Марг
Ang Lunas: “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang…
Инҷил
Hindi ka pipilitin ng Diyos na maniwala sa mensaheng ito – iyan ang iyong pagpili – ngunit pananagutin ka Niya dahil narinig mo ito. Ito ay…
Силсила– Октябри 2023 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 7
Мусо дар назди Худо ҷой меёбад
Инак, дар назди Ман ҷойе ҳаст, ва ту бар санг хоҳӣ истод. — Хуруҷ 33:21 NKJV
Ҷойе дар назди Худо
Ба назар чунин мерасад, ки одамони замони мо барои якдигар камтар ва камтар вақт доранд. Бисёр вақт, кӯдакон ё кӯдакони батнӣ номатлуб ҳастанд, ҷавонон дар ёфтани ҷои худ дар ҷомеа мушкилӣ мекашанд ва шумораи афзояндаи пиронсолон дар шароити душвор зиндагӣ мекунанд. Мо суханони зеринро ба ёд меорем: «Барои онҳо дар меҳмонхона ҷой набуд» (Луқо 2:7). Ҳарчанд набояд чунин бошад, ҳатто мо имондорон метавонем ҳамон муносибати нодурустро нишон диҳем ва нисбат ба кӯдакон, ҷавонон ё пиронсолон ба таври дунявӣ рафтор кунем. Аз ин рӯ, мо бояд аз худ бипурсем, ки оё мо дар ҳаёти худ барои ҳамдигарон ҷой дорем. Каломи Худо ба мо дастур медиҳад, ки «якдигарро қабул кунед, чунон ки Масеҳ низ моро қабул кард, барои ҷалоли Худо» (Румиён 15:7).
Донистани он ки Худо барои мо ҷой дорад, баракати бузург аст. Худо дар ҳақиқат мехост, ки Мусо инро бидонад ва ба ӯ гуфт: «Инак, дар назди Ман ҷойе ҳаст» (Хуруҷ 33:21 KJV). Дар ҳузури Худо осоиш ва оромӣ, ҳифз аз хатарҳо ва амнияти абадӣ вуҷуд дорад. Ҳарчанд дар баъзе мавридҳо дард буда метавонад, ҳеҷ бадӣ наметавонад ба мо зарар расонад, вақте ки мо ба Ӯ наздикем. Инсони табиӣ ин ҷойро дар назди Худо намедонад, зеро ӯ аз Ӯ рӯй гардонда, аз ҳузури Ӯ берун рафтааст.
Чашмони мо бояд кушода шаванд, то ин ҷойро бубинем, ки ин танҳо бо имон имконпазир аст; фаҳмиши рӯҳонии мо бояд равшан шавад. Он гоҳ мо корҳои бузургеро, ки Худо барои гунаҳкорон кардааст, дарк хоҳем кард, то моро наҷот диҳад ва моро ба ҳузури Худ биёрад, ва мо дар Худои Худамон паноҳ хоҳем бурд (Эфсӯсиён 1:18, 4:18-ро баррасӣ кунед).
Санги асрҳо
Ин фикри аҷибест, ки Худо ин ҷои амниятро барои мо омода кардааст. Мо ба он ҳақ надоштем, зеро мо фарзандони хашм будем ва наметавонистем ба ҳузури муқаддаси Худо биёем. Худо ин ҷойро дар назди Худ чӣ гуна омода кард? Ӯ инро бо гузоштани таҳкурсии мустаҳкам дар кори анҷомёфтаи Худованд Исо дар салиби Ҷолҷота кард. Ин ба мо имкон медиҳад, ки тавассути имон дар назди Ӯ истода бошем.
Ҷои мо дар назди Худо аз ҷониби Масеҳ омода шудааст. Ин маҳз ҳамон чизест, ки мо дар қисми дуюми ояти ифтитоҳии худ мебинем: «Ту бар санг хоҳӣ истод» (Хуруҷ 33:21 NKJV). Ҳамон тавре ки ба Мусо ҷойе дар санг нишон дода шуд, мо дар Масеҳ, Санги асрҳо, таҳкурсии мустаҳкам ёфтем. Ӯ Сангест, ки ба инсони миранда – ба фарзандони хок замини мустаҳкам пешниҳод мекунад. Масеҳ Ҳамон Касест, ки имони мо метавонад бар Ӯ бино кунад, ҳам шахсан ва ҳам дастаҷамъона, зеро Калисои Худои зинда бар ин Санги интихобшуда бино шудааст. Вақте ки мо бо имон ба Ӯ меоем, мо ҳаёти нав ва фанонопазирро қабул мекунем, ва ҳамчун сангҳои зинда мо якҷоя хонаи рӯҳонӣ бино мешавем (Матто 16:16-18, 21:42; Эфсӯсиён 2:20-22; 1 Петрус 2:4-6). Санг ягона ҷои амн барои Мусо буд, зеро дар акси ҳол ӯ аз ҷалоли Худо фурӯ бурда мешуд.
