Меваи Рӯҳ дар муносибатҳои издивоҷ «Меваи Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, осоиштагӣ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, имон, фурӯтанӣ, худдорӣ аст» (Ғал. 5:22-23 Китоби Муқаддас). Биёед бубинем, ки чӣ тавр меваи нӯҳгонаи Рӯҳро барои мустаҳкам кардани муносибатҳои издивоҷ байни ду имондор дар Масеҳ истифода бурдан мумкин аст. Муҳаббат
Инҳо ибораҳое мебошанд, ки баъзан аз ҷониби одамони оиладор гуфта мешаванд: «Кош шавҳарам маро фаҳмиданӣ мешуд». «Занам эҳтиёҷоти маро қонеъ намекунад». «Ман аз ин издивоҷ чӣ мегирам?» Юҳанно 3:16 намегӯяд: «Худо ҷаҳонро дӯст дошт, то ки дар иваз муҳаббат гирад». Балки мегӯяд, ки «Ӯ дод!» Агар мо ба ҳамсари худ бо нияти гирифтани чизе дар иваз диҳем, мо аксар вақт ноумед шуда метавонем. Мо метавонем ба ҷое бирасем, ки бигӯем: «Фаромӯш кун. Ман ҳеҷ гоҳ кӯшиш намекунам, ки ба ӯ дигар чизе диҳам». Аммо ин муҳаббат нест; ин тавре нест, ки Худо моро дӯст доштааст. Муҳаббати ҳақиқӣ додан, додан, додан ва боз ҳам бештар додан аст. Масеҳ моро чӣ қадар дӯст дошт? Ӯ чӣ қадар дод? «Дар муҳаббат рафтор кунед, чунон ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва Худро барои мо ҳамчун қурбонӣ ... ба Худо дод» (Эфс. 5:2). Инҳо баъзе хусусиятҳои муҳаббат мебошанд: Муҳаббат додан аст; он худфидоёна аст (Юҳ. 3:16; Эфс. 5:2). Муҳаббат бечунучаро аст, аз рафтори неки объекти худ вобаста нест (Рум. 5:6-10). Муҳаббат худхоҳ нест; он худмарказ нест (1 Қӯр. 13:4-5). Муҳаббат ба осонӣ ба хашм намеояд; он кина намегирад (1 Қӯр. 13:5). Муҳаббат пойдор аст (1 Қӯр. 13:7). Дар таҳқиқоти ахири 750 ҷуфти дорои мушкилоти издивоҷ, мушкилоти аз ҳама бештар гузоришшуда шарике буд, ки ба худ ошиқ буд. Мушкилоти дуюми маъмултарин, ки аз ҷониби ин ҷуфтҳо гузориш дода шуд, бепарвоӣ аз ҷониби яке аз шарикон буд. Ҳардуи ин мушкилот, худхоҳӣ ва бепарвоӣ, муқобили он муҳаббате мебошанд, ки меваи Рӯҳ аст. Шавҳарон: Оё шумо занони худро дӯст медоред? Занон: Оё шумо шавҳарони худро дӯст медоред? Дар ҳақиқат? Оё шумо шарики худро фидокорона дӯст медоред, ҳамон тавре ки Масеҳ Калисоро дӯст дошт? Оё шумо омодаед, ки баъзе ё ҳамаи манфиатҳо, вақт, дӯстон, маҳфилҳо ва/ё лаззатҳои худро тарк кунед, то ба шарики худ бузургтарин лаззат ва хушбахтиро биёред? Оё шумо ягон бор кӯшиш кардаед, ки чӣ чизҳо шарики шуморо хушбахт мекунанд? Агар шумо медонистед, ки ӯ баъзе фаъолиятҳоеро, ки шумо аз онҳо лаззат мебурдед, дӯст намедорад, оё шумо онро тарк мекардед ё онро хеле кам мекардед, то вақтро бо корҳое, ки ҳамсаратон дӯст медорад, гузаронед? Шумо метавонед пурсед: «Чӣ мешавад, агар ман танҳо касе бошам, ки медиҳад? Чӣ мешавад, агар шарики ман он чизеро, ки ман медиҳам, бидуни додани чизе дар иваз қабул кунад?» Аввалан, шояд ба шумо лозим ояд, ки аз муҳаббате, ки шарики шумо ба шумо нишон