Хушхабар– Октябри 2021 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Худо чаро ин қадар мушкилиҳоро дар ҷаҳон иҷозат медиҳад?
Мушкилиҳои ҷаҳон бешуморанд. Чаро бегуноҳон аксар вақт барои гунаҳкорон азоб мекашанд? Чаро меъёри дурусту нодуруст аз байн рафтааст? Чаро ҷангҳо ҳастанд? Ин ва дигар саволҳо бисёр одамонро водор мекунанд, ки ба Худо шубҳа кунанд ва мавҷудияти Ӯро зери суол баранд.
Қисме аз ҷавоби ин гуна саволҳоро дар Забур 115:16 пайдо кардан мумкин аст, ки мегӯяд: «Осмон, бале, осмонҳо аз они Худованд аст; аммо заминро Ӯ ба фарзандони одам додааст» (NKJV). Бале, заминро Худо ба инсон додааст. Аз ин рӯ, барои мушкилиҳои ҷаҳон инсон масъул аст, на Худо! Ғайр аз ин, вақте ки савол дода мешавад, ки «Чаро Худо мушкилиҳоро қатъ намекунад?», қобилияти Ӯ зери шубҳа нест, балки ба назар мерасад, ки Ӯ амал намекунад. Пас, чаро Худо зоҳиран дар ин бора коре намекунад?
Як дақиқа фикр кунед,зеро ин ҷавоби воқеӣ аст: Он чизе, ки Худо бояд қатъ кунад, одамон ҳастанд; ин зӯроварӣ, ҳасад, худхоҳӣ, беинсофӣ ва бисёр чизҳои дигари онҳост. Оё мо омодаем, ки Худо ин чизҳоро дар мо қатъ кунад? Аз ин рӯ, тамоми масъала аслан шахсӣ аст. Дар бораи худхоҳӣ, ҳасад, хашм, гуноҳи шумо чӣ? Паём ба ҳар як шахс ин аст: агар шумо омода набошед, ки Худо дар ҳаёти шумо оғоз кунад, шумо дигар ҳеҷ гоҳ ба таври одилона савол дода наметавонед, ки «Чаро Худо мушкилиҳоро қатъ намекунад?»
Як чиз аниқ аст: рӯзе меояд, ки Худо дар шахси Худованд Исои Масеҳ ба корҳои ҷаҳонӣ дахолат мекунад, то ҳар чизеро, ки дар ҷаҳон бад ва гуноҳкор аст, нобуд созад. Агар мо аз он чизе, ки Худо бояд доварӣ кунад, яъне гуноҳ дар ҳаёти мо, ҷудо шуданро рад кунем, пас ногузир мо ба доварии он ҷалб мешавем. Агар Худо ҳоло хомӯш ба назар расад, ин аз он сабаб аст, ки Ӯ мехоҳад бо одамон бо раҳмат муносибат кунад, на бо доварӣ (2 Пет. 3:9).
Вақте ки савол дода мешавад, ки «Чаро Худо мушкилиҳоро қатъ намекунад?», оё шумо ҳеҷ гоҳ дар бораи салиб фикр кардаед? Чаро Худо онро дар он ҷо қатъ накард? Чаро Худо Писари Худро аз куштори судӣ аз дасти мардони шарир наҷот надод? Ба ин танҳо як ҷавоб ҳаст: «Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадкирдориҳои мо кӯфта шуд» (Иш. 53:5). Худо онро иҷозат дод, то доварии гуноҳи мо дар салиб бардошта шавад. Аз ин рӯ, Ӯ ҳоло метавонад бо инсоният бо раҳмат муносибат кунад, зеро доварӣ иҷро шудааст.
Бале, ҳама доварӣ хоҳанд шуд. Ибриён 9:27 мегӯяд: «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ». Тафовути ягона ин аст: ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳи маслубшуда ва эҳёшуда эътимод ва имон доранд, метавонанд бигӯянд, ки доварӣ барои онҳо оянда нест, балки гузашта аст. Чизи аҷиб ин аст, ки дар посух ба тавба ва имон, Худо метавонад ба шумо қудрат диҳад, ки мушкилиҳоро дар ҳаёти худ қатъ кунед. Ӯ ҳаёт ва қудрати Худро ба шумо медиҳад. «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд» (Юҳ. 1:12). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил «Чаро Худо ин қадар мушкилиҳоро дар ҷаҳон иҷозат медиҳад?» аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.