Навиштаҳо ба мо дарсҳои муҳимро дар бораи Худо ҳамчун Санг меомӯзонанд. Дар Такрори Шариат 32 Мусо борҳо дар бораи Худо ҳамчун Санги қавми Худ сухан ронд: Ӯ Санги наҷоти онҳо, Санге буд, ки онҳоро ба вуҷуд овард ва онҳоро падарӣ кард (оятҳои 4,15,18,30-31). Ин тасвир низ аксар вақт дар Забур истифода мешавад. Худо Санге буд, ки Довуд ба Ӯ таваккал кард ва Ӯро ҳамчун Худои наҷоти худ баракат дод (Забур 18:2,31,46). Довуд дар Ӯ дар замонҳои душвор ҷои амн ёфт: «Дар макони махфии хаймаи Худ маро пинҳон хоҳад кард; Ӯ маро бар санге баланд хоҳад гузошт» (27:5). Забур 31:2-3, 40:2 ва 61:2-4 низ дар бораи ин ҷои паноҳгоҳ дар санг сухан мегӯянд.
Маълум аст, ки ҳамаи ин порчаҳо ба Худо ҳамчун Санг ишора мекунанд, ки дар он Довуд амният ва бехатариро ёфт. Имондори Аҳди Ҷадид ҳамон ҷойро ишғол мекунад. Ҳамчун масеҳиён мо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ дар Худо истироҳат мекунем. Амнияти абадии мо бар кори анҷомёфтаи Масеҳ асос ёфтааст, ва Масеҳ низ Сангест, ки бар он Калисо ҳоло бино мешавад.
Дар шикофи санг
Аммо ин ба ин хотима намеёбад, зеро ба Мусо на танҳо ҷойе дар санг, балки ҳатто дар санг дода шуд. Худо ба Мусо гуфт: «Ва чунин хоҳад шуд, вақте ки ҷалоли Ман мегузарад, ки Ман туро дар шикофи санг мегузорам, ва туро бо дасти Худ мепӯшонам, вақте ки Ман мегузарам» (Хуруҷ 33:22). Худо Мусоро дар шикофи санг гузошт ва ӯро бо дасти Худ пӯшонид. Ин тасвири зебои мавқеи мо «дар Масеҳ» аст, ва Худост, ки ин ҷойро ба мо медиҳад (1 Қӯринтиён 1:30-31; 2 Қӯринтиён 1:21-22).
Ҳамчун имондорон мо дигар дар инсони аввал, Одам, дида намешавем. Ҳамон тавре ки Мусо дар шикофи санг гузошта шуд, мо низ бо Масеҳ муттаҳид шудаем. Бо ин роҳ мо ҷои амнияти комилро дар назди Худо ёфтем. Ҳамаи ин кори Худост – «Ман туро дар шикоф мегузорам» (Хуруҷ 33:22). Павлус гуфт: «Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, ба сабаби муҳаббати бузурги Худ, ки моро дӯст дошт … моро бо Масеҳ зинда кард (бо файз наҷот ёфтаед), ва моро бо Ӯ бархезонд, ва моро бо Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд … бо файз тавассути имон наҷот ёфтаед … ин атои Худост … Зеро мо кори Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем» (Эфсӯсиён 2:4-6,8,10). Ин файзи озод ва мутлақи Ӯст, ки дар Масеҳ ошкор шудааст.
Ман инчунин мехоҳам қайд кунам, ки санги шикоф на танҳо паноҳгоҳ ва амният медод, балки ба қавми Худо дар сафари онҳо тавассути биёбон об низ медод (Хуруҷ 17:6; Ададҳо 20:7-11). Исроилиён «аз он Санги рӯҳонӣ, ки аз паси онҳо меомад, нӯшиданд, ва он Санг Масеҳ буд» (1 Қӯринтиён 10:4). Аз санг дарёи об ҷорӣ шуд, то ташнагии онҳоро бишканад. Ин намунаи ҷӯйборҳои оби зиндаест, ки Рӯҳ аз баландӣ рехт (Ишаъё 44:3). Масеҳ Сангест, ки бо асои доварии Худо зада шуд. Азобҳои Ӯ ва марги кафорати Ӯ чашмаи бепоёни баракатро барои мо кушод (Юҳанно 4:10-14, 7:37-39; Аъмол 2:17-18; 1 Қӯринтиён 12:13).