медиҳад, бештар огоҳ ва қадрдонӣ кунед. Аммо ҳатто агар шумо далели муҳаббат ё додани шарики худро пайдо карда натавонед, шумо имтиёзи пурҷалоли муҳаббат ва доданро доред, чунон ки Масеҳ кард: Ӯ барои бехудоён, барои гунаҳкорон ва душманони худ мурд (Рум. 5:6-10). Барои идома додани ин фаъолияти муҳаббати ҳақиқӣ рӯҳбаланд бошед: «Аз некӣ кардан хаста нашавед, зеро дар вақташ дарав хоҳем кард, агар суст нашавем» (Ғал. 6:9). Ман шубҳа надорам, ки Худо барои онҳое, ки аз додан ва додан ва додан бидуни гирифтани чизе дар иваз қаноатманданд, мукофотҳои махсус омода кардааст. Шодӣ ва осоиштагӣ
«Шодии Худованд қуввати шумост» (Наҳ. 8:10). «Бигзор осоиштагии Худо дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад» (Қӯл. 3:15). Агар ҳам шавҳар ва ҳам зан «шодии Худованд» ва «осоиштагии Худо»-ро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ эҳсос кунанд, барои онҳо эҷод кардани фазое дар издивоҷи худ, ки дар он онҳо метавонанд бо ҳамдигар наздик бошанд – ҷисмонӣ, эмотсионалӣ ва рӯҳонӣ – осонтар хоҳад буд. Ҳардуи онҳо дар ҳузури ҳамдигар комилан роҳат ҳис хоҳанд кард ва озодона метавонанд ғояҳо, ақидаҳо, тарсҳо, нигарониҳо ва амиқтарин фикрҳо ва эҳсосоти худро бо ҳамдигар бидуни тарси рад шудан, паст зада шудан, мавъиза шудан ё масхара шудан мубодила кунанд. Онҳо озодона метавонанд нокомиҳои худро бидуни тарси танқид ё норозигии шарики худ эътироф кунанд. Онҳо озодона метавонанд дар бораи муваффақиятҳои худ бидуни сарзаниш аз ҷониби шарики худ барои мағрурӣ ва фахр кардан сӯҳбат кунанд. Шодӣ эҳсоси файз ва ҳузури Худо дар миёни ҳолатҳои душвор аст (Аъм. 16:25; Фил. 4:4). Калимаи юнонии шодӣ (chara) бо калимаҳои файз (charis) ва шукргузорӣ (eucharistia) алоқаманд аст. Ҳамин тариқ, эҳсоси файз ва илтифоти Худо нисбат ба мо ба дилҳои мо шодӣ меорад ва он шодӣ дар навбати худ аз дилҳои мо дар шукргузорӣ лабрез мешавад. Вақте ки ин шодӣ дар муносибатҳои издивоҷ мавҷуд аст, инчунин аз ҷониби шавҳар ва зан ба ҳамдигар зуд-зуд изҳори сипос ва қадрдонӣ хоҳад шуд. Осоиштагӣ озодӣ аз ташвиш ва тарс дар бораи он чизест, ки шояд рӯй диҳад, аммо одатан рӯй намедиҳад (Фил. 4:6-7). Вақте ки мо ба Рӯҳи Муқаддас иҷозат медиҳем, ки меваи шодӣ ва осоиштагии Худро дар ҳаёти мо хизмат кунад, мо озод хоҳем шуд, ки бештар ба шарики издивоҷи худ, фарзандони худ ва дигарон дар атрофи худ даст дароз кунем. Сабр
«Мо 15 сол боз оиладорем ва шарики ман то ҳол чунин ва чунон мекунад» шикоят мекунад дигаре. Агар шумо васваса шавед, ки чунин чизе фикр кунед ё бигӯед, худро дар ҷои Худо гузоред. Шумо чанд вақт боз фарзанди Худо ҳастед? Ӯ чанд вақт боз кӯшиш мекунад, ки шуморо ба тағир додани одатҳо ё муносибатҳои муайян водор кунад? Ҳамин тариқ, сабр маънои босаброна мутобиқ шудан ба одатҳо ва хусусиятҳои ҳамдигарро дорад, бидуни кӯшиши тағир додани дигаре ба сурати худ. «Бо сабр, якдигарро дар муҳаббат таҳаммул кардан» (Эфс. 4:2) маънои «дарозсабр»-ро дорад, яъне муқобили «тезхашм». Он дуо карданро дар бар мегирад, на мавъиза карданро ба шарики худ. Меҳрубонӣ ё хушмуомилагӣ
