Истироҳат
Исо хастагонро даъват мекунад, ки аз бори гуноҳ оромӣ ёбанд. Бори осони Ӯро гиред, аз Ӯ таълим гиред ва озодӣ ва ҳадафи ҳақиқиро кашф кунед.
Бахшиш
Дар калисое дар Энори, Каролинаи Ҷанубӣ, машқи хор баргузор мешуд, ки кӯдаке гиря кардан гирифт. Роҳбари хор, ки бибии кӯдак буд, ӯро…
Хушхабар– Ноябри 2021 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ҳаёт чист?
Баъзеҳо мегӯянд, ки он дӯстони хуб аст,пул дар киса, машҳурӣ, зиёфатҳо, то ҳадди имкон хурсандӣ кардан. Оё ҳаёт танҳо аз ин иборат аст?
Як хулосаи ҳаёт ин аст: «Имрӯз ҳастем, фардо нестем!» Як таблиғи машҳур замоне мегуфт: «Шумо дар ҳаёт танҳо як бор зиндагӣ мекунед, пас ҳар қадар ки метавонед, лаззат баред». Як стикери бампер ҳаётро ба таври манфӣ чунин ҷамъбаст карда буд: «Ҳаёт дар беҳтарин ҳолат як мушкил аст ва баъд шумо мемиред». Ҷавоби воқеан талх ба ин савол ин аст: «Ҳаёт як бемории марговар аст».
Ҳаёт кӯтоҳ аст
Ҳар чизе ки ин ҳаёт бошад, он кӯтоҳ аст. Китоби Яъқуб ҳаётро чунин тасвир мекунад: «Он буғест, ки муддате пайдо мешавад ва баъд ғайб мезанад» (4:14 NKJV). Аммо ҳамон китоб, Библия, инчунин Мардеро муаррифӣ мекунад, ки мегӯяд, ки Ӯ ба ин ҷаҳон омадааст, то мо «ҳаёт дошта бошем ва онро фаровон дошта бошем» (Юҳанно 10:10). Ин Мард Исои Масеҳ аст.
Ин дин нест
Ин дар бораи як шахси воқеӣ, Писари Худо аст, ки омадааст, то ба шумо ҳаёти воқеӣ, ҳаёти ҷовидонӣ диҳад – ҳам дар осмон пас аз марг ва ҳам ҳозир. Ӯ муҳаббат, сулҳ ва шодиеро медиҳад, ки аз ҳар чизе ки ин ҷаҳон дода метавонад, хеле беҳтар ва дарозмуддаттар аст.
Барои як дақиқа чашмони худро кушоед
Ба атрофи худ ва ба умқи худ нигоҳ кунед. Хурсандӣ ва бозиҳо, сарват ва муваффақият, ҷинс ва маводи мухаддир пойдор нестанд. На даст кашидан ва на исён кардан. Онҳо холигии дарунро пур намекунанд. Баръакс, онҳо танҳо бештар эҷод мекунанд. Онҳо ба ҳаёти хуб оварда намерасонанд. Дар асл, онҳо онро нобуд мекунанд. Аммо ба ин ваъдаҳо дар Библия нигоҳ кунед ва бубинед, ки Исои Масеҳ чӣ пешниҳод мекунад:
Ҳаёти нав.«Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро бишнавад ва ба Фиристандаи Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).
Муҳаббати ҳақиқӣ.«Дар ин муҳаббати Худо нисбат ба мо зоҳир шуд, ки Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем. Дар ин муҳаббат аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати гуноҳҳои мо бошад» (1 Юҳанно 4:9-10).
Сулҳи пойдор.«Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам; на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш наёбад ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
Шодии ҳақиқӣ.«Ту роҳи ҳаётро ба ман нишон медиҳӣ; дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳои абадӣ ҳастанд» (Забур 16:11).
Оё шумо ягон бор дар бораи ин ҳаёти нав шунидаед?
Аз ивазкунандаҳои муваққатӣ барои чизи аслӣ қаноат накунед. Қаноатмандии ҳақиқиро дар ҳаёти наве пайдо кунед, ки Исои Масеҳ метавонад ба шумо диҳад. Он лаҳзае оғоз меёбад, ки шумо гуноҳҳои худро эътироф мекунед ва ҳаёти кӯҳнаи худро ба Ӯ месупоред – лаҳзае, ки шумо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунед.
Мехоҳед ин ҳаёти навро пайдо кунед?
Библияро гиред ва ба хондани Инҷили Юҳанно, китоби чорум дар Аҳди Ҷадид, оғоз кунед. Воқеан ба он ғарқ шавед. Худро ба Худованд Исои Масеҳ супоред, ва дафъаи оянда, ки шумо бо саволи «Ҳаёт чист?» рӯ ба рӯ мешавед, шумо беҳтарин ҷавобро зиндагӣ хоҳед кард! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил «Ҳаёт чист?» аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
