Он марди нобиноро бубинед — дигаре ӯро аз даст гирифта, бехатар мебарад. Ӯ бе роҳнамо дар хатар мебуд. Чӣ қадар ширинона Ӯ ба мо забони Худовандро тавассути пайғамбар хотиррасон мекунад: «Ман нобиноёнро аз роҳҳое, ки намедонистанд, мебарам — аз роҳҳои ношинос онҳоро роҳнамоӣ мекунам. Ман торикиро дар пеши онҳо ба рӯшноӣ табдил медиҳам ва ҷойҳои ноҳамворро ҳамвор мекунам. Инҳо корҳое мебошанд, ки ман мекунам; ман онҳоро тарк намекунам». (Ишаъё 42:16)
Исо РОҲНАМОИ бехатои мост, Ӯ моро дар роҳи адолат дар миёни роҳҳои доварӣ мебарад. Роҳнамоии Ӯ моро аз домҳои Шайтон ва таъсироти ҷодугарии ҷаҳон муҳофизат мекунад. Ӯ моро . . . ба тахти Худ барои дуо, ба салиби Худ барои бахшиш, ба калисои Худ барои ҳамроҳӣ, ба каломи Худ барои роҳнамоӣ ва ба фармонҳои Худ барои ғизо ва лаззат мебарад.
Ӯ моро бехатар, оқилона ва меҳрубонона мебарад.
«Зеро Он ки ба онҳо раҳм мекунад, онҳоро мебарад, ҳатто аз чашмаҳои об онҳоро роҳнамоӣ мекунад». Мо ба роҳнамоии Ӯ ҳамон қадар ниёз дорем — ки марди нобино ба ҳамроҳ ниёз дорад. Агар роҳнамоии Ӯ намебуд — мо ба гуноҳ, ғам ва хатар дучор мешудем.
Роҳбари меҳрубони мо моро . . . ба қудсият, ба хушбахтӣ ва ба Биҳишт мебарад!
«Маро бо маслиҳати Худ роҳнамоӣ хоҳӣ кард — ва баъд маро ба ҷалол қабул хоҳӣ кард!»
Рӯҳи ту, тақдири ту ва ҳузури ту — маро дуруст роҳнамоӣ мекунад ва маро бехатар ба хона меорад. Онҳо маро ба чашмаҳои оби зинда мебаранд ва ман дар чарогоҳҳои сабз ғизо мегирам. «Маро дар ҳақиқати Худ роҳнамоӣ кун ва ба ман таълим деҳ — зеро ту Худои наҷоти ман ҳастӣ; ман тамоми рӯз ба ту интизорам».
Дар ҳар хатар роҳнамои ман бош,
Маро ҳар соат шабу рӯз назорат кун;
Варна дили аблаҳи ман саргардон мешавад,
Аз Рӯҳи ту дур мешавад!