«Ба якдигар меҳрубон, ё хушмуомила бошед, дилсӯз бошед, якдигарро бахшед, чунон ки Худо ба хотири Масеҳ шуморо бахшидааст» (Эфс. 4:31-32). «Юғи Маро бар худ гиред ... зеро юғи Ман осон (ё хушмуомила) ва бори Ман сабук аст» (Мат. 11:29-30). Муқобили меҳрубонӣ назораткунанда ё ҳукмрон будан аст – хоҳиши подшоҳи теппа будан, ҳама чизро ба таври худ доштан, бо ақидаҳои ман ягона ақидаҳое, ки муҳиманд, ва қарорҳои ман беҳтарин қарорҳо будан. Дар Эфсӯсиён 4:32 қайд кунед, ки меҳрубонӣ ба бахшиш оварда мерасонад. Шавҳарон ва занон набояд кина гиранд: «Муҳаббат ... сабти хатоҳоро нигоҳ намедорад» (1 Қӯр. 13:5). Аммо шумо метавонед бигӯед: «Шумо намедонед, ки зан/шавҳари ман ба ман чӣ қадар гуноҳ кардааст». Аммо шумо ҳам аз он ки шумо ба Худо чӣ қадар гуноҳ кардаед, каме ҳам тасаввурот надоред. Ӯ шуморо комилан ва озодона бахшидааст, ва шумо бояд ҳамсари худро ба ҳамин тариқ ва ба ҳамин дараҷа бахшед (Эфс. 4:32). Некӣ
Некӣ дар Аҳди Ҷадид ба кӯмаккунӣ ишора мекунад. Масали Масеҳ дар бораи сомарӣи нек ин сифатро намуна нишон медиҳад. «Азизам, ман чӣ кор карда метавонам, то ба ту кӯмак кунам?» бояд ҳамеша аз «Азизам, ба ман пойафзол ва рӯзномаамро биёр» афзалият дошта бошад. Худованд гуфт: «Касе ки дар миёни шумо бузургтар аст, бигзор ӯ мисли ... касе бошад, ки хизмат мекунад» (Луқ. 22:26). Имон
Имони мо бо эътимод ба Худованд Исои Масеҳ барои наҷоти мо ба охир намерасад. «Мо бо имон роҳ меравем, на бо дидан» (2 Қӯр. 5:7). «Имони шумо бениҳоят меафзояд» (2 Тас. 1:3). Тамоми ҳаёти мо ҳамчун масеҳиён бояд бо амали имон, яъне эътимод ва такя ба Худованд тавсиф шавад. Ҳамон тавре ки мо Масеҳро ба ҳаёти худ бо имон қабул кардем ва эътимоди муборак дорем, ки наҷот ёфтаем ва ба осмон меравем, ҳамин тавр бо ҳамон эътимод мо бояд Ӯро бо ҳар як масъалаи ҳаёти ҳаррӯзаи худ бовар кунем, ба роҳнамоӣ ва таъмини Ӯ барои ҳар як эҳтиёҷи худ такя кунем. Агар ҳам шавҳар ва ҳам зан ҳар рӯз бо имон ва такя ба Худованд зиндагӣ кунанд ва роҳ раванд, ин маънои онро дорад, ки ҳар як қарор ба Худованд муроҷиат карда мешавад, ки роҳнамоӣ барои донистан ва иҷро кардани иродаи комили Ӯро меҷӯяд. Чӣ қадар низоъҳои издивоҷ бо ин роҳ пешгирӣ карда мешуданд. Ба ҷои он ки шавҳар ва зан дар бораи он ки ҳар кадоме чӣ кор карданро афзалтар медонанд, баҳс кунанд, ҳарду ростқавлона худро ба ёфтани он чизе, ки Худованд аз онҳо мехоҳад, бахшиданд. Фурӯтанӣ
