Шаҳодати Элиёшиб

Вақте ки қавми Худо бори аввал пас аз асорати Бобил ба Ерусалим баргаштанд, Ешуаи саркоҳин дар барқарор кардани маъбад кӯмак кард (Эзро 3:2, 8). Ҳоло, қариб 75 сол пас, наберааш Элиёшиб (нигаред ба Наҳ. 12:10) дар таъмири деворҳои шаҳр роҳбарӣ кард. Ин принсипи Худост, ки кори Ӯ бояд бо хислати коҳинӣ анҷом дода шавад — яъне, бо дарки равшани он ки мо дар ҳузури Худованд хидмат мекунем. Хуб буд, ки Элиёшиб, як пешвои баркамол ва солхӯрда дар байни бародаронаш, дар ин кор роҳбарӣ кард.

Аммо, ӯ хуб идома надод. Танҳо чанд сол пас Элиёшиб «бо Тӯбиё иттифоқ дошт» (Наҳ. 13:4), марде, ки пайваста кӯшиш мекард, ки кори Худоро боздорад. Наҳемё боби 3 таҳқирҳои масхараомези Тӯбиёро, боби 4 таҳдидҳои зӯроварии ӯро ва боби 6 кӯшишҳои ӯро барои тарсонидани Наҳемё сабт мекунад. Аммо Элиёшиби коҳин ба Тӯбиё ҳуҷрае «дар саҳни хонаи Худо» барои истифодаи шахсии ӯ дод ва барои ин аз Левиён ҷой гирифт (13:4–8). Ғайр аз ин, набераи Элиёшиб бо духтари Санбаллат, душмани дигари яҳудиён, издивоҷ кард. Чунин ба назар мерасад, ки Элиёшиб на дарки шахсӣ ва на нуфузи ахлоқиро дар роҳбарии оилааш истифода накард.

Одатан ҷавононро ба зиндагӣ барои Худованд ташвиқ мекунанд, аммо мо чанд маротиба калонсолонро ташвиқ мекунем? Дар Навиштаҳо, бисёре аз имондорони баркамол ноком шуданд. Довуд дар синни миёна буд, вақте ки бо Батшоба гуноҳ кард. Юнус пайғамбари мӯҳтарам буд, вақте ки ба Худованд итоат накард. Ривқо эҳтимол дар шастсолагӣ буд, вақте ки ба писараш маслиҳат дод, ки шавҳарашро фиреб диҳад. Элиёшиби коҳин, ки замоне бародаронашро рӯҳбаланд мекард, бо нокомии худ бисёриҳоро ба лағжиш водор кард. Биёед фикр накунем, ки танҳо ҷавонон ноком мешаванд. Мои солхӯрда низ ҳамон қадар, агар на бештар, имкониятҳои гуноҳ кардан дорем. Ҳамаи имондорон дар ҳар марҳилаи ҳаёт ба рӯҳбаландӣ барои такя ба Худованд ниёз доранд.