Яъқуб ибодаткунандаи ҳақиқӣ
Ва Яъқуб сутуне дар он ҷое ки Худо бо ӯ сухан ронда буд, яъне сутуни сангӣ барпо намуд, ва бар он қурбонии рехтанӣ рехт, ва бар он равған рехт. Ҳастӣ 35:14 Ҳастӣ 35:14 · JND
Алфред Бутер
Таҷрибаҳои Яъқуб барои таълим ва рӯҳбаланд кардани ҳамаи имондорон тасвир шудаанд. Ҳикмати Худо дар Иброҳим, падари ҳамаи имондорон, зоҳир шуд ва дар ҳаёти ӯ бисёр хусусиятҳои Худои Падар ба рӯи об омаданд. Таваллуд ва ҳаёти Исҳоқ мисолҳои Писари Падарро пешниҳод мекунанд, дар ҳоле ки дар Яъқуб таваҷҷӯҳ ба кори пешрафтаи Рӯҳулқудс аст, коре, ки дар ниҳоят ба тағироти комил оварда расонд: аз Яъқуб ба Исроил (Ҳастӣ 32:28).
Касе, ки дар батни модараш мубориза мебурд (25:22), инчунин бо Худо мубориза бурд… то даме ки Ӯ ба буғуми рони ӯ, ҷои қувваи инсонӣ, даст расонд. Яъқуб «Худоро рӯ ба рӯ дида буд» (32:30); то охири умраш ӯ ланг мешуд. Дасти Устод (ояти 32) тамоми ҳаёти Яъқубро тағир дода буд. Аз як фиребгар ва нақшакаш, ки аз ҳикмати худ истифода мебурд, Яъқуб як ибодаткунандаи ҳақиқӣ шуд, зеро ӯ ба ҳикмати Худо такя карданро омӯхт. Ҳамаи мо бояд танҳо ба Ӯ такя кунем, зеро «бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳанно 15:5).
Калимае, ки барои нардбоне, ки «ба осмон» мерасид ва Яъқуб дар хоб дид (Ҳастӣ 28:12), ҳамон калимаи «даст расондан» аст, ки барои ба Яъқуб овардани муоширати ҳақиқӣ бо Худо лозим буд. Ӯ дигар танҳо қисми болоии нардбонро дар хоб, ки ба осмон мерасид, намедид, балки акнун Яъқуб, дар ҳоле ки дар заъфи худ ланг мешуд, як ибодаткунандаи ҳақиқӣ ва пешвои рӯҳонии оилаи худ шуд. Ӯ ба Худо ҷалоли сазовори Ӯро дод ва шаҳодати оммавӣ барпо намуд, то Худоеро, ки худро ошкор карда буд, эҳтиром кунад. Фаровонии посухи Яъқуб ба Худое, ки «аз ӯ боло рафт» (35:13), дар рехтани қурбонии рехтанӣ (шароб, ки аз шодӣ сухан меронад) зоҳир шуд, ки ӯ инро бо қудрати Рӯҳулқудс (дар равған ифода ёфтааст) анҷом дод. Бигзор мо аз намунаи ӯ пайравӣ кунем ва ибодаткунандагони ҳақиқӣ бошем!
