Хушхабар– Июл/Август 2014 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Дар сутуни оташ сӯзонида шуд!
Охирин шахсе, ки дар Шотландия барои Масеҳ шаҳид шуд, Уолтер Милл буд, ки соли 1558 дар Эдинбург сӯзонида шуд. Ин шахс бо иттиҳоми бидъат маҷбур шуд, ки вазифаҳои рӯҳонии худро тарк карда, фирор кунад. Аммо ӯ ба зудӣ дастгир ва ба зиндон андохта шуд.
Вақте ки аз ӯ пурсиданд, ки оё ӯ аз «ақидаҳои» худ даст мекашад, ӯ ҷавоби манфӣ дод ва гуфт, ки «даҳ ҳазор ҷонро аз даст медиҳад, аммо як зарра аз он принсипҳои осмониро, ки аз овози Наҷотдиҳандаи муборакаш гирифта буд, тарк намекунад». Дар натиҷа, ҳукми маҳкумият фавран ба ӯ дода шуд ва ӯро барои иҷрои ҳукм дар рӯзи дигар ба зиндон бурданд.
Ин имондори устувор ба Масеҳ ҳаштоду дусола ва хеле бемор буд; ва аз ин рӯ, гумон мерафт, ки ӯро базӯр шунидан мумкин аст. Аммо, вақте ки ӯро ба ҷои қатл бурданд, ӯ эътимоди рӯҳонии худро бо чунин далерӣ ва дар айни замон оромӣ баён кард, ки ҳатто душманонашро ба ҳайрат овард. Ҳамин ки ӯро ба сутун бастанд ва чӯбҳоро оташ заданд, ӯ ба тамошобинон чунин муроҷиат кард: «Сабаби азоби ман имрӯз на барои ягон ҷиноят аст (гарчанде ки ман худро гунаҳкори бадбахт медонам), балки танҳо барои ҳимояи ҳақиқат, чунон ки дар Исои Масеҳ аст; ва ман Худоро ҳамд мегӯям, ки маро бо раҳмати Худ даъват кардааст, то ҳақиқатро бо ҳаёти худ мӯҳр занам; ки чӣ тавре ки онро аз Ӯ гирифтам, ҳамон тавр онро бо хоҳиши худ ва бо шодӣ барои ҷалоли Ӯ қурбон мекунам. Аз ин рӯ, агар шумо хоҳед, ки аз марги абадӣ наҷот ёбед, дигар аз дурӯғҳои зиддимасеҳ фирефта нашавед: балки танҳо ба Исои Масеҳ ва раҳмати Ӯ такя кунед, то аз маҳкумият наҷот ёбед». Сипас ӯ илова кард, ки умед дорад, ки ӯ охирин шахсе хоҳад буд, ки дар Шотландия аз сабаби дин ба қатл мерасад. Ҳамин тавр, ин масеҳии парҳезгор бо шодӣ ҷони худро дар ҳимояи ҳақиқати Инҷили Масеҳ қурбон кард, бешубҳа, ки ӯ шарики Малакути осмони Ӯ хоҳад шуд.
Аз ҷониби Ҷон Фокс (мутобиқшуда)
Баъзе оятҳои Китоби Муқаддас дар бораи азобҳои Масеҳ Дар бораи Худованд Исои Масеҳ,забурнавис навиштааст: «Онҳое ки маро бесабаб нафрат доранд, аз мӯйҳои сарам зиёдтаранд; онҳое ки маро ноҳақ нобуд кардан мехоҳанд, тавоноянд... Мазаммат дили маро шикаст, ва ман пур аз ғамгиниам; ман касеро ҷустам, ки раҳм кунад, аммо набуд; ва тасаллиятдиҳандагонро, аммо наёфтам. Онҳо ҳамчунин ба ман барои хӯрокам талха доданд, ва барои ташнагиам ба ман сирко доданд, то бинӯшам».—Забур 69:4,20-21 NKJV Дар мавъиза ба ҳозирон,ҳавворӣ Петрус гуфт: «Аммо он чизҳоеро, ки Худо ба воситаи даҳони ҳамаи пайғамбарони Худ пешгӯӣ карда буд, ки Масеҳ азоб хоҳад кашид, Ӯ ҳамин тавр иҷро кард. Пас, тавба кунед ва табдил ёбед, то гуноҳҳои шумо пок шаванд, то замонҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд».—Аъмол 3:18-19 Ва Петрус дар бораи Худованд Исо навиштааст:«Масеҳ низ барои мо азоб кашид... ‘Ки ҳеҷ гуноҳе накард, ва дар даҳони Ӯ фиреб ёфт нашуд’; ки вақте Ӯро дашном медоданд, Ӯ дар ҷавоб дашном намедод; вақте Ӯ азоб мекашид, Ӯ таҳдид намекард, балки Худро ба Ӯе, ки одилона доварӣ мекунад, супурд; ки Худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми Худ бар дарахт бардошт, то мо, ки ба гуноҳҳо мурдаем, барои адолат зиндагӣ кунем».—1 Петрус 2:21-24 Оё шумо имрӯз ба Ӯ эътимод мекунед? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.