Таҳрифи равонии «Даъват»
Дар зер иқтибос аз китоби Дэйв Ҳант бо номи «Пас аз фиреб» оварда шудааст.
«Даъват», ки ҳоло онро чунин меноманд, аз ҷониби башоратдиҳанда Чарлз Ҷ. Финни дар миёнаи солҳои 1800 ихтироъ шудааст. Ин як «чора»-и нав буд, ки барои ба даст овардани «натиҷаҳо» пешбинӣ шуда буд. Финни бовар надошт, ки эҳё кори Рӯҳи Муқаддас аст, балки инсон дар худ қобилияти тағир додани дили худро дорад. Ӯ навиштааст: «Дин кори инсон аст. Ин корест, ки инсон бояд анҷом диҳад». «Даъват» воситаи бовар кунонидани гуноҳкор барои «қабули қарори худ барои Масеҳ» буд. Ин аввалин аз бисёр усулҳои сохтаи инсон буд, ки аз он вақт инҷониб барои кӯмак ба Худо дар наҷот додани ҷонҳо ихтироъ шудаанд. >«Даъват» ба андозае як ҷузъи анъанаи евангелӣ шудааст, ки зери суол бурдани он куфр ҳисобида мешавад. Аммо ин амалест, ки комилан бидуни дастгирии Китоби Муқаддас аст. Дар тамоми Китоби Муқаддас ҳеҷ як ҳолате нест, ки ҳавворӣ ё каси дигар ба маънои муосири ин истилоҳ «даъват» карда бошад. Инҷил мавъиза карда шуд, Рӯҳи Муқаддас гуноҳро маҳкум кард ва онҳое, ки имон оварданд, наҷот ёфтанд. Ин кори Худо буд, на инсон. >Имрӯз «даъват» як гови муқаддас шудааст, ки набояд ба он даст расонид. Ин авҷи вохӯрии башоратдиҳӣ, лаҳзаи қарор аст, ки тамоми хидмат барои он сохта шудааст. Мавъиза на он қадар эълони Инҷил аст, балки шартгузории шунавандагон барои «даъват»-и баъдӣ мебошад. Мусиқӣ, равшанӣ, ҳикояҳои эҳсосотӣ, илтиҷои башоратдиҳанда, ҳама як қисми таҳрифи равонии бодиққат ташкилшуда мебошанд, ки барои ба вуҷуд овардани вокуниш пешбинӣ шудаанд. >Натиҷа як лашкари бузурги «табдилшудагон» аст, ки ба «қабули қарор» бовар кунонида шудаанд, аммо ҳеҷ гоҳ воқеан аз нав таваллуд нашудаанд. Онҳо бо як миқдори сабуки масеҳият эм карда шудаанд, ки онҳоро ба чизи воқеӣ бехатар кардааст. Онҳо шунавандагони «замини санглох» мебошанд, ки каломро бо шодӣ қабул мекунанд, аммо дар худ реша надоранд. Онҳо «алафҳои бегона» дар байни гандум, муаллимони дурӯғин мебошанд, ки бузургтарин монеа барои кори Худо мебошанд. >Системаи «даъват» инкори ҳокимияти Худо дар наҷот аст. Ин як системаи инсонмеҳвар, сохтаи инсон аст, ки насли масеҳиёни сатҳӣ ва ҷисмониро ба вуҷуд овардааст, ки барои номи Масеҳ нангинанд. Ин системаест, ки ба фарзияи бардурӯғ асос ёфтааст, ки инсон метавонад худро наҷот диҳад. Ин системаест, ки калисоҳоро бо аъзоёни таваллуднашуда пур кардааст, ки манбаи доимии мушкилот ва ихтилоф мебошанд. >Вақти он расидааст, ки ба намунаи библиявии башоратдиҳӣ баргардем. Вақти он расидааст, ки Инҷилро бо қудрати Рӯҳи Муқаддас мавъиза кунем ва натиҷаҳоро ба Худо вогузорем. Вақти он расидааст, ки аз таҳрифи одамон даст кашем ва ба Худо бовар кунем, ки кори Худро анҷом диҳад. Вақти он расидааст, ки аз «даъват» ва ҳама дигар ҳилаҳои сохтаи инсон, ки ба ҷои қудрати Худо гузошта шудаанд, халос шавем. >Бигзор Каломи Худо бо ҷасорат ва равшанӣ мавъиза карда шавад. Бигзор Рӯҳи Муқаддас кори маҳкумият ва эҳёи Худро анҷом диҳад. Ва бигзор Худо тамоми ҷалолро барои наҷоти ҷонҳо қабул кунад.
