Хушхабар– Май 2023 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
«Кош касе маро чунин дӯст медошт!»
Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем,ки одамон дигаронро барои лаззати шахсии худ истифода мебаранд. Вақте ки ин лаззат аз байн меравад, онҳо ба каси дигар рӯ меоранд. Оё шумо ин дарди радкуниро аз волидайн, дӯст ё ҳамсар эҳсос кардаед? Оё шумо ҳис мекунед, ки барои қобили қабул будан ба дигарон бояд як қисми шахсияти худро пинҳон кунед?
Ин тавр набояд бошад
Як шоми охири моҳи август, Доротии 75-сола ниҳоят имкони ягонаи худро барои лижаронии обӣ пайдо кард. Вай бори аввал бо зебоӣ аз об бархост, дар ҳоле ки шавҳараш Марвин қаиқро идора мекард.
Танҳо чанд сол пас, Марвин хеле оҳиста, бо истифода аз аробача ё асо роҳ мерафт. Доротӣ ҷисми хаста ва дорухӯрдаи худро дар курсиаш афканд, сари сафедаш хоболуд меҷунбид. Оё ин фоҷиаи пирӣ буд? Ҳаргиз!
Дидани азоби касе, ки дӯсташ медорӣ, ғамангез аст. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд: «Тамоми офариниш то ҳол бо ҳам оҳ мекашад ва дар дард азоб мекашад» (Рум. 8:22 KJV). Ин таъсири даҳшатноки гуноҳ ва нофармонии мо ба Худост.
Аммо дар достони Марвин ва Доротӣ бештар аз ин ҳаст – ва дар достони мо низ. Як парастор, ки Марвинро рӯз ба рӯз дар паҳлӯи ҳамсараш нишаста медид, мешунид, ки ӯро «Азизам» мехонад ва медид, ки ӯ бо азоб барои қонеъ кардани ҳар як ниёзи ӯ роҳ меравад, гуфт: «Кош касе маро чунин дӯст медошт!» Кӣ ишқеро намехоҳад, ки вақте мо чизе барои баргардонидан надорем, ба сӯи мо ҷорӣ шавад?
Мо касеро дорем, ки моро чунин дӯст медорад!
Марвин дӯст доштани ҳамсарашро аз Наҷотдиҳандаи худ Исои Масеҳ омӯхт. «Худо муҳаббати Худро ба мо дар он зоҳир кард, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (5:8). Мо ҳама бисёр амалҳои нофармонӣ ба Худоро анҷом додаем. Як, танҳо як, дурӯғи «хурд» сазовори ҷазо аз ҷониби Худои одилест, ки аз гуноҳ нафрат дорад, ва «музди гуноҳ марг аст» (6:23).
Аммо Худо моро дӯст дошт, вақте ки дар мо чизе набуд, ки муҳаббати Ӯро ҷалб кунад. Марвин гуфт, ки ӯ фоҷиаро аз сар намегузаронад, зеро Худо вазъияти ӯро ҳамчун як қисми нақшаи худ барои нишон додани муҳаббате истифода мебурд, ки аз Худо ба одамоне мисли мо, ки сазовори он нестем, ҷорӣ мешавад. «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16). Оё шумо, мисли Марвин, ягона Наҷотдиҳандаи гуноҳкоронро мисли худатон қабул мекунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
