими ҷавони сарватманд «инро шунид, хеле ғамгин шуд, зеро ӯ хеле сарватманд буд». Ҳеҷ кас наҷот нахоҳад ёфт, ки танҳо барои худ зиндагӣ мекунад. Ӯ бояд ба ҷое биёяд, ки аз гуноҳ муттаҳам шуда, аз он рӯй гардонад ва танҳо ба Масеҳ барои наҷот эътимод кунад. Ҳамаи мо хуб мекунем, ки ба ин огоҳӣ гӯш диҳем: «Эҳтиёт кунед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед» (Луқ. 12:15).
Ин як гуфтаи қадимии яҳудӣ аст, ки мо ба ин дунё бо дастҳое таваллуд мешавем, ки ба ҳар чизе, ки ба даст оварда метавонем, даст мекашем, аммо вақте ки мемирем, дастҳои мо кушодаанд, бе ҳеҷ чиз дар онҳо. Чаро чизҳоро захира кунем? Чаро онҳоро бо мубодилаи онҳо лаззат набарем? Худованд масали як заминдори сарватмандро гуфт (Луқ. 12:16-21), ки танҳо дар бораи роҳати худ фикр мекард ва ҳеҷ гоҳ фикр намекард, ки он чизе, ки Худо ба ӯ супурдааст, бояд барои ҷалоли Ӯ ва барои баракати дигарон истифода шавад. «Ӯ гуфт: “Чӣ кор кунам, зеро ҷое надорам, ки ҳосили худро нигоҳ дорам?” Ва ӯ гуфт: “Ман ин корро мекунам: анборҳои худро вайрон мекунам ва калонтар месозам; ва дар он ҷо ҳамаи ҳосил ва моли худро нигоҳ медорам.”»
Ин мард танҳо дар бораи худ фикр мекард. Ӯ анборҳои «калонтар» барои «ҳамаи» моли худ сохт. Ӯ метавонист бигӯяд: «Ба ман ин ҳама мол лозим нест. Ман метавонам ба камбағалон ва ниёзмандон кӯмак кунам ва шодии донистани он ки коре беғаразона кардаам, дошта бошам». Аммо танҳо дар бораи худ фикр карда, ба ҷони худ гуфт: «Эй ҷон, ту барои солҳои зиёд моли бисёр захира кардаӣ; роҳат кун. Бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун» (Луқ. 12:19). Ӯ танҳо дар бораи қонеъ кардани хоҳишҳои худ фикр мекард, ҳаёти роҳатро барои солҳои оянда тасаввур мекард, ба ҷои баракат додани дигарон. Дар тамаъкорӣ ва рӯҳияи дастгиркунандаи худ қаноатманд, ӯ он шаб ба хоб рафт ва аз ҳар як айшу ишрат лаззат мебурд. Аммо ӯ вақте бедор шуд, ки овози Худоро шунид, ки мегуфт: «Эй аблаҳ, ин шаб ҷони ту аз ту талаб карда мешавад: ва он гоҳ ин молҳо аз они кӣ хоҳанд буд?» (Луқ. 12:20).
Дар давоми чанд рӯз дӯстон аз назди тобути ӯ гузашта мегуфтанд: «Чӣ қадар табиӣ ба назар мерасад!» Сипас адвокатҳо дар бораи амволи ӯ баҳс карданро сар карданд ва ҳамаи чизҳои дар анборҳои ӯ нигоҳ дошташуда ба ҳар тараф пароканда шуданд. Ин поёни ҳаёти ин марди тамаъкор буд, аммо поёни мавҷудияти ӯ набуд. Ӯ ба абадият рафт, то бо Худое вохӯрад, ки ӯро нодида гирифта буд, Худое, ки дар тӯли ҳаёташ ба ӯ раҳмат меборид, аммо ҳеҷ гоҳ миннатдорӣ нагирифт. Ӯ ба абадият рафт, то бо Худованд Исое рӯ ба рӯ шавад, ки ӯро ҳеҷ гоҳ эътироф накарда буд. Ӯ он қадар ба ҷамъ кардани ганҷҳо барои худ дар рӯи замин банд буд, ки барои абадият ҳеҷ гуна тадбир наандешида буд.
