Хушхабар– Январи 2011 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
ИН СОЛИ НАВ
Чаро ба Худо бовар накунем?
Ҳаёт пур аз огоҳиҳост: чароғҳои дурахшанда дар гузаргоҳи роҳи оҳан, ҳуштаккашии қатораи наздикшаванда ва аломатҳои огоҳкунанда, ба монанди «Пеш аз гардиши тез», «Хатар! Шиддати баланд» ва «Дохил нашавед». Вақте ки мо сиренаи полисро мешунавем, зуд аз роҳ дур мешавем. Аммо вақте ки Худо моро огоҳ мекунад, ки «аз хашми оянда гурезед» (Матто 3:7 NIV ) мо бепарвоем. Оё огоҳии Худо аз ҳамаи инҳо муҳимтар нест?
Агар тамғаи огоҳкунанда дар шиша «Заҳр» навишта шуда бошад, мо бо мундариҷаи он эҳтиёткор мешавем. Агар мақомоти тандурустӣ гӯянд, ки об олуда аст, мо нӯшидани онро бас мекунем. Аммо вақте ки Худо ба мо мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23), мо ба гуноҳ кардан идома медиҳем.
Агар рассом аломате гузорад, ки «Ранги тар»-ро огоҳ мекунад, мо даст намерасонем. Агар мо аломати «Даромадан манъ аст»-ро бинем, дур меистем. Аммо вақте ки Худо ба мо мегӯяд, ки «ҷоне, ки гуноҳ мекунад... хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:20), мо ба гуноҳ кардан идома медиҳем.
Агар духтур гӯяд ки шахс бемории сироятӣ дорад, мо дур меистем. Агар барои чорабинии варзишӣ чипта лозим бошад, мо онро мехарем. Аммо вақте ки Исо мегӯяд: «Ҳеҷ кас Малакути Худоро дида наметавонад, агар аз нав таваллуд нашавад» (Юҳанно 3:3), мо Каломи Ӯро нодида мегирем.
Агар аломате гӯяд«Намунаи ройгон», мо боварӣ ҳосил мекунем, ки онро мегирем. Аммо вақте ки Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ҳадяи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:23), мо ҷавоб медиҳем: «Ҳоло не», ҳарчанд ба он сахт ниёз дорем. Аз ин рӯ, бисёр одамон то абад гум шудаанд!
«Мо шаҳодати инсонро қабул мекунем,аммо шаҳодати Худо бузургтар аст... Ва ин аст шаҳодат: Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:9-12). Мо ба огоҳиҳои одамон ҷавоб медиҳем. Чаро ба огоҳиҳои Худо не? Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
Ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