Макони илоҳӣ
Дарси муҳими Хуруҷ 33:21 ин аст, ки дар ҳузури Худо ҷои паноҳгоҳе ҳаст, ҷойе дар назди Худо. Ин ҷойест, ки Худо барои ин мақсад додааст. Калимаи ибронӣ барои «ҷой» дар ин оят дар Аҳди Қадим хеле маъмул аст. Дар китоби Такрори Шариат он барои нишон додани ҷои ибодат истифода мешавад, ки дар он Исроил бояд Худовандро дар Замини Ваъдашуда меҷуст. Дар ин ҷой, ки Худованд интихоб мекард, қавм меомаданд, то бо Ӯ вохӯранд ва дар ҳузури Ӯ шодӣ кунанд. Мо низ ҷои вохӯрии аз ҷониби Худо додашуда дорем, зеро хоҳиши Ӯ ин аст, ки мо дар атрофи Писари маҳбуби Ӯ вохӯрем. Масеҳ маркази ибодати мост, ва мо тавассути Ӯ ба Худо меоем, Падарро бо рӯҳ ва ҳақиқат ибодат мекунем ва дар ҳузури Ӯ шодӣ мекунем.
Ҳамчун масеҳиён мо инчунин умеди муборак дорем, ки Худо ба мо дар ҷалоли Худ ҷой хоҳад дод (Румиён 5:2; 1 Таслӯникиён 2:12). Худо барои мо дар назди Худ ҷой омода кардааст. Ӯ дар бораи мо «пеш аз бунёди ҷаҳон [ва] … моро барои фарзандӣ тавассути Исои Масеҳ ба Худ пешбинӣ кард» (Эфсӯсиён 1:4-6). Масеҳ ин ҷойро барои мо бо кори наҷотбахши Худ ба даст овард. Ӯ Сарвари осмонӣ ва Намояндаи мо дар ҷалол аст, зеро Худо моро дар Маҳбуб қабул кардааст. Ин мавқеи ҳозираи мо дар Масеҳ аст, ки бо имон дарк мешавад.
Вақте ки мо дар бораи ҷалоле фикр мекунем, ки ҳанӯз дар пеш аст, мо инчунин дар бораи ҷойе фикр мекунем, ки Худованд Исо барои мо дар хонаи Падар омода кардааст. Дар он хонаи осмонӣ «манзилҳои зиёде» ҳастанд, чунон ки Ӯ ба шогирдонаш дар Юҳанно 14:2 гуфт. Вақте ки Ӯ кори Худро дар рӯи замин ба итмом расонд, ба назди Падар баргашт. Ҳамин тавр, Ӯ роҳро барои мо ба осмон кушод ва Ӯ ваъда дод: «Агар Ман равам ва барои шумо ҷой омода кунам, боз меоям ва шуморо ба назди Худ қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (ояти 3).
«Инак, дар назди Ман ҷойе ҳаст» – чӣ қадар васеъ аст доираи ин суханон! Онҳо дар бораи мавқеи мо дар Масеҳ дар назди Худо, ҷои амният ва бехатарии комил сухан мегӯянд. Инчунин, онҳо дар бораи ҷои мо дар ҳузури Худо дар рӯи замин, макони истиқомат, ки Ӯ интихоб кард, то номи Худ дар он бимонад, сухан мегӯянд. Ниҳоят, онҳо ба умеди осмонии мо ишора мекунанд: ҷойе барои мо дар хонаи Падар омода шудааст, ки дар он мо аз истироҳати абадӣ баҳра хоҳем бурд.
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Санги асрҳо, барои ман шикофшуда,
Файз маро дар Ту амн пинҳон кардааст,Дар куҷо об ва хун,Аз паҳлӯи шикофшудаи Ту, ки ҷорӣ шуд,Аз гуноҳ табобати дугона аст,
Аз гуноҳ ва қудрати он пок мекунад.—Августус Топлади (1740–1778)
Моҳи оянда қисми 8-уми ин силсиларо ҷустуҷӯ кунед.
