Саволи хуб
Мардум Шарезерро фиристоданд… то аз коҳиноне, ки дар хонаи Худованди лашкарҳо буданд, ва аз пайғамбарон пурсанд: «Оё ман дар моҳи панҷум гиря кунам ва рӯза гирам, чунон ки солҳои зиёд кардаам?» Закарё 7:2–3 Закарё 7:2-3 · NKJV
Стивен Кэмпбелл
Мардум маъбадро дар Ерусалим аз нав месохтанд. Онҳо кайҳо пеш аз асорат баргашта буданд, аммо пас аз гузоштани таҳкурсии маъбад аз мухолифат рӯҳафтода шуданд. Қариб бист сол кори онҳо қатъ гардид, то он даме ки Худо Ҳаггай ва Закарёро барои барангехтани онҳо истифода бурд.
Дар ин лаҳзаи Закарё 7, мардум аз ҷиҳати рӯҳонӣ бедор шуда буданд ва ҳоло ин саволи хубро дар бораи рӯзи мотам дар моҳи панҷум доданд. Онҳо ин расму оинро ба тақвими худ пас аз он ки маъбад аз ҷониби лашкарҳои Бобил дар он моҳ хароб карда шуд (Ирм. 52:12) илова карда буданд. Худи савол оддӣ буд ва ҷавоби «ҳа/не»-ро интизор буд. Аммо Худованд хеле дигар ҷавоб дод! Ба воситаи Закарё, Ӯ гуфт: «Вақте ки шумо дар моҳҳои панҷум ва ҳафтум дар давоми он ҳафтод сол рӯза доштед ва мотам гирифтед, оё шумо дар ҳақиқат барои Ман — барои Ман рӯза доштед? Вақте ки шумо мехӯред ва менӯшед, оё шумо барои худ намехӯред ва наменӯшед?» (Закарё 7:5–6).
Ба ҷои ҷавоби «Ҳа» ё «Не», Худованд ҷавоб дод: «Чаро?» Ӯ чароғи ҷустуҷӯро на ба амалҳои онҳо, балки ба ниятҳои онҳо равона кард. Онҳо рӯза медоштанд, аммо ин танҳо як анъана буд, ки ба шарафи Худо кам алоқаманд буд. Чӣ қадар мо низ иҷозат медиҳем, ки амалҳои мо танҳо анъана шаванд, на амалҳои ибодат ё хидмат!
Худованд худи рӯзаро на маҳкум кард ва на ситоиш. Ба ҷои ин, Ӯ аз онҳо хоҳиш кард, ки на танҳо рӯзадории худро, балки ҳатто хӯрдану нӯшидани муқаррарии ҳаррӯзаи худро низ ба назар гиранд. Рӯза доштан хуб мебуд — аммо танҳо агар рӯзҳои рӯзадории онҳо ва рӯзҳои хӯрдани онҳо бо эҳтиром ба Ӯ гузаронида мешуданд! Мо дар рӯзҳои худ ҳамон як насиҳатро мешунавем: «Пас, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯр. 10:31).
