Дилҳои одамон дар ҳақиқат ҳама якхелаанд – умуман худхоҳ ва имкониятҷӯ.
ИРМИЁ ҶАВОБ МЕДИҲАД Саволҳои бузурги ҳаёт
Худованд гуфт: «Ман туро офаридам… Ман туро медонистам… Ман туро тақдис кардам… Ман туро таъин кардам» (Ирм. 1:5 НКҶВ ). Ҳарчанд Худованд ин суханонро мустақиман ба Ирмиё гуфт, мо метавонем онҳоро имрӯз низ ба ҳаёти худ татбиқ кунем. Аҳамият диҳед, ки чӣ тавр онҳо ба чор саволи асосӣ, ки дар ҳама давру замон барои тамоми инсоният умумӣ мебошанд, ҷавоб медиҳанд.
«Ман туро офаридам»
Ин ба саволи «Ман кистам?» ҷавоб медиҳад. Аз ҷониби Худо бо фардият ва шахсият офарида шуда, ман метавонам суханони забурнависро такрор кунам: «Ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб офарида шудаам» (Заб. 139:14). Азбаски ман маҷмӯи тасодуфии молекулаҳо нестам, балки инсоне ҳастам, ки ба сурати Худо офарида шудаам, ман метавонам шодӣ кунам, ки Ӯ маро барои хушнудии Худ офаридааст.
«Ман туро медонистам»
Ин ба саволи «Кӣ ғамхорӣ мекунад?» ҷавоб медиҳад. Худо! Ӯ ҳама чизро дар бораи заъфҳо ва ғамҳои мо медонад. Ӯ инчунин умқ ва фасоди гуноҳи моро медонад. Ӯ ҳатто ҷаҳолати дидаю донистаи моро нисбат ба Худ медонад, аммо Ӯ ба қадри кофӣ ғамхорӣ кард, ки Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристад, то барои мо бимирад.
«Ман туро тақдис кардам»
Ин ба саволи «Оё ман муҳим ҳастам?» ҷавоб медиҳад. Файзи аҷиби Худо на танҳо гунаҳкоронро аз гуноҳ ва доварии онҳо наҷот медиҳад, балки онҳоро ҳамчун халқи махсус барои Худ ҷудо мекунад. Ӯ хурсанд аст, ки онҳоро ба сурати Писари азизаш мувофиқат диҳад.
«Ман туро таъин кардам»
Ин ба саволи «Оё барои зиндагӣ мақсаде ҳаст?» ҷавоб медиҳад. Чӣ тавре ки Худо барои ҳаёти Ирмиё мақсаде дошт, ҳамон тавр Ӯ барои ҳаёти мо низ дорад. Ва ин мақсад барои ҳар як фард махсус сохта шудааст. Чӣ қадар шодӣ аст, ки мақсади Худоро барои ҳаёти худ қабул кунем ва онро ба «иродаи нек ва писандида ва комили» Ӯ исбот кунем (Рум. 12:2).
аз ҷониби Грант Стейдл