Фурӯтанӣ даст кашидан аз ҳуқуқҳои худ, интиқом нагирифтан ё ҷавоб надоданро дар бар мегирад, агар шарики мо чизе бигӯяд ё коре кунад, ки моро озор медиҳад (Ададҳо 12:3,13; 1 Подшоҳон 25:32-34). Масалан, агар шарики шумо ба хароҷоти зиёд даст занад, ба ҷои он ки бо хароҷоти худ ҷавоб диҳед, кӯшиш кунед, ки ба оилаи худ дар мубориза бо тӯфони молиявие, ки аз беэҳтиётии ҳамсаратон ба вуҷуд омадааст, кӯмак кунед. Масеҳ, намунаи мо, мегӯяд: «Ман фурӯтан ва дилсӯз ҳастам» (Мат. 11:29). Ӯ инчунин мегӯяд: «Хушо фурӯтанон, зеро онҳо заминро мерос хоҳанд гирифт ... Душманони худро дӯст доред, онҳоеро, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, ба онҳое, ки шуморо нафрат мекунанд, некӣ кунед ва барои онҳое, ки шуморо бадгӯӣ мекунанд ва таъқиб мекунанд, дуо кунед» (Мат. 5:5,44). Ба ин Петрус илова мекунад: «Рӯҳи фурӯтан ва ором ... дар назари Худо хеле гаронбаҳост» (1 Пет. 3:4). Шахси фурӯтан шахси эътирофкунанда аст. Подшоҳ Довуд дар ҳаёти худ корҳои даҳшатноке кардааст. Аммо дар Забур 32 ва 51 ӯ пеш аз ҳама марди эътироф аст. Ҳамин тариқ, сарфи назар аз гуноҳҳояш, Худо метавонист Довудро «Марде мувофиқи дили Ман» номад (Аъм. 13:22). Омодагӣ ба эътироф кардани суханон ва рафторҳои хатои худ ба шарики худ як ҷузъи муҳим барои издивоҷи қавӣ аст. Худдорӣ ё нафсдорӣ
Кадом қисми бадан эҳтимоли зиёд аз назорат берун мешавад? Яъқуб 3 ба мо мегӯяд, ки ин забон аст: «Забон оташ аст, ҷаҳони беинсофӣ ... тамоми баданро олуда мекунад ... Забонро ҳеҷ кас ром карда наметавонад; он бадии бетартиб, пур аз заҳри марговар аст. Бо он мо Худоро, яъне Падарро баракат медиҳем; ва бо он мо одамонро, ки ба сурати Худо офарида шудаанд, лаънат мекунем». Як гуфтаи хурде ҳаст, ки мо дар кӯдакӣ такрор мекардем: «Чӯбҳо ва сангҳо метавонанд устухонҳои маро бишкананд, аммо суханон ҳеҷ гоҳ маро озор намедиҳанд». Аммо дар асл, захмҳое, ки аз ҷониби забон расонида мешаванд, аксар вақт аз захмҳои ҷисмонӣ хеле бештар ва дарозтар дард мекунанд. Ин дар муносибатҳои издивоҷ хеле зуд-зуд рух медиҳад. «Суханони ғайбатчӣ мисли захмҳоянд, ва онҳо ба амиқтарин қисмҳои шикам мераванд» (Мас. 26:22). «Марг ва ҳаёт дар қудрати забон аст» (Мас. 18:21). U.S. News & World Report (21 феврали 94) дар бораи таҳқиқоти дарозмуддати ҷуфтҳои оиладор барои муайян кардани омилҳое, ки талоқро пешгӯӣ мекунанд, гузориш дод. Муҳимтарин омил дар солҳои аввал ва баъдтари издивоҷ басомади таҳқирҳо ва паст задани якдигар буд. Бигзор Рӯҳи Муқаддас ба ҳар як ҷуфти оиладор кӯмак кунад, ки забонҳои худро назорат кунанд, суханони худро бодиққат интихоб кунанд ва қудрати суханронии худро барои сохтан, на вайрон кардани издивоҷ истифода баранд. Бигзор мо ин дарсҳоро аз Сулаймон омӯзем: «Ҷавоби нарм хашмро дур мекунад ... Сухане, ки дар вақташ гуфта шудааст, чӣ қадар хуб аст!» (Мас. 15:1,23). ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Пол Каннер муҳаррири Суханони Ҳақиқат. Ин мақола аз шумораи январ-феврали 96-и он бо иҷозат истифода шудааст.