Онро мағлуб кунед!
Сарвати мо ҳар чӣ бошад ҳам, агар Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ нашиносем, мо дар ҳақиқат сарватманд нестем. Вақте ки онҳо дар калисои Лаодикия гуфтанд: «Ман сарватмандам ва бо молҳо афзудаам ва ба ҳеҷ чиз ниёз надорам», Исо гуфт: «Ту бадбахтӣ, ва мискинӣ, ва камбағалӣ, ва кӯрӣ, ва урёнӣ». Онҳо фикр мекарданд, ки ҳама чизро доранд, аммо дар асл ҳеҷ чиз надоштанд, зеро бе Масеҳ буданд. Бе Масеҳ мо аз камбағалтарин камбағалонтарем. Мо метавонем аз доштани баъзе аз молҳои ин дунё фахр кунем, аммо мо дар назди Худо ҳамчун гадоёни мутлақ истодаем. Худованд ба чунин одамон мегӯяд: «Ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ санҷидашударо бихарӣ, то ки сарватманд шавӣ» (Ваҳй 3:17-18). Худо ин сарватро ба ҳамаи онҳое медиҳад, ки аз Ӯ мепурсанд. Агар мо Масеҳро надошта бошем, мо бадбахтона камбағалем.
Пас аз он ки мо ба Масеҳ эътимод кардем, моро аз ҷамъ кардани ганҷҳо барои худ дар рӯи замин, ки дар он ҷо куя ва зангзанӣ вайрон мекунанд ва дар он ҷо дуздон даромада, медузданд, огоҳ мекунанд. Ба ҷои ин, ба мо гуфта мешавад, ки «Барои худ ганҷҳо дар осмон ҷамъ кунед, ки дар он ҷо на куя ва на зангзанӣ вайрон намекунанд ва дар он ҷо дуздон даромада, намедузданд» (Мат. 6:19-20). Ҳатто масеҳиён дар хатари ин рӯҳияи тамаъкорӣ қарор доранд. Хушбахт аст он касе, ки ба ҷои ҷамъ кардани ганҷҳо дар рӯи замин, ганҷро пешакӣ ба осмон мефиристад, то дар он ҷо лаззат барад.
Чӣ тавр ман дар осмон ганҷ ҷамъ мекунам? Ҳар коре, ки ман барои дигарон ба номи Ӯ мекунам, ва ҳар чизе, ки ман ба ниёзмандон ба номи Ӯ медиҳам, ганҷест, ки дар бонки осмон гузошта шудааст. Чунин пасандозҳо сад баробар фоиз мегиранд, зеро Масеҳ гуфт: «Ҳар касе, ки хонаҳоро ... ё заминҳоро ба хотири Ман тарк кардааст, сад баробар хоҳад гирифт ва ҳаёти ҷовидониро мерос хоҳад гирифт» (Мат. 19:29).
Касе метавонад бигӯяд: «Ман намефаҳмам, ки дар тамаъкорӣ чӣ қадар бадӣ ҳаст». Ӯ шояд ҳоло дар он ҳеҷ чизи ҷиддие набинад, аммо агар он ӯро аз осмон дур нигоҳ дорад, онро дар ҳақиқат ҷиддӣ хоҳад ёфт. Шумораи бешумори одамон аз сабаби ин гуноҳи тамаъкорӣ аз осмон дур мондаанд. Он байни онҳо ва наҷоти ҷонҳои онҳо қарор гирифтааст.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
Ин мақола аз китоби Ҳ. А. Айронсайд Суханрониҳо дар бораи Инҷили Луқо(Loizeaux Bros; Ню-Йорк, '60), саҳ. 406-412. Бо иҷозат истифода шудааст.