Хизмат– Июл/Август 2013 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Шоҳидон
Пас, вақте ки онҳо ҷамъ омаданд, аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Худовандо! Оё дар ин вақт Подшоҳиро ба Исроил барқарор хоҳӣ кард?» Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Донистани замонҳо ва вақтҳое, ки Падар дар ихтиёри Худ гузоштааст, кори шумо нест. Лекин вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, қувват хоҳед ёфт; ва шумо дар Ерусалим, дар тамоми Яҳудия ва Сомария, ва то ақсои замин шоҳидони Ман хоҳед буд». — Аъмол 1:6-8 NKJV
Шогирдон таваҷҷӯҳ доштанд ба замонҳо ва барқароршавии Исроил. Аммо иродаи Худованд ин буд, ки онҳо ҳангоми берун рафтан, ё маҷбур шудан ба берун рафтан, ба минтақаи васеътари имкониятҳо шоҳидони Ӯ бошанд. Пешниҳод шудааст, ки забони ин порча фикри «дар рафти онҳо» ё роҳгардии ҳаррӯзаро дастгирӣ мекунад. Ҳангоми пеш рафтан дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ, онҳо бояд шоҳидони Ӯ мебуданд.
Ҳамчунин дар роҳи мо, ҳар куҷое ки моро барад – ба кишварҳои хориҷӣ, ба ҷои кор, ба кампуси коллеҷ, ё ба мағозаи хӯрокворӣ – мо бояд шоҳидони Масеҳ бошем. Ин маънои «воизӣ»-и доимиро надорад, балки аксар вақт танҳо бо амалҳо, аксуламалҳо ва муносибатҳои мо ҳузур ва афзалиятҳои Масеҳро дар ҳаёти худ нишон медиҳем. Шаҳодат додан ҳатто метавонад дар набудани сухан дар ҳолатҳое бошад, ки ҷаҳони беимон интизори таркиши шикоят ё баҳс аст. Аммо дар ниҳоят, паёми гуфторӣ аст, ки одамонро ба Масеҳ равона мекунад, чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда инро хеле хуб анҷом дод (Юҳ. 1:29). Он метавонад калимаи чопшуда ва сабтшударо дар бар гирад, зеро мо Инҷилро тавассути рисолаҳо, адабиёт, CD ва дигар воситаҳо пешниҳод мекунем.
Дар бораи усулҳои шаҳодатдиҳӣ бисёр таълим дода шудааст – аксари он муфид аст, дар ҳоле ки баъзеи он танҳо ҳикмати ҷисмонӣ ё инсонӣ аст. Ин на як муаррифии моҳиронаи «тайёр» аст, ки фоида меорад; балки ифодаи тоза ва бо Рӯҳ роҳнамоишудаи Масеҳ аст. Тоза ҳамеша аз тайёр беҳтар аст!
Ду соҳа мавҷуд аст ки одатан қисми шаҳодатдиҳӣ мебошанд. Яке ин аст сӯҳбат. Мо метавонем дар бораи обу ҳаво, варзиш ва дардҳои худ сӯҳбат кунем. Доираи мавзӯъҳо беохир аст. Дар ҳоле ки ҳаёти мо бояд худ шоҳид бошад, мо набояд хомӯш бошем. Масеҳ бо одамон сӯҳбат мекард! Ин бо зани назди чоҳ дар Юҳанно 4 аён аст. Инчунин аён буд, ки Ӯ одамонро дур намекард, ба истиснои худсаронаҳои саркаш (Луқ. 15:1). Ӯ аён аст, ки шахсияти хуб дошт ва дар сӯҳбат иштирок мекард.
Дуюм, ва он чизе ки мо душвортарин мешуморем, ин аст гузариш. Масеҳ албатта инро бо зан комилан анҷом дод. Он чизе ки дар олами табиӣ оғоз ёфт, дар олами рӯҳонӣ ба охир расид (Юҳ. 4:10). Ба ин оятҳо нигаред, то бубинед, ки чӣ тавр як изҳороти оддӣ сӯҳбатро тағйир дод:
- «Зане аз Сомария барои обкашӣ омад. Исо ба вай гуфт: “Ба Ман об деҳ”» (Юҳ. 4:7).
- «Пас, Филиппус ба сӯи ӯ давид ва шунид, ки ӯ аз пайғамбар Ишаъё мехонад, ва гуфт: “Оё мефаҳмӣ, ки чӣ мехонӣ?”» (Аъмол 8:30).
- «Он гоҳ Павлус дар миёни Ареопаг истода, гуфт: “Эй мардони Афина, мебинам, ки шумо дар ҳама чиз хеле диндор ҳастед”» (Аъмол 17:22).
Дар ин ҷо чизе тайёр нест! Ин гӯши ҳассосро талаб мекунад, ки ба шарҳ ё саволе гӯш диҳад, ки имконияти гузариш ба сӯҳбати рӯҳониро фароҳам меорад. Шояд барои гузариш мо метавонем савол диҳем,
- «Дар бораи ҳаёт пас аз марг чӣ фикр доред?»
- «Оё шумо ягон эътиқоди рӯҳонӣ доред?»
- «Оё шумо фикр мекунед, ки ҷаҳон ба охир мерасад?»
- «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред?»
Варианти дигар ин аст, ки изҳорот диҳед, масалан:
- «Ман ба офариниш бовар дорам».
- «Оё медонед, ки пешгӯиҳои Китоби Муқаддас сад фоиз дурустанд?»
Хоҳ Худованд Исои Масеҳ буд,Петрус, Филиппус ё Павлус, ҳамаи онҳо сӯҳбатро аз табиӣ ба рӯҳонӣ гузарониданд. Варақаҳои Инҷил ва дигар васоити ахбори омма низ роҳҳои аълои ин кор мебошанд.
Илова бар гӯши шунаво, шаҳодатдиҳӣ хоҳиши самимӣ барои муаррифии Масеҳ ба ҷони гумшударо талаб мекунад. Ин мусобиқа нест, ки кӣ «бештарин одамонро ба Масеҳ меорад». Ин дар бораи муаррифии Масеҳ дар ҳақиқат аст. Ин аст он чизе ки шоҳиди Масеҳ мекунад. Шумо дар ин мавқеи аз ҷониби Худо додашуда чӣ гуна кор мекунед?
Аз ҷониби Стив Ҳулшизер (Бо иҷозат аз Spread The Word, Inc., таҳриршуда)