Мулоҳизаи Соли нав—Фариштаи ман

Банӣ-Исроил аз ғуломии Миср бо воқеаҳои мӯъҷизанок ва пурқудрате, ки дар Иди Фисҳ ва убури Баҳри Сурх рух доданд, озод шуданд. Худо аз номи онҳо амал мекард ва онҳо наҷоти Худовандро диданд. Худо ваъда дода буд, ки онҳоро ба сарзамини «ширу асал», сарзамини ваъдашуда меорад. Аммо, онҳо аз сабаби нофармонии худ чил солро дар биёбон пеш аз расидан ба он ҷо мегузаронанд. Он чизе, ки бояд танҳо як сафари ёздаҳрӯза мебуд, як наслро дар бар гирифт (Такрори Шариат 1:2–3). Бо вуҷуди ин, Худо Фариштаи Худро пеши онҳо фиристод, то онҳоро ба сарзамини ваъдашуда биёрад—Ӯ дар ҷои дигар «Фариштаи ҳузури Ӯ» номида мешавад (Ишаъё 63:9).

Ин Фаришта дар ояти 23 низ ҳамчун «Фариштаи ман» номида мешавад. Худо на ба Мусо, ё ягон фариштаи оддӣ, балки ба Фариштаи Яҳува, як Христофания, зуҳури Писари Худо дар Аҳди Қадим ишора мекард (ниг. Хуруҷ 3:2; Еҳушаъ 5:13–15). Ин Фаришта онҳоро нигоҳ медошт ва онҳоро ба «ҷое, ки Ман тайёр кардаам» мебурд.

Ин чизҳо танҳо сояҳои моҳияте мебошанд, ки мо ҳамчун масеҳиён дорем. Худованд Исои Масеҳ пеши мо рафтааст, Пешрав, ки ба даруни парда даромадааст. Ӯ гуфт: «Ман меравам ва барои шумо ҷой тайёр мекунам» (Юҳанно 14:3). Ӯ ваъда дод, ки бармегардад ва моро шахсан ба он ҷо мебарад; на ба як қитъаи замини ваъдашуда дар рӯи замин, балки ба «манзилҳои бисёри» осмон. Ӯ моро дар роҳ нигоҳ медорад ва сипас моро ба ҷое, ки Ӯ тайёр кардааст, мебарад.

Вақте ки мо соли навро мулоҳиза мекунем, биёед дар хотир дорем, ки Худо Фариштаи ҳузури Худро фиристодааст, то ҳамеша бо мо бошад, ва шояд ин ҳамон соле бошад, ки Ӯ худаш моро ба ҷое, ки тайёр кардааст, мебарад!