Дар Масеҳ мондан
Дар Ман бимонед, ва Ман дар шумо. Чӣ тавре ки шоха наметавонад аз худ мева диҳад, агар дар ток намонад, шумо низ наметавонед, агар дар Ман намонед. Ман ток ҳастам, шумо шохаҳо ҳастед. Ҳар кӣ дар Ман бимонад, ва Ман дар ӯ, меваи бисёр медиҳад; зеро бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед. Юҳанно 15:4–5 Юҳанно 15:4-5 · NKJV
Ҳамилтон Смит
Дар Масеҳ мондан имтиёзи моро, инчунин масъулияти моро барои доимо дар вобастагӣ ба Масеҳ роҳ рафтан нишон медиҳад. Чунон ки яке гуфтааст, дар Масеҳ мондан наздикии амалии одатшудаи дил ба Ӯст. Агар мо фаҳмида бошем, ки мева такрори хислати Масеҳ аст, ки бо «муҳаббат, шодӣ, худдорӣ» ифода ёфтааст, мо дарк хоҳем кард, ки чунин идеалро бо қувваи худ ба даст овардан мумкин нест. Дарки аълои ахлоқии мева аз як тараф ва заъфи аз ҳад зиёди мо аз тарафи дигар моро ба ҳақиқати суханони Худованд бовар мекунонад: «Бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед». Меваи Ӯ дар ҳақиқат ба таъми мо ширин буда метавонад, аммо танҳо вақте ки мо дар зери сояи Ӯ мемонем, мо аз меваи Ӯ баҳра хоҳем бурд.
Бе нур ва гармии офтоб токи табиӣ мева дода наметавонист, ва агар мо дар нур ва муҳаббати ҳузури Масеҳ намонем, мо низ бемева хоҳем буд. Агар мо дар Масеҳ бимонем, пас дар ҳақиқат Масеҳ дар мо хоҳад буд, ва агар Масеҳ дар мо бошад, мо хислати зебои Масеҳро нишон хоҳем дод.
Ҳамин тариқ, маълум мешавад, ки мева бо сохтани мева ҳамчун объект ё бо фикр кардан дар бораи мева ба вуҷуд намеояд; он натиҷаи доштани Масеҳ ҳамчун объект, фикр кардан дар бораи Ӯст. Масеҳ пеш аз мева меояд.
