Субҳ ба хайр, Вии замин дар саросари ҷаҳон. Имрӯз мо шуморо ба номи Ӯ, ки ба як савсани саҳро менигарад ва ҳангоми ба тарҳи зебои худ мафтун шудан, салом мегӯем. Ба номи Худованд Исои Масеҳ, ки ҷалол ҳам ҳоло ва ҳам то абад бод. Омин.
Хуб, ман ба наздикӣ ду вохӯрӣ доштам. Ва шумо метавонед дуруст бигӯед: «Чӣ шуд? Ҳамаи мо вохӯрӣ дорем». Комилан. Аммо инҳо вохӯриҳои илоҳӣ буданд. Ҳадди ақалл ба назари ман чунин менамуданд.
Ҳардуи ин вохӯриҳо дар назди толори ҷамъомади калисо баргузор шуданд. Аввалин шахсе буд, ки ман медонистам, ки бо Худованд роҳ намерафт, чархи дучархааш ҳангоми савор шудан дар пиёдагард дар назди толори ҷамъомади калисо дамид. Ӯ рост дар паҳлӯи мошини истгоҳи ман истод ва вақте ки мо дар бораи Масеҳ сӯҳбат мекардем, ман ба ӯ таъкид кардам, ки чархи дамидаи ӯ далели муҳаббати Худост, ки ба ӯ мерасад. Ман ба ӯ гуфтам, ки Худо бори дигар ба ӯ имконият медиҳад, ки Инҷилро бишнавад, то ӯ ба Масеҳ ҳамчун наҷотдиҳанда ва Худованди худ рӯй оварад. Ман ба ӯ гуфтам, ки ин як вохӯрии илоҳӣ буд.
Ва он гоҳ ҳафтаи дигар, як чизи шабеҳ рӯй дод. Ман бори дигар аз толори ҷамъомади калисо баромада, ба мошинам мерафтам ва дар он ҷо як ҷавон ва як ҷавондухтар мегузаштанд. Ман истодам, то бо онҳо сӯҳбат кунам ва фаҳмидам, ки ҷавондухтар хеши ман аст, ки ман ҳеҷ гоҳ надида будам ва ӯ ҳам маро надида буд. Ман фаҳмидам, ки ӯ дар ҳаёташ вақти хеле душвор дорад. Ва ман ҳис кардам, ки ин як вохӯрии илоҳӣ буд, ки Худо мехост, ки ман ба ӯ кӯмак кунам.
Пас аз он, вақте ки ман дар бораи ин ду вохӯрӣ фикр мекардам, ман ҳайрон шудам, ки дар ҳаёти ман чанд вохӯрии илоҳӣ будааст, ки ман ҳатто дарк накардаам. Ва бо вохӯрии илоҳӣ, ман вохӯрии шахсӣ бо шахси дигарро дар назар дорам, ки Худо онро барои пешбурди ҳадафи худ истифода мебарад.
Ҳоло мо медонем, ки Худо ҳама ва ҳар як ҳодисаро дар коинот бо ҳадафҳои худ ташкил мекунад. Ин тақдири илоҳии Ӯст.
Пас, шояд мо метавонем байни таъиноти илоҳӣ ва тақдири илоҳӣ дар як муқоиса фарқ гузорем. Тақдири Худо мисли уқёнус аст. Дар ҳоле ки таъиноти илоҳии Ӯ мисли мавҷҳои ягона дар уқёнуси тақдири Ӯст.
Масалан, дар ҳадафи Худо, Ӯ тасмим гирифтааст, ки халқи худ Исроил, яҳудиёнро муҳофизат кунад. Ҳоло дар уқёнуси тақдири Худо, Ӯ бисёр ҳодисаҳоро барои муҳофизати халқи худ фармон медиҳад ва роҳнамоӣ мекунад. Ва ин ҳодисаҳо аз бисёр мавҷҳои таъиноти илоҳӣ иборатанд.
Оё Эстерро дар ёд доред? Вай дар озмуни зебоӣ ғолиб омад ва аз ҷониби шоҳ Аҳашверош маликаи Форс таъин шуд. Эстер яҳудӣ буд ва ман мутмаинам, ки вай мусоҳибаи худро бо шоҳи бутпараст Аҳашверош ҳамчун таъиноти илоҳӣ намедонист, аммо дар асл ин тавр буд ва вай аз ҷониби Худо барои наҷот додани халқи яҳудӣ аз наслкушӣ, ки аз ҷониби Ҳомон ташкил шуда буд, истифода шуд. Ва ин амакаш Мордахай буд, ки ба Эстер имконияти ба даст овардани илтифоти шоҳро аз рӯи таъиноти илоҳӣ расонд.
