Хушхабар – Сентябри 2020 – Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
10 сабаб, ки ман ҳеҷ гоҳ худро намешӯям
Инҳоянд сабабҳо:
- Маро дар кӯдакӣ маҷбур мекарданд, ки худро шӯям.
- Ман пештар худро мешустам, аммо ин вақти зиёдро мегирифт ва дилгиркунанда буд.
- Одамоне, ки худро мешӯянд, фикр мекунанд, ки онҳо аз дигарон тозатаранд.
- Раковина ҳамеша банд аст.
- Намудҳои гуногуни собун ин қадар зиёданд, ки ман наметавонам қарор кунам, ки кадомаш дуруст аст.
- Истеҳсолкунандагони собун танҳо пули шуморо мехоҳанд.
- Ҳамсолон ва дӯстони ман ҳеҷ гоҳ худро намешӯянд.
- Вақте ки ман калонтар ва то андозае ифлостар мешавам, шояд ба шустан шурӯъ кунам.
- Ман баъзан дар рӯзи таваллудам, ё Мавлуди Исо ва Пасха худро мешӯям.
- Ман барои шустан хеле банд ҳастам.
Аммо мо ҳама бояд худро шӯем!
Новобаста аз он ки мо чӣ қадар баҳонаҳо пайдо карда метавонем, мо ҳама бояд худро шӯем – ва мо инро медонем!
Мо на танҳо ба шустани бадани худ ниёз дорем, балки мо рӯҳ ва ҷон дорем, ки ба поксозӣ ниёз доранд – чизе, ки собун ва об ҳеҷ гоҳ карда наметавонанд! Худо дар Каломи Худ ба мо мегӯяд: «Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест... Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:10,23 NKJV).
Худо метавонад моро беайб тоза кунад аз дарун, зеро ин Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд: «Хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳ. 1:7). Танҳо як Наҷотдиҳанда ҳаст, ки барои гуноҳкорони ифлос мурд, аз ин рӯ қарор оддӣ аст. Новобаста аз он ки ҷавон ҳастем ё пир, мо бояд гуноҳҳои худро шуста партоем.
Шустан бо собун ва об шояд беҳудаи вақт ба назар расад, аммо вақте ки мо дарк мекунем, ки мо ифлос ва нафратовар ҳастем, аз дарун бо гуноҳ олуда шудаем, мо метавонем бо тавба ба Худо рӯ оварем ва аз сели поксозии ҷон, ки аз Писари маҳбуби Ӯ дар салиби Ҷолҷото ҷорӣ шуд, истифода барем! «Худо... ба ҳама одамон дар ҳама ҷо амр медиҳад, ки тавба кунанд, зеро Ӯ рӯзеро таъин кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат ба воситаи Марде [Исои Масеҳ], ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард. Ӯ ба ҳама бо эҳёи Ӯ аз мурдагон инро кафолат додааст» (Аъмол 17:30-31).
Вақте ки мо шуста мешавем ва аз гуноҳҳо ва бадкориҳои худ пок мешавем, мо дарк мекунем, ки дар назари Худо пок ва комилан беайб будан чӣ қадар ҳаяҷоновар аст.
Мо набояд интизори рӯзи махсусе дар ҳаёти худ бошем ё дар бораи он ки ҳамсолон ва дӯстони мо чӣ мегӯянд, хавотир шавем. Баръакс, мо бояд ҳозир вақт ҷудо кунем, то ба хуни гаронбаҳои Масеҳ ғарқ шавем ва ҳама доғҳои гунаҳкори худро аз даст диҳем, «дониста, ки шумо на бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ё тилло, аз рафтори бемақсади худ, ки аз падаронатон ба мерос гирифтаед, наҷот ёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, чун баррае беайб ва бедоғ» (1 Пет. 1:18-19).
Агар шумо ҳеҷ гоҳ пок нашуда бошед аз гуноҳҳои худ, то пир шуданатон интизор нашавед. Ҳозир ба Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ бовар кунед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
