Мақсади санҷишҳо
Ва на танҳо ин, балки мо аз андӯҳҳо низ фахр мекунем, зеро медонем, ки андӯҳ сабрро ба вуҷуд меорад; ва сабр, таҷрибаро; ва таҷриба, умедро. Румиён 5:3–4 Румиён 5:3-4 · JND
Алфред Бутер
Аудио
Таҷриба! Ин калимаи хеле маъмул дар ин рӯзҳо дар ҷаҳони компютерҳо, мошинҳо, варзиш ва дигар чизҳост. Бо Худо, он аллакай хеле пеш вуҷуд дошт. Ҳамчун як қисми мактаби Худо, таҷрибаро метавон ҳамчун қобилияти гузаштан аз раванди санҷиш, бо мақсади гузаштан аз санҷиш — ва, ман метавонам илова кунам, ки аз он қавитар баромадан — шарҳ дод. Ин калимаи мушаххаси «таҷриба» дар Аҳди Ҷадид ҳафт маротиба вомехӯрад. Гарчанде ки ба тарзҳои гуногун тарҷума шудааст, он таҷрибаи шахсеро нишон медиҳад, ки аз санҷиш гузаштааст ё аз он мегузарад. Яъқуб 1:3 калимаи ба ин наздикро истифода мебарад, ки танҳо дар он ҷо ва дар 1 Петрус 1:7 ҳамчун амал ё воситаи санҷиш, озмоиш ё исбот вомехӯрад.
Дар ниҳоят, ин санҷишҳо боиси рушди рӯҳонӣ мешаванд, ки ба ин васила имондорро мустаҳкам мекунанд ва ӯро ба сӯи камолоти рӯҳонӣ мебаранд, ки ба натиҷаи хеле амалии гузоштани эътимоди мо ба Худованд оварда мерасонад, ки гуфтааст: «Бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳ. 15:5).
Ин ҷониби субъективии умед аст, ки дар Румиён 5:4 ҳамчун натиҷаи гузаштан аз озмоишҳои муайян тасвир шудааст, дар ҳоле ки умед дар ояти 2 бештар объективӣ аст, чизе ки мо ҳамеша медонем ва тағир дода намешавад. Ин санҷишҳо аз ҷониби Худованд дода мешаванд, то имондорон аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кунанд ва дар Масеҳ баркамол шаванд. Мақсади камолоти рӯҳонӣ барои ҳамаи имондорон бори махсус дар хидмати Павлус (Қӯл. 1:28), инчунин дар хидмати Петрус (2 Пет. 3:18) ва Юҳанно (1 Юҳ. 2:13) буд. Он инчунин дар дигар порчаҳои Навиштаҳо тасвир шудааст. Худованд ҳолатҳои душворро — вазъияти сахт ё шояд ҳатто чизҳои гувороро — ҳамчун воситаҳо ё шаклҳои гуногуни санҷиш иҷозат медиҳад, то моро аз ин озмоишҳо гузаронад ва моро қавитар созад.