Эстер 4:13. Он гоҳ Мордахай фармуд, ки ба Эстер ҷавоб диҳад: «Гумон накун, ки ту дар хонаи шоҳ аз ҳамаи яҳудиён наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро агар ту дар ин вақт комилан хомӯш бошӣ, он гоҳ барои яҳудиён аз ҷои дигар васеъшавӣ ва наҷот хоҳад омад. Аммо ту ва хонадони падарат нобуд хоҳед шуд».
Ҳоло гӯш кунед. «Ва кӣ медонад, ки оё ту барои чунин вақт ба салтанат омадаӣ?» Вой.
Ва ин ба достони Юсуф монанд аст. Оё ин аз рӯи таъиноти илоҳӣ набуд, ки Потифар Юсуфро вохӯрд ва ӯро ҳамчун ғуломи худ харид? Потифар як афсари баландпоя дар дарбори Фиръавн буд. Агар касе, ки дар дарбори Фиръавн набуд, Юсуфро харида буд, Юсуф бо соқӣ Фиръавн вохӯрда наметавонист ва аз ин рӯ барои таъбири хоби Фиръавн даъват намешуд, ки ба воситаи он ӯ ҳамчун ҳокими Миср пешбарӣ шуд.
Пас, ин вохӯрии Потифар як мавҷи ягонаи таъиноти илоҳӣ дар уқёнуси тақдири Худо буд, ки ба муҳофизати Исроил мувофиқи ҳадафи Худо, ҳадафи неки Ӯ нисбат ба онҳо равона шуда буд.
Юсуф ба бародаронаш гуфт: «Ва Худо маро пеш аз шумо фиристод, то шуморо дар замин насли боқӣ гузорад ва ҷони шуморо бо наҷоти бузург наҷот диҳад». Ҳастӣ 45:7.
Пас, бори дигар, Худо бо ҳадафҳои худ оғоз мекунад ва сипас дар тақдири худ ҳамаи ҳодисаҳои таърихро барои иҷрои ҳадафҳои худ ташкил мекунад. Ва дар ин ҳодисаҳои таърих таъиноти илоҳӣ дохил мешаванд, ки дар он Худо вохӯриҳои мушаххаси шахсони алоҳидаро роҳнамоӣ мекунад. Вой, чӣ Худое, ки мо ба Ӯ хидмат мекунем.
Ҳамаи мо медонем, ки Худо мехоҳад, ки ҳеҷ кас аз инсоният нобуд нашавад, балки ҳама ба тавба оянд. 2 Петрус 3:9. Пас, Худованд Исои Масеҳ ба ин ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад. 1 Тимотиюс 1:15.
Пас, ҳар гоҳе ки мо дар бораи вохӯрии Худованд Исо бо шахси мушаххас мехонем, ин албатта як таъиноти илоҳӣ аст. Масалан, мо мехонем, ки ӯ бояд аз Самария мегузашт. Юҳанно 4:4. Ва мо медонем, ки ин аз он сабаб буд, ки ӯ бо як зани самариягӣ дар чоҳи Яъқуб таъиноти илоҳӣ дошт.
Ҳадафи Худо ин буд, ки гунаҳкорон наҷот ёбанд. Ва дар уқёнуси тақдири Худо, Худованд Исо аз Ерусалим ба Ҷалил рафт, то Инҷилро мавъиза кунад. Ва дар роҳи худ, як мавҷи таъиноти илоҳӣ буд, ки наҷотро ба як зан ва ба як ҷомеаи пурра овард. Ҳаллелуё. Чӣ қадар аҷиб аст, ки дар бораи он фикр кунем.
Ҳар як вохӯрии як ба як дар ҳаёти Худованд як таъиноти илоҳӣ буд, таъинотҳое, ки ӯ комилан медонист, ки бояд рӯй диҳанд. Таъинотҳои илоҳӣ, ки дар абадият ташкил шудаанд. Худовандро ҳамду сано гӯед.
Дар хотима, мо мехоҳем дар ғайрати худ барои ҳушёр будан аз таъиноти илоҳии ҳаёти худ мутавозин бошем. Мо намехоҳем аз ҳад гузарем. Худо таъинотҳоро муайян мекунад. Мо худамонро муайян намекунем. Ё дар ҳолати ман, дафъаи дигар, ки шахсе аз толори ҷамъомад мегузарад, вақте ки ман берун меоям, онҳо шояд танҳо як шахс бошанд, ки дар роҳи хонаи худ ба номи Исо мераванд. Омин.